Dzieje Apostolskie 15

15 ¹Niektórzy ludzie przyszli z Judei i nauczali braci: „Jeśli nie zostaniecie obrzezani według zwyczaju Mojżesza, nie możecie być zbawieni.” ²Gdy Paweł i Barnaba wdali się z nimi w ostry spór i dyskusję, bracia wyznaczyli Pawła, Barnabę i kilku innych spośród nich, aby udali się do apostołów i starszych w Jerozolimie w tej sprawie. ³Wyprawieni przez kościół, przeszli przez Fenicję i Samarię, opowiadając o nawróceniu pogan, czym sprawiali wielką radość wszystkim braciom. ⁴Gdy przybyli do Jerozolimy, przyjęli ich kościół, apostołowie i starsi, a oni opowiedzieli wszystko, co nasz Ojciec z nimi uczynił.

⁵Lecz niektórzy wierzący ze stronnictwa faryzeuszów powstali i powiedzieli: „Trzeba ich obrzezać i nakazać im przestrzegać prawa Mojżesza.” ⁶Wtedy apostołowie i starsi zebrali się, aby rozpatrzyć tę sprawę. ⁷Po długiej dyskusji Piotr powstał i powiedział: „Bracia, wiecie, że w dawnych dniach nasz Ojciec wybrał spośród was, aby poganie przeze mnie usłyszeli słowo ewangelii i uwierzyli. ⁸A nasz Ojciec, który zna serce, poświadczył to, dając im Ducha Świętego, tak samo jak nam. ⁹Nie uczynił żadnej różnicy między nami a nimi, oczyszczając ich serca przez wiarę. ¹⁰Dlaczego więc wystawiacie na próbę naszego Ojca, wkładając na kark uczniów jarzmo, którego ani nasi przodkowie, ani my nie mogliśmy udźwignąć? ¹¹Lecz wierzymy, że będziemy zbawieni przez łaskę Pana Jezusa, tak samo jak oni.”

¹²Całe zgromadzenie umilkło i słuchało Barnaby i Pawła, którzy opowiadali o znakach i cudach, jakich nasz Ojciec dokonał przez nich wśród pogan. ¹³Gdy skończyli mówić, Jakub odpowiedział: „Bracia, posłuchajcie mnie. ¹⁴Symeon opowiedział, jak nasz Ojciec najpierw nawiedził narody, aby wziąć z nich lud dla swojego imienia. ^a a v14 Symeon to hebrajskie imię Piotra — ten sam apostoł, który przemawiał w wersecie 7. ¹⁵A z tym zgadzają się słowa proroków, jak jest napisane:

¹⁶„«Potem powrócę i odbuduję namiot Dawida, który upadł; odbuduję jego ruiny i przywrócę go, ^b b v16 Gdy Jakub mówi, że nasz Ojciec odbuduje „upadły namiot Dawida”, wskazuje na odnowienie dokonane w Jezusie, obiecanym synu Dawida, który otwiera rodzinę dla ludzi ze wszystkich narodów.

¹⁷aby pozostali z ludzi szukali naszego Ojca, wszyscy poganie, nad którymi wzywane jest moje imię, mówi nasz Ojciec, który czyni te rzeczy, ¹⁸znane od dawna.»

¹⁹Dlatego sądzę, że nie powinniśmy sprawiać trudności poganom, którzy zwracają się do naszego Ojca, ²⁰lecz napisać im, aby wystrzegali się tego, co splugawione przez bożki, nierządu, mięsa zwierząt uduszonych i krwi. ²¹Mojżesz bowiem od pokoleń jest głoszony w każdym mieście, czytany na głos w synagogach w każdy sabat.”

List do naszych braci z pogan

²²Apostołowie, starsi i cały kościół postanowili wybrać spośród siebie mężów i posłać ich do Antiochii wraz z Pawłem i Barnabą: Judę zwanego Barsabą i Sylasa, przywódców wśród braci. ²³Przez nich posłali taki list: „Apostołowie i starsi, bracia, do braci z pogan w Antiochii, Syrii i Cylicji: pozdrowienia.

²⁴Ponieważ usłyszeliśmy, że niektórzy, którzy od nas wyszli, zaniepokoili was słowami i wzburzyli wasze serca, choć nie dawaliśmy im takich poleceń, ²⁵postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i posłać ich do was wraz z naszymi umiłowanymi Barnabą i Pawłem. ²⁶ludźmi, którzy poświęcili swoje życie dla imienia naszego Pana Jezusa Chrystusa. ²⁷Posłaliśmy więc Judę i Sylasa, którzy sami ustnie powiedzą wam to samo. ²⁸Duch Święty i my postanowiliśmy nie nakładać na was większego ciężaru niż te konieczne rzeczy: ²⁹wystrzegajcie się pokarmów ofiarowanych bożkom, krwi, mięsa zwierząt uduszonych i nierządu. Zachowajcie się od tego, a dobrze uczynicie. Bądźcie zdrowi.”

³⁰Gdy więc zostali wyprawieni, przybyli do Antiochii, zebrali zgromadzenie i doręczyli list. ³¹A gdy go przeczytali, uradowali się z tego pokrzepienia. ³²Juda zaś i Sylas, którzy sami byli prorokami, wieloma słowami zachęcili i umocnili braci. ³³Po spędzeniu tam pewnego czasu zostali przez braci wyprawieni w pokoju do tych, którzy ich posłali. ^c c v33 Najwcześniejsze rękopisy nie mają tutaj wersetu 34; późniejsze kopie dodają: „Lecz Sylas postanowił tam pozostać.” ³⁵Paweł zaś i Barnaba pozostali w Antiochii, nauczając i głosząc słowo naszego Pana wraz z wieloma innymi.

Paweł i Barnaba rozchodzą się

³⁶Po kilku dniach Paweł powiedział do Barnaby: „Wróćmy i odwiedźmy braci w każdym mieście, w którym głosiliśmy słowo naszego Pana, i zobaczmy, jak się mają.” ³⁷Barnaba chciał wziąć z nimi Jana, zwanego Markiem. ³⁸Lecz Paweł uważał, że nie należy zabierać tego, który opuścił ich w Pamfilii i nie poszedł z nimi do pracy. ³⁹Ich spór stał się tak ostry, że rozstali się ze sobą; Barnaba zabrał Marka i odpłynął na Cypr, ⁴⁰Paweł zaś wybrał Sylasa i wyruszył, powierzony przez braci łasce naszego Pana. ⁴¹I przechodził przez Syrię i Cylicję, umacniając kościoły.