Lelakone Para Rasul 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Ing pasamuwan Antiokhia ana para nabi lan para guru, yaiku: Barnabas, Simeon kang karan Niger, Lukius wong Kirene, Manaen (kang wiwit cilik dadi kancane Sang Prabu Herodes, panguwasaning laladan iku), lan Saulus.

²Nalika wong-wong mau padha ngabekti marang Gusti Yesus lan padha pasa, Sang Roh Suci ngandika: “Pisahna Barnabas lan Saulus kanggo Aku, kanggo nindakake pagawean kang wis Daktimbalake tumrap wong loro mau.”

³Tumuli, sawise padha pasa lan ndedonga, wong-wong mau banjur numpangake tangane marang Barnabas lan Saulus, nuli loro-lorone diutus.

Pangandikane Rama kita Tumeka ing Pulo Siprus

⁴Kanthi diutus dening Sang Roh Suci, wong loro mau banjur mudhun menyang Seleukia, nuli nitih prau menyang pulo Siprus. ⁵Bareng tekan ing Salamis, wong loro mau padha ngabarake pangandikane Rama kita ana ing papan-papan pangibadahe wong Yahudi. Yokanan ndherek dadi pembantune. ⁶Sawise padha ndlajahi sakupenge pulo iku nganti tekan ing Pafos, padha ketemu karo sawijining juru sihir Yahudi lan nabi palsu kang jenenge Bar-Yesus, ⁷kang ngancani Sergius Paulus, gubernur ing kono, sawijining wong kang pinter. Gubernur mau nyeluk Barnabas lan Saulus, awit kepengin ngrungokake pangandikane Rama kita. ⁸Nanging Elimas, juru sihir iku — awit mangkono tegese jenenge — nglawan wong loro mau, sarta ngudi supaya gubernur mau mbalik saka pracayane. ⁹Nanging Saulus, kang uga karan Paulus, kang kapenuhan ing Sang Roh Suci, mandeng kenceng marang wong mau, ¹⁰banjur kandha: “He, anake Iblis, satrune sakabehing kabeneran, kebak sarupane cidra lan paeka — apa kowe ora bakal leren anggonmu menggak-menggokake dalane Rama kita kang lurus? ¹¹Lah saiki, astane Rama kita bakal nggebag kowe. Kowe bakal dadi wuta, ora bisa ndeleng srengenge, nganti sawetara wektu.” Padha sanalika wong mau katrajang pedhut lan pepeteng; banjur grayah-grayah golek wong kang nuntun tangane.

¹²Bareng weruh kedadeyan iku, gubernur mau banjur pracaya, sarta gumun marang piwulang bab Gusti Yesus.

Crita bab Rama kita Diwartakake ing Antiokhia

¹³Paulus lan kanca-kancane banjur nitih prau saka Pafos menyang Perga ing tanah Pamfilia, nanging Yokanan ninggal wong-wong mau lan bali menyang Yerusalem. ¹⁴Saka Perga wong-wong mau nerusake laku menyang Antiokhia ing tanah Pisidia. Ing dina Sabat padha mlebu ing papan pangibadah lan banjur padha lungguh. ¹⁵Sawise diwaca Toret lan Kitabe para Nabi, para pangurus papan pangibadah banjur kongkonan matur: “Para sadulur, manawa kowe kabeh duwe pitutur kang mbangun semangat kanggo wong akeh iki, mangga diaturake.”

¹⁶Paulus banjur ngadeg, ngawe nganggo tangane, nuli kandha: “He, para wong Israel, lan kowe kabeh kang padha ngabekti marang Rama kita, padha rungokna. ¹⁷Rama kita, Ramane bangsa Israel iki, wis milih para leluhur kita, sarta njunjung dhuwur wong-wong mau nalika padha manggon ing tanah Mesir, banjur ngirid metu kanthi astane kang kwasa. ¹⁸Lan kira-kira patang puluh taun suwene, Panjenengane nyabari kelakuane wong-wong mau ana ing ara-ara samun. ¹⁹Sawise numpes bangsa pitu ing tanah Kanaan, Panjenengane maringake tanahe bangsa-bangsa mau dadi warisan marang umate. ²⁰Iki kabeh lumaku kira-kira patang atus seket taun. Sawuse iku, Panjenengane maringi para hakim nganti jamane Nabi Samuel. ²¹Sabanjure wong-wong mau padha njaluk ratu, mulane Rama kita banjur maringi Saul, anake Kis, wong saka taler Benyamin, lawase patang puluh taun. ²²Sawise nyingkirake Saul, Panjenengane njunjung Dawud dadi ratune, sarta paring paseksi: ‘Aku wis nemu Dawud, anake Isai, sawijining wong kang ndadekake renaning panggalihKu, kang bakal nindakake sakabehing karsaKu.’ ²³Saka tedhak-turune wong iki, Rama kita wis nekakake Juru Slamet, yaiku Gusti Yesus, marang Israel, cocog karo kang wis diprasetyakake. ²⁴Sadurunge rawuhe, Yokanan wis ngabarake baptis pamratobat marang sakabehe bangsa Israel. ²⁵Nalika Yokanan arep mungkasi ayahane, dheweke kandha: ‘Panyanamu aku iki sapa? Aku dudu Panjenengane. Nanging lah, ana kang rawuh ngiringi aku — dene aku ora pantes nguculi trumpah ing sampeyane.’

²⁶“Para sadulur, para tedhak-turune Abraham, lan sapa bae ing antaramu kang padha ngabekti marang Rama kita: pawarta kaslametan iki wis diparingake marang kita. ²⁷Wong-wong ing Yerusalem lan para panggedhene padha ora wanuh marang Panjenengane, lan ora mangreteni pangandikane para nabi kang diwaca saben dina Sabat — nanging kanthi ngukum Panjenengane, malah padha netepi pangandika mau. ²⁸Sanadyan ora nemu alesan kang njalari Panjenengane kudu diukum pati, wong-wong mau padha nyuwun marang Pilatus supaya Panjenengane disedani. ²⁹Sawise padha ngrampungake sakabehe kang katulis bab Panjenengane, layone banjur diedhunake saka kayu salib, nuli disarekake ing pakuburan. ³⁰Nanging Rama kita wis mungokake Panjenengane saka ing antarane wong mati, ³¹lan pirang-pirang dina suwene Panjenengane ngatingal marang wong-wong kang mbarengi Panjenengane munggah saka Galilea menyang Yerusalem; lan saiki wong-wong iku dadi seksine ana ing ngarepe bangsa iku. ³²Lan aku kabeh padha ngabarake kabar kabungahan marang kowe kabeh, yaiku apa kang wis diprasetyakake dening Rama kita marang para leluhur kita,

³³iku wis ditetepi dening Panjenengane kanggo kita, yaiku para anak-turune, srana mungokake Gusti Yesus, kaya kang uga katulis ing Jabur kang kapindho: ‘Kowe iku PutraKu; ing dina iki Aku wis dadi RamaMu.’

³⁴Dene bab anggone Panjenengane mungokake Gusti Yesus saka ing antarane wong mati, satemah ora bakal bosok maneh, iku wis kapangandikakake mangkene: ‘Aku bakal maringi marang kowe berkah-berkah kang suci lan kang mesthi, kaya kang wis Dakprasetyakake marang Dawud.’ ³⁵Mulane ing Jabur liyane uga ana pangandika mangkene: ‘Paduka boten badhe negakaken Kang Suci kagungan Paduka ngraosaken bosok.’ ³⁶Awit Dawud, sawise ngladeni karsane Rama kita ana ing jamane dhewe, banjur seda lan kasarekake ing sandhinge para leluhure, satemah ngalami bosok, ³⁷nanging Panjenengane kang wis diwungokake dening Rama kita, ora ngalami bosok. ³⁸Mulane padha sumurupa, para sadulur — lantaran Panjenengane iki, pangapuraning dosa kawartakake marang kowe kabeh, ³⁹lan lantaran Panjenengane, saben wong kang pracaya kaluwaran saka sakabehe prakara kang ora bisa diluwari dening angger-anggere Nabi Musa. ⁴⁰Mulane padha ngati-atia, supaya apa kang wis kapangandikakake ing Kitabe para Nabi aja nganti kelakon marang kowe kabeh: ⁴¹‘Lah, kowe para wong kang seneng memoyok, padha gumuna lan sirnaa; amarga ing jamanmu Aku lagi nindakake sawijining pakaryan, pakaryan kang babar pisan ora bakal kokpracaya, sanadyan ana wong kang nyritakake marang kowe.’”

⁴²Nalika Paulus lan Barnabas padha metu, wong-wong padha nyuwun supaya bab iku dirembug maneh ing dina Sabat sabanjure. ⁴³Bareng patemon ing papan pangibadah wis bubar, akeh wong Yahudi lan wong kang mlebu agama Yahudi sarta padha ngabekti, padha ngetutake Paulus lan Barnabas. Wong loro mau banjur padha omong-omongan karo wong-wong iku lan nganjur-anjuri supaya padha tetep ngantepi sih-rahmate Rama kita.

⁴⁴Ing dina Sabat candhake, meh sakutha kabeh padha nglumpuk arep ngrungokake pangandikane Gusti Yesus. ⁴⁵Bareng wong-wong Yahudi weruh wong akeh mau, banjur padha kebak meri, nuli padha nyelani tembunge Paulus karo ngala-ala dheweke.

⁴⁶Paulus lan Barnabas banjur kandha kanthi kendel: “Pangandikane Rama kita pancen kudu diwartakake marang kowe kabeh dhisik. Nanging sarehne kowe padha nampik lan nganggep awakmu dhewe ora pantes nampa urip langgeng, lah, saiki aku padha minger marang bangsa-bangsa liya.

⁴⁷Awit Rama kita wis dhawuh marang aku kabeh mangkene: ‘Aku wis ndadekake kowe pepadhang kanggo para bangsa, supaya nggawa kaslametan nganti tekan pungkasaning bumi.’”

⁴⁸Krungu bab iku, para bangsa liya padha bungah lan ngluhurake pangandikane Gusti Yesus; sarta sakabehe wong kang wis katetepake tampa urip langgeng, padha pracaya. ⁴⁹Pangandikane Gusti Yesus banjur sumebar ing saindhenge wilayah kono. ⁵⁰Nanging wong-wong Yahudi padha ngojok-ojoki para wong wadon kang ngabekti sarta kajen keringan, lan para panggedhening kutha, satemah njalari wong-wong iku nganiaya Paulus lan Barnabas, nuli loro-lorone padha diusir saka wilayah kono. ⁵¹Mulane wong loro mau padha ngetabake bledug saka sikile minangka pepeling tumrap wong-wong iku, banjur lunga menyang Ikonium. ⁵²Dene para sakabat padha kapenuhan ing kabungahan lan ing Sang Roh Suci.