Barnabas jeung Saulus Dipisahkeun

Para pamingpin anu puasa di Antiokia ngutus Barnabas jeung Saulus. Di Siprus, hiji tukang sihir anu ngahalangan gubernur tina pangandika Rama urang jadi lolong. Di Antiokia Pisidia, Paulus nyusud carita Israil nepi ka kabangkitan; sakota ngumpul, timburu ngabeledug, sarta duanana malik ka urang kapir.

Pasal 13.

Di jamaah Antioki aya sababaraha nabi jeung guru, nya eta: Barnabas, Simeon anu disebut Niger, Lukius urang Kirena, Manaen (anu ti leuleutik jadi batur Herodes raja wilayah), jeung Saulus.

Sabot maranehna keur ngabakti ka Gusti Yesus jeung paruasa, Roh Suci ngandika, “Pisahkeun Barnabas jeung Saulus pikeun Kami, pikeun ngalaksanakeun pagawean anu ku Kami geus ditangtukeun pikeun maranehna.”

Tuluy, sanggeus puasa jeung sembahyang, maranehna numpangkeun leungeun ka duanana, terus dijurung indit.

Pangandika Rama Nepi ka Siprus

Lantaran diutus ku Roh Suci, duanana turun ka Seleukia, tuluy balayar ka Siprus. Sanggeus nepi ka Salamis, maranehna ngawawarkeun pangandika Rama urang di imah-imah ibadah urang Yahudi. Yohanes milu jadi pangbantu maranehna. Sanggeus meuntas sakuliah pulo nepi ka Pafos, maranehna manggih hiji tukang sihir urang Yahudi anu jadi nabi palsu, ngaranna Bar-Yesus, anu deukeut jeung gupernur Sergius Paulus, saurang anu pinter. Manehna ngagero Barnabas jeung Saulus, hayang ngadenge pangandika Rama urang. Elimas tukang sihir — kitu hartina ngaranna — ngalawan ka duanana, nyoba ngajauhkeun gupernur tina iman. Tapi Saulus — anu disebut oge Paulus — anu pinuh ku Roh Suci, neuteup manehna kalawan anteb, tuluy ngomong, “Eh anak Iblis, musuh sagala kayaktian, pinuh ku rupa-rupa tipu jeung licik — na maneh moal eureun-eureun ngabengkokkeun jalan-jalan Rama urang anu lempeng? Ayeuna tenjo: panangan Rama urang keuna ka maneh. Maneh bakal lolong, moal bisa nenjo panonpoe, pikeun sawatara waktu.” Harita keneh kabut jeung poek nutupan manehna; manehna gagarabah neangan jalan, neangan jalma anu bisa nungtun leungeunna.

Nenjo kajadian eta, gupernur jadi percaya, kacida helokna ku piwulang ngeunaan Gusti Yesus.

Carita Rama Diwartakeun di Antioki

Paulus jeung batur-baturna balayar ti Pafos ka Perga di wilayah Pampilia, tapi Yohanes ninggalkeun maranehna tuluy balik ka Yerusalem. Ti Perga maranehna neruskeun lalampahan ka Antioki di wilayah Pisidia. Dina poe Sabat maranehna asup ka imah ibadah tuluy dariuk. Sanggeus maca Kitab Toret jeung Kitab Nabi-nabi, para pamingpin imah ibadah ngirim beja, “Dulur-dulur, upami aya pihatur anu matak nguatkeun pikeun jalma rea, mangga cariosan.”

Paulus nangtung, ngelokeun leungeun, tuluy nyarios, “He urang Israil, jeung aranjeun anu ajrih ka Rama urang, darengekeun. Rama urang, Rama bangsa Israil ieu, geus milih karuhun urang, ngajadikeun maranehna jadi bangsa anu gede sabot maranehna nunumpang di tanah Mesir, tuluy nyandak maranehna kaluar ku panangan anu diangkat. Jeung kurang leuwih opat puluh taun lilana, Mantenna nyabaran kalakuan maranehna di gurun keusik. Sanggeus numpes tujuh bangsa di tanah Kanaan, Mantenna maparin tanah maranehna jadi warisan pikeun maranehna. Sakabehna eta meakeun kira-kira 450 taun. Tuluy Mantenna maparin maranehna hakim-hakim nepi ka jaman Nabi Samuel. Tuluy maranehna menta raja, tur Rama urang maparin maranehna Saul bin Kis, hiji jalma ti kaom Binyamin, pikeun opat puluh taun. Sanggeus nyingkirkeun Saul, Mantenna ngangkat Daud jadi raja maranehna, sarta masihan kasaksen, ‘Kami geus manggih Daud bin Isai, hiji jalma anu luyu jeung manah Kami, anu bakal ngalakonan sagala pangersa Kami.’ Tina turunan jalma ieu, Rama urang geus ngadatangkeun hiji Jurusalamet pikeun Israil, nya eta Yesus, saluyu jeung jangji-Na. Samemeh Anjeunna sumping, Yohanes geus ngawawarkeun baptisan tarobat ka sakumna bangsa Israil. Sabot Yohanes rek anggeus tugasna, manehna ngomong, ‘Numutkeun maraneh, saha ari kuring? Kuring lain anu disangka-sangka ku maraneh. Tapi tenjo, aya anu bakal sumping sanggeus kuring — kuring teu pantes mukakeun tali tarumpah dina sampeana-Na.’

“Dulur-dulur, turunan kulawarga Ibrahim, jeung aranjeun anu ajrih ka Rama urang: beja kasalametan ieu geus dikirimkeun ka urang. Urang Yerusalem jeung para pamingpinna teu wanoh ka Anjeunna, sarta teu ngarti kana ucapan nabi-nabi anu dibacakeun unggal poe Sabat — ku lantaran ngahukum Anjeunna, maranehna kalah ngabuktikeun eta ucapan. Sanajan maranehna teu manggih alesan pikeun ngahukum pati Anjeunna, maranehna menta ka Pilatus supaya Anjeunna dipaehan. Sanggeus maranehna ngalaksanakeun sagala anu geus ditulis ngeunaan Anjeunna, layon-Na diturunkeun tina kayu salib tuluy disimpen dina kubur. Tapi Rama urang geus ngagugahkeun Anjeunna tina maot, sarta salila loba poe Anjeunna nembongan ka jalma-jalma anu baheula ngabarengan Anjeunna ti Galilea ka Yerusalem, anu ayeuna jadi saksi-Na pikeun jalma rea. Jeung kami ngawawarkeun warta hade ka aranjeun, nya eta yen anu geus dijangjikeun ku Rama urang ka karuhun urang,

ku Mantenna geus dilaksanakeun pikeun urang, anak-anak maranehna, ku jalan ngagugahkeun Yesus, cocog jeung anu ditulis dina Jabur 2, ‘Anjeun teh Putra Kami; poe ieu Kami geus jadi Rama Anjeun.’

Jeung ngeunaan hal Mantenna geus ngagugahkeun Anjeunna tina maot, supaya ulah buruk deui, Mantenna ngandika, ‘Kami baris maparin ka maraneh berkah anu suci tur pasti anu geus dijangjikeun ka Daud.’ Ku sabab eta, dina jabur anu sejen oge disebutkeun, ‘Gusti moal ngantep Jalma Suci kagungan Gusti ngalaman buruk.’ Sabab Daud, sanggeus ngalaksanakeun pangersa Rama urang dina jamanna sorangan, pupus, dikurebkeun ngahiji jeung karuhunna, tuluy ngalaman buruk, tapi Anjeunna anu geus digugahkeun ku Rama urang mah teu ngalaman buruk. Ku sabab eta, dulur-dulur, kudu nyaho: ku lantaran Jalma ieu, panghampura dosa diwawarkeun ka aranjeun, sarta ku jalan Anjeunna, unggal jalma anu percaya dibebaskeun tina sagala perkara anu teu bisa dibebaskeun ku Hukum Musa. Ku sabab eta, sing ati-ati, supaya ulah tumiba ka aranjeun naon anu geus disebutkeun dina Kitab Nabi-nabi: ‘Tenjo, eh maraneh tukang moyok, sing hareraneun tuluy binasa; sabab Kami keur ngalampahkeun hiji pagawean dina jaman maraneh, pagawean anu moal rek dipercaya ku maraneh, sanajan aya anu nyaritakeun ka maraneh.’”

Sabot Paulus jeung Barnabas rek arindit, jalma rea maredih sangkan hal-hal eta dicaritakeun deui dina poe Sabat anu bakal datang. Sanggeus riungan di imah ibadah bubar, loba urang Yahudi jeung jalma-jalma anu ta'at anu geus asup kana agama Yahudi naluturkeun Paulus jeung Barnabas. Duanana nyarios jeung maranehna sarta ngajurung sangkan maranehna tetep aya dina sih kurnia Rama urang.

Dina poe Sabat saterusna, meh sakuliah kota ngariung pikeun ngadenge pangandika Gusti Yesus. Basa urang Yahudi narenjo jalma rea sakitu lobana, hatena pinuh ku sirik, tuluy ngabantah omongan Paulus bari ngahina-hina.

Paulus jeung Barnabas nyarios kalawan wani, “Pangandika Rama urang kuduna diwawarkeun heula ka aranjeun. Ku sabab aranjeun nolak, nganggap diri aranjeun teu pantes narima hirup langgeng, tenjo — kami ayeuna rek ngalih ka bangsa-bangsa sejen.”

Sabab Rama urang geus marentah ka kami kieu, “Maneh ku Kami geus dijadikeun hiji caang pikeun bangsa-bangsa, supaya mawa kasalametan nepi ka tungtung bumi.”

Ngadenge kitu, bangsa-bangsa sejen teh garumbira sarta ngamulyakeun pangandika Gusti Yesus; sakur anu geus ditangtukeun pikeun hirup langgeng jaradi percaya. Jeung pangandika Gusti Yesus sumebar ka sakuliah wewengkon eta. Tapi urang Yahudi ngasut awewe-awewe terhormat anu ta'at jeung para gegeden kota, ngahudangkeun panganiayaan ka Paulus jeung Barnabas, tuluy ngusir duanana ti wewengkon maranehna. Ku sabab eta, duanana ngirabkeun lebu tina sukuna salaku tangara ka maranehna, tuluy indit ka Ikonium. Ari murid-murid mah pinuh ku kabungahan jeung pinuh ku Roh Suci.