اعمال رسولان 13

13 ¹در کلیسای اَنطاکیه انبیا و معلمانی بودند: برنابا، شَمعون معروف به نیجِر، لوکیوسِ قیروانی، مَناحِم (که از کودکی همراهِ هیرودیسِ تِترارک بود)، و سولُس.

²هنگامی که خداوند ما عیسی را عبادت می‌کردند و روزه می‌داشتند، روح‌القدس گفت: «برنابا و سولُس را برای من جدا کنید، برای کاری که ایشان را بدان فراخوانده‌ام.»

³آنگاه، پس از روزه و دعا، دست‌های خود را بر ایشان نهادند و آنان را روانه کردند.

کلامِ پدر به قُبرُس می‌رسد

⁴پس، فرستاده‌شده از سوی روح‌القدس، به سِلوکیه فرود آمدند و از آنجا به قُبرُس کشتی گرفتند. ⁵چون به سالامیس رسیدند، کلامِ پدر ما را در کنیسه‌های یهودیان اعلام کردند. یوحنا نیز به عنوان دستیارشان همراهشان بود. ⁶و چون سراسرِ جزیره را تا پافوس پیمودند، جادوگری یهودی و نبیِ دروغینی را یافتند که بَر-یِشوعا نام داشت، ⁷او با والیِ ولایت، سِرگیوس پولُس، مردی دانا، همراه بود. او برنابا و سولُس را فرا خواند، زیرا می‌خواست کلامِ پدر ما را بشنود. ⁸اما عِلیماسِ جادوگر—که معنایِ نامش همین است—با ایشان مخالفت می‌کرد و می‌کوشید والی را از ایمان بازگرداند. ⁹اما سولُس، که پولُس نیز خوانده می‌شد، پر از روح‌القدس، به او خیره شد ¹⁰و گفت: «ای فرزندِ ابلیس، ای دشمنِ هر عدالت، ای پر از هر فریب و نیرنگ—آیا هرگز از منحرف‌ساختنِ راه‌های راستِ پدر ما دست نخواهی کشید؟ ¹¹اکنون بنگر: دستِ پدر ما بر توست. تو کور خواهی شد و تا مدتی آفتاب را نخواهی دید.» در دم، مِه و تاریکی بر او فرود آمد؛ کورمال‌کورمال می‌گشت و کسی را می‌جُست تا دستش را بگیرد و راهنماییش کند.

¹²والی چون این واقعه را دید، ایمان آورد و از تعلیمِ خداوند ما عیسی در شگفت شد.

داستانِ پدر در اَنطاکیه اعلام می‌شود

¹³پولُس و همراهانش از پافوس کشتی گرفتند و به پِرجَه در پامفیلیه رفتند، اما یوحنا از ایشان جدا شد و به اورشلیم بازگشت. ¹⁴و از پِرجَه گذشته، به اَنطاکیهِ پیسیدیه رفتند. در روزِ سَبَّت به کنیسه درآمدند و نشستند. ¹⁵پس از قرائتِ تورات و کتبِ انبیا، رؤسای کنیسه نزدشان پیغام فرستادند: «ای برادران، اگر برای این قوم سخنی تشویق‌آمیز دارید، بگویید.»

¹⁶پولُس برخاست و با دست اشاره کرد و گفت: «ای مردانِ اسرائیل، و ای شما که از پدر ما می‌ترسید، گوش دهید. ¹⁷پدر ما، پدرِ این قومِ اسرائیل، پدرانِ ما را برگزید و ایشان را در ایامِ اقامتشان در سرزمینِ مصر بزرگ ساخت و با بازویی افراشته آنان را از آنجا بیرون آورد. ¹⁸و قریب به چهل سال در بیابان ایشان را تحمّل کرد. ¹⁹و پس از نابود کردنِ هفت قوم در کنعان، سرزمینشان را همچون میراث به ایشان بخشید. ²⁰این همه حدود چهارصد و پنجاه سال به طول انجامید. سپس تا زمانِ سموئیلِ نبی، داوران را به ایشان عطا کرد. ²¹آنگاه پادشاهی خواستند، و پدر ما شائول پسرِ قیس را، مردی از قبیلهِ بنیامین، برای چهل سال به ایشان بخشید. ²²و پس از برکنار کردنِ او، داوود را برای ایشان به پادشاهی برانگیخت و درباره‌اش شهادت داد: ‹داوود پسرِ یَسَّی را یافته‌ام، مردی موافقِ دلِ من، که تمامِ خواستِ مرا به جا خواهد آورد.› ²³از نسلِ همین مرد، پدر ما مطابقِ وعده‌اش برای اسرائیل نجات‌دهنده‌ای، یعنی عیسی، آورده است. ²⁴پیش از آمدنِ او، یوحنا تعمیدِ توبه را به تمامِ قومِ اسرائیل اعلام کرده بود. ²⁵و چون یوحنا دورهِ خدمتِ خود را به پایان می‌رسانید، گفت: ‹مرا که می‌پندارید؟ من او نیستم. اما بنگرید، کسی پس از من می‌آید که من شایستهِ گشودنِ بندِ کفشِ پاهایش نیستم.›

²⁶«ای برادران، ای پسرانِ خاندانِ ابراهیم، و ای کسانی از شما که از پدر ما می‌ترسید: این پیامِ نجات برای ما فرستاده شده است. ²⁷مردمِ اورشلیم و رؤسایشان نه او را شناختند و نه سخنانِ انبیا را که هر سَبَّت خوانده می‌شود دریافتند—و با محکوم کردنِ او، همان سخنان را به انجام رساندند. ²⁸و هرچند هیچ علتی برای مرگش نیافتند، از پیلاطُس خواستند که او را اعدام کند. ²⁹و چون هر آنچه درباره‌اش نوشته شده بود به انجام رسانیدند، او را از صلیب پایین آوردند و در قبری نهادند. ³⁰اما پدر ما او را از مردگان برخیزانید، ³¹و او روزهای بسیار بر کسانی ظاهر شد که با او از جلیل به اورشلیم آمده بودند، و اکنون ایشان شاهدانِ او نزدِ قوم‌اند. ³²و ما این بشارت را به شما می‌رسانیم که آنچه پدر ما به پدرانِ ما وعده داد،

³³آن را برای ما، که فرزندانِ ایشانیم، با برخیزانیدنِ عیسی به انجام رسانده است، چنانکه در مزمورِ دوم نیز نوشته شده است: ‹تو پسرِ من هستی؛ من امروز تو را مولود ساختم.›

³⁴و اما درباره‌ی اینکه او را از مردگان برخیزانید تا دیگر هرگز فساد نبیند، چنین گفت: ‹برکاتِ مقدّس و مطمئنی را که به داوود وعده داده شد، به تو خواهم بخشید.› ³⁵از این رو در مزموری دیگر نیز می‌گوید: ‹نخواهی گذاشت که قدّوسِ تو فساد ببیند.› ³⁶زیرا داوود، پس از آنکه در نسلِ خود ارادهِ پدر ما را خدمت کرد، به خواب رفت و به پدرانِ خود پیوست و فساد دید، ³⁷اما آن که پدر ما او را برخیزانید، فساد ندید. ³⁸پس ای برادران، این را بدانید که به‌واسطهِ همین مرد، آمرزشِ گناهان به شما اعلام می‌شود، ³⁹و به‌وسیلهِ او هر که ایمان آورد، از هر آنچه شریعتِ موسی نتوانست شما را از آن آزاد سازد، آزاد می‌شود. ⁴⁰پس آگاه باشید که مبادا آنچه در کتبِ انبیا گفته شده، بر شما واقع شود: ⁴¹‹بنگرید، ای استهزاکنندگان، حیران شوید و هلاک گردید؛ زیرا من در روزهای شما کاری می‌کنم، کاری که هرگز باور نخواهید کرد، حتی اگر کسی آن را برایتان بازگو کند.›»

⁴²چون پولُس و برنابا بیرون می‌رفتند، مردم از ایشان خواهش کردند که در سَبَّتِ آینده باز درباره‌ی این امور سخن بگویند. ⁴³و چون مجلسِ کنیسه پایان یافت، بسیاری از یهودیان و نوکیشانِ پرهیزگارِ آیینِ یهود از پولُس و برنابا پیروی کردند، و آن دو با ایشان سخن گفتند و ترغیبشان کردند که در فیضِ پدر ما استوار بمانند.

⁴⁴در سَبَّتِ بعد، تقریباً تمامِ شهر گرد آمدند تا کلامِ خداوند ما عیسی را بشنوند. ⁴⁵اما یهودیان چون آن جماعت‌ها را دیدند، پر از حسادت شدند و سخنانِ پولُس را رد کرده، به او اهانت می‌کردند.

⁴⁶پولُس و برنابا دلیرانه سخن گفتند: «لازم بود کلامِ پدر ما نخست به شما گفته شود. اما چون آن را رد می‌کنید و خود را شایستهِ حیاتِ جاودان نمی‌شمارید، بنگرید، ما به سوی غیریهودیان روی می‌آوریم.

⁴⁷زیرا پدر ما به ما چنین فرمان داده است: ‹تو را نوری برای امّت‌ها ساختم، تا نجات را تا کرانه‌های زمین برسانی.›»

⁴⁸غیریهودیان چون این را شنیدند، شادمان شدند و کلامِ خداوند ما عیسی را تمجید کردند؛ و هر آن که برای حیاتِ جاودان معیّن شده بود، ایمان آورد. ⁴⁹و کلامِ خداوند ما عیسی در سراسرِ آن ناحیه پخش شد. ⁵⁰اما یهودیان زنانِ پرهیزگار و سرشناس و مردانِ بزرگِ شهر را برانگیختند و آزار و اذیتی بر ضدِ پولُس و برنابا به راه انداختند و ایشان را از ناحیهِ خود بیرون راندند. ⁵¹پس آن دو گَردِ پاهای خود را بر ضدِ ایشان تکاندند و به قونیه رفتند. ⁵²و شاگردان از شادی و روح‌القدس پر شدند.