Havoriylar 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Antioxiya jamoatida paygʻambarlar va muallimlar bor edi: Barnabo, Niger deb atalgan Shimoʻn, kirenalik Luqiy, hukmdor Hirodning umrbod hamrohi Manohen va Shoʻl.

²Ular Rabbimiz Isoga sajda qilib, roʻza tutib turganlarida, Muqaddas Ruh dedi: “Barnabo bilan Shoʻlni Men chaqirgan ish uchun Menga ajratib qoʻyinglar.”

³Shunda ular roʻza tutib, ibodat qilgach, ularning ustiga qoʻllarini qoʻyib, yoʻlga kuzatib qoʻyishdi.

Otamizning kalomi Kiprga yetib boradi

⁴Muqaddas Ruh tomonidan yuborilgan bu ikkovi Seleukiyaga tushib, u yerdan kema bilan Kiprga suzib oʻtishdi. ⁵Salamisga yetib kelib, ular yahudiylarning ibodatxonalarida Otamizning kalomini eʼlon qilishdi. Yuhanno esa ularning yordamchisi edi. ⁶Butun orolni kesib oʻtib, Pafosga yetganlarida, ular Bar-Iso ismli bir yahudiy sehrgar va soxta paygʻambarni topishdi. ⁷U aqlli odam boʻlgan noib Sergiy Pavlusning oldida edi. Noib Otamizning kalomini eshitishni istab, Barnabo bilan Shoʻlni chaqirtirdi. ⁸Elimas sehrgar — uning ismining maʼnosi shu — noibni imondan burib yubormoqchi boʻlib, ularga qarshi chiqdi. ⁹Lekin Pavlus deb ham atalgan Shoʻl Muqaddas Ruhga toʻlib, unga tikilib qaradi-da, ¹⁰dedi: “Ey iblis oʻgʻli, har qanday solihlikning dushmani, har turli hiyla va makr bilan toʻlgan kimsa, Otamizning togʻri yoʻllarini buzishdan hech toʻxtamaysanmi? ¹¹Endi qara: Otamizning qoʻli ustingda. Bir muddat koʻr boʻlib, quyoshni koʻra olmaysan.” Shu zahoti uning koʻziga tuman va zulmat tushdi; u paypaslab, oʻzini qoʻlidan yetaklab boradigan kishi izlay boshladi.

¹²Yuz bergan voqeani koʻrgan noib Rabbimiz Isoning taʼlimotidan hayratga tushib, imon keltirdi.

Antioxiyada Otamizning hikoyasi eʼlon qilinadi

¹³Pavlus va uning hamrohlari Pafosdan kema bilan Pamfiliyadagi Pergaga suzib borishdi, biroq Yuhanno ularni tark etib, Quddusga qaytdi. ¹⁴Pergadan esa ular Pisidiyadagi Antioxiyaga oʻtishdi. Shanba kuni ibodatxonaga kirib, oʻtirishdi. ¹⁵Tavrot bilan Paygʻambarlar bitiklari oʻqilgach, ibodatxona boshliqlari ularga xabar yoʻlladilar: “Birodarlar, agar xalq uchun biror ragʻbatlantiruvchi soʻzingiz boʻlsa, gapiring.”

¹⁶Pavlus oʻrnidan turib, qoʻli bilan ishora qildi-da, dedi: “Ey Isroil erlari va Otamizdan qoʻrqadiganlar, quloq solinglar. ¹⁷Otamiz, shu Isroil xalqining Otasi, ota-bobolarimizni tanlab oldi, ular Misr yurtida muhojir boʻlib turgan paytda ularni ulugʻ qildi va qudratli qoʻli bilan ularni u yerdan boshlab chiqdi. ¹⁸Qariyb qirq yil davomida esa U sahroda ularga sabr qildi. ¹⁹Kanʼonda yetti xalqni yoʻq qilgach, ularning yerini merosga berdi. ²⁰Bularning bari qariyb toʻrt yuz ellik yil davom etdi. Keyin U ularga Shomuil paygʻambarga qadar hakamlar berdi. ²¹Soʻngra ular podsho soʻrashdi va Otamiz ularga Benyamin qabilasidan boʻlgan Qish oʻgʻli Shoʻlni qirq yilga berdi. ²²Uni olib tashlagandan keyin, U ularga podsho qilib Dovudni tiklab, unga shunday guvohlik berdi: «Men Yassa oʻgʻli Dovudni topdim, u Mening koʻnglimga mos odam boʻlib, Mening istaganlarimning barchasini ado etadi.» ²³Shu odamning naslidan Otamiz, vaʼda qilganidek, Isroilga bir Najotkor — Isoni keltirdi. ²⁴U kelishidan oldin Yuhanno butun Isroil xalqiga tavba suvga choʻmdirishi haqida eʼlon qilgan edi. ²⁵Yuhanno oʻz vazifasini yakunlab borayotganda shunday degan edi: «Meni kim deb oʻylaysizlar? Men U emasman. Lekin mana, Mendan keyin Biri kelmoqda, Men Uning oyogʻidagi choriqlar ipini yechishga ham loyiq emasman.»

²⁶“Birodarlar, Ibrohim oilasining oʻgʻillari va orangizdagi Otamizdan qoʻrqadiganlar, bu najot xabari bizga yuborildi. ²⁷Quddus aholisi va ularning boshliqlari Uni tanimadilar, har shanba oʻqiladigan paygʻambarlar soʻzlarini ham anglamadilar, Uni hukm qilib, aynan oʻsha soʻzlarni ushaladilar. ²⁸Uni oʻlimga mahkum etishga hech qanday sabab topmagan boʻlsalar-da, ular Pilatdan Uni qatl ettirishni soʻrashdi. ²⁹U haqida yozilganlarning hammasini bajarib boʻlgach, ular Uni yogʻochdan tushirib, qabrga qoʻyishdi. ³⁰Lekin Otamiz Uni oʻlikdan tiriltirdi, ³¹U koʻp kunlar davomida Oʻzi bilan Jaliladan Quddusga kelganlarga koʻrindi; endi ular xalq oldida Uning shohidlaridir. ³²Biz esa Otamiz ota-bobolarimizga bergan vaʼdasi haqidagi xushxabarni sizlarga keltirmoqdamiz.

³³U Isoni tiriltirib, buni biz, ularning farzandlari uchun amalga oshirdi, xuddi ikkinchi Zaburda yozilganidek: «Sen Mening Oʻgʻlimsan; bugun Men Senga ota boʻldim.»

³⁴Uni oʻlikdan tiriltirib, boshqa hech qachon chirimaydigan qilib qoʻygani haqida esa U shunday degan edi: «Dovudga vaʼda qilingan muqaddas va shubhasiz baraka-marhamatlarni Men sizlarga beraman.» ³⁵Shu sababdan U boshqa bir zaburda ham aytadi: «Sen Oʻzingning Muqaddas Zotingni chirishga qoʻymaysan.» ³⁶Zero Dovud oʻz avlodida Otamizning irodasiga xizmat qilgandan keyin, abadiy uyquga ketdi, ota-bobolari yoniga qoʻyildi va chirishni koʻrdi, ³⁷biroq Otamiz tiriltirgan Zot chirishni koʻrmadi. ³⁸Shuning uchun buni bilib qoʻyinglar, birodarlar: shu Odam orqali sizlarga gunohlarning kechirilishi eʼlon qilinmoqda, ³⁹Muso qonuni sizlarni ozod eta olmagan hamma narsadan, U orqali imon keltirgan har bir kishi ozod boʻladi. ⁴⁰Shunday ekan, ehtiyot boʻlinglar, Paygʻambarlar bitiklarida aytilgan narsa boshingizga tushmasin: ⁴¹“Ey mazax qiluvchilar, qaranglar, hayratga tushib, halok boʻlinglar; chunki Men sizlarning kunlaringizda shunday bir ish qilmoqdaman, bu ishga kimdir aytib bersa ham, sizlar unga aslo ishonmaysizlar.”

⁴²Pavlus bilan Barnabo chiqib ketayotganlarida, xalq keyingi shanbada yana shu narsalar haqida gapirishlarini ulardan oʻtinib soʻradi. ⁴³Ibodatxonadagi yigʻilish tugagach, koʻplab yahudiylar va yahudiylikka oʻtgan taqvodor kishilar Pavlus bilan Barnaboga ergashishdi. Ular bu kishilar bilan suhbatlashib, Otamizning inoyatida saqlanib qolishga ularni undashdi.

⁴⁴Keyingi shanbada esa deyarli butun shahar Rabbimiz Isoning kalomini eshitish uchun toʻplandi. ⁴⁵Yahudiylar bu olomonni koʻrib, rashkka toʻldilar va Pavlusning soʻzlariga qarshi chiqib, uni haqorat qilishdi.

⁴⁶Pavlus bilan Barnabo dadillik bilan gapirishdi: “Otamizning kalomi avval sizlarga aytilishi lozim edi. Sizlar uni rad etib, oʻzingizni abadiy hayotga noloyiq deb hisoblaganingiz uchun, mana, biz gʻayriyahudiylar tomon yuzlanamiz.”

⁴⁷Zero Otamiz bizga shunday buyurgan: “Men seni xalqlarga nur qildim, toki sen yer yuzining chekkalarigacha najot keltirgin.”

⁴⁸Buni eshitgan gʻayriyahudiylar quvonishdi va Rabbimiz Isoning kalomini ulugʻlashdi; abadiy hayotga tayinlanganlarning bari imon keltirdi. ⁴⁹Rabbimiz Isoning kalomi esa butun oʻsha oʻlka boʻylab yoyildi. ⁵⁰Lekin yahudiylar taqvodor, obroʻli ayollarni va shahar mansabdorlarini qoʻzgʻatib, Pavlus bilan Barnaboga qarshi taʼqibni avj oldirishdi va ularni oʻz oʻlkalaridan quvib chiqarishdi. ⁵¹Shunda ular oyoqlaridagi changni ularga qarshi qoqib tashlab, Konyaga ketishdi. ⁵²Shogirdlar esa shodlikka va Muqaddas Ruhga toʻlgan edilar.