Ikoniyada dadil shohidlik

Listrada bir cho'loq odam sakrab o'rnidan turadi. Olomon Barnabo va Pavlusni yerga tushgan Zevs va Germes deb qaror qiladi. Ular kiyimlarini yirtib, o'rniga tirik Otaga ishora qiladi. Bir necha kundan keyin o'sha olomon Pavlusni toshbo'ron qiladi va uni o'lgan deb tashlab ketadi. U o'rnidan turib, yo'lida davom etadi.

14-bob.

Ikoniyada ular birgalikda yahudiylarning sinagogasiga kirib, shunday soʻzladilarki, koʻplab yahudiylar ham, yunonlar ham imon keltirdi. Ammo imon keltirishni istamagan yahudiylar gʻayriyahudiylarning koʻnglini birodarlarga qarshi qoʻzgʻatib, zaharladilar. Ular uzoq vaqt u yerda qolib, Rabbimiz haqida dadillik bilan soʻzladilar. Rabbimiz esa ularning qoʻllari orqali alomatlaru moʻjizalar koʻrsatib, Oʻzining inoyat haqidagi xabarini tasdiqladi. Lekin shahar ikkiga boʻlindi: baʼzilari yahudiylar tarafini, baʼzilari havoriylar tarafini oldi. Gʻayriyahudiylar ham, yahudiylar ham oʻz boshliqlari bilan birga ularni haqoratlab, toshboʻron qilmoqchi boʻlganlarida, buni bilib, ular Likaoniyaning Listra va Derbe shaharlariga hamda atrofdagi hududga qochib bordilar, va u yerda Xushxabarni targʻib qilishda davom etdilar.

Listrada Ota shifo beradi

Listrada bir kishi oʻtirardi. Uning oyoqlari ishlamas, tugʻilishdan choʻloq edi, u hech qachon yurmagan edi. U Pavlusning soʻzlayotganini tinglardi. Pavlus unga tikilib, uning shifo topishga imoni borligini koʻrdi, baland ovoz bilan dedi: “Oyoqlaringda tik tur!” U kishi sakrab turdi va yura boshladi. Olomon Pavlusning qilgan ishini koʻrib, likaoniycha baqirdi: “Xudolar inson qiyofasida oldimizga tushib kelibdi!” Ular Barnaboni Zevs, Pavlusni esa Germes deb atadilar, chunki asosiy soʻzlovchi u edi. Shahar oldida maʼbadi boʻlgan Zevsning kohini, olomon bilan birga qurbonlik qilmoqchi boʻlib, darvoza oldiga buqalar va gulchambarlar olib keldi.

Lekin havoriylar Barnabo bilan Pavlus buni eshitib, kiyimlarini yirtdilar va baqirganlaricha olomon orasiga yugurib kirdilar, ular dedilar: “Ey odamlar, nega bunday qilyapsizlar? Biz ham sizlar kabi oddiy insonmiz. Biz sizlarga Xushxabar keltiryapmiz: bu befoyda narsalardan yuz oʻgirib, barhayot Otaga yuzlaninglar. U osmonni, yerni, dengizni va ulardagi hamma narsani yaratdi. Oʻtgan avlodlar davrida U barcha xalqlarga oʻz yoʻllaridan borishga yoʻl qoʻygan edi, lekin U Oʻzini guvohsiz qoldirmadi: yaxshilik qilib, sizlarga osmondan yomgʻirlar va serhosil fasllar berib, yuraklaringizni taom va quvonchga toʻldirdi.”

Ular bu soʻzlar bilan ham olomonni oʻzlariga qurbonlik qilishdan zoʻrgʻa toʻxtatib qoldilar. Lekin Antioxiya va Ikoniyadan yahudiylar kelib, olomonni oʻz tomoniga ogʻdirdilar. Ular Pavlusni toshboʻron qilib, oʻlgan deb oʻylab, uni shahardan tashqariga sudrab chiqardilar. Shogirdlar uning atrofini oʻrab olganlarida, u oʻrnidan turib, shaharga kirdi. Ertasi kuni esa Barnabo bilan Derbega joʻnadi.

Shogirdlarning ruhini mustahkamlash

Ular oʻsha shaharda Xushxabarni targʻib qilib, koʻplab shogirdlar orttirgach, Listra, Ikoniya va Antioxiyaga qaytib bordilar. Ular shogirdlarning ruhini mustahkamlab, imonda sobit qolishga undadilar va biz koʻp mashaqqatlar orqali Otamizning Shohligiga kirishimiz kerakligini aytdilar. Ular har bir jamoatda ular uchun oqsoqollar tayinlab, roʻza tutib ibodat qilgach, ularni oʻzlari imon keltirgan Rabbimizga topshirdilar.

Soʻngra ular Pisidiyadan oʻtib, Pamfiliyaga keldilar. Perga shahrida kalomni soʻzlagach, Attaliyaga tushib bordilar, u yerdan Antioxiyaga suzib ketdilar. Oʻsha yerda ular bajargan ish uchun Otamizning inoyatiga topshirilgan edilar. Yetib kelganlarida, jamoatni toʻplab, Otamiz ular bilan birga qilgan barcha ishlarini va gʻayriyahudiylarga imon eshigini qanday ochganini soʻzlab berdilar. Ular u yerda shogirdlar bilan birga uzoq vaqt qoldilar.