Panyaksian anu Wani di Ikonium

Di Listra, hiji lalaki lumpuh luncat nangtung, sarta jalma rea mutuskeun yen Barnabas jeung Paulus teh Zeus jeung Hermes anu turun. Maranehna nyoek-nyoek bajuna sarta nunjuk ka Rama anu jumeneng. Sababaraha poe saterusna, jalma rea anu sarua ngabaledog Paulus ku batu sarta ninggalkeun anjeunna disangka geus maot. Anjeunna hudang sarta neruskeun lalampahanana.

Pasal 14.

Di Ikonium maranéhna bareng asup ka imah ibadah urang Yahudi, tuluy sasauran nepi ka loba pisan urang Yahudi jeung urang Yunani anu palercaya. Tapi urang Yahudi anu teu daraék palercaya ngahasud jeung ngaracun pikiran bangsa-bangsa séjén sangkan ngamusuh ka dulur-dulur. Maranéhna cicing lila di dinya, wani-wani ngawawarkeun pikeun Gusti, anu ngukuhkeun wawaran sih kurnia-Na, bari midamel tanda-tanda jeung mujijat ku parantaraan leungeun maranéhna. Tapi urang dayeuh téh pecah jadi dua: aya nu ngabéla ka urang Yahudi, aya nu ngabéla ka para rasul. Waktu bangsa-bangsa séjén jeung urang Yahudi, bareng jeung para pamingpinna, rék nganiaya jeung maledogan maranéhna ku batu, sanggeus nyaho kana éta, maranéhna kabur ka kota-kota Likaonia nya éta Listra jeung Derbe, katut wewengkon sakurilingna, sarta di dinya maranéhna terus ngawawarkeun Injil.

Rama Nyageurkeun di Listra

Di Listra aya hiji lalaki anu diuk, sukuna teu daya, lumpuh ti barang lahir, anu tacan pernah bisa leumpang. Manéhna keur ngadéngékeun Paulus nyarita. Paulus neuteup ka manéhna sarta nempo yén manéhna boga iman pikeun dicageurkeun, tuluy ngomong tarik, “Cik nangtung ngadeg dina suku manéh.” Si lalaki téh ngagejlig luncat tuluy mimiti leumpang. Barang jalma réa ningali naon anu dipigawé ku Paulus, maranéhna ngagorowok dina basa Likaonia, “Para déwa geus turun ka urang dina rupa manusa!” Barnabas disebut Zeus, ari Paulus disebut Hermes, sabab manéhna anu panglobana nyarita. Imam déwa Zeus, anu kuilna ngadeg di hareupeun kota, mawa sapi-sapi jalu jeung kalung kembang ka gapura, hayang ngurban bareng jeung jalma réa.

Tapi sanggeus ngadéngé kitu, rasul Barnabas jeung Paulus nyoékkeun pakéanana sarta lumpat ka tengah jalma réa, bari ngagorowok, sarta nyarita, “Dulur-dulur, naha aranjeun migawé kitu? Kami gé manusa, sarupa sipatna jeung aranjeun. Kami mawa wawaran hadé ka aranjeun: geura tarobat tina ieu barang-barang anu taya gunana, balik ka Rama nu jumeneng, anu geus ngadamel langit, bumi, laut, jeung sagala eusina. Dina jaman-jaman anu geus kaliwat, Mantenna ngantep sakabéh bangsa narapak jalanna sorangan, tapi Mantenna henteu ngantunkeun salira-Na tanpa saksi: Mantenna midamel kahadéan, maparin hujan ti langit jeung usum anu subur ka aranjeun, ngeusian haté aranjeun ku dahareun jeung kabungahan.”

Sanajan geus nyarita kitu, bangga pisan maranéhna nyegah jalma réa supaya ulah ngurban ka maranéhna. Tapi urang Yahudi ti Antioki jeung Ikonium daratang, ngolo jalma réa, maledogan Paulus ku batu, tuluy nyéréd manéhna ka luar kota, sabab disangka geus maot. Waktu para murid ngariung manéhna, manéhna hudang tuluy asup deui ka jero kota. Poé isukna manéhna indit ka Derbe jeung Barnabas.

Nguatkeun Para Murid

Sanggeus ngawawarkeun wawaran hadé di éta kota sarta ngajadikeun loba murid, maranéhna balik deui ka Listra, Ikonium, jeung Antioki, nguatkeun jiwa para murid, ngajurung supaya tetep dina iman: urang kudu asup ka Karajaan Rama urang ngaliwatan loba kasusah. Sanggeus ngangkat para kokolot pikeun maranéhna di unggal jamaah, sarta ngadoa bari puasa, maranéhna masrahkeun maranéhna ka Gusti anu geus dipercaya ku maranéhna.

Tuluy maranéhna ngaliwatan Pisidia sarta nepi ka Pampilia. Jeung sanggeus ngawawarkeun pangandika di Perga, maranéhna turun ka Atalia, ti dinya maranéhna lalayaran ka Antioki, tempat maranéhna baheula dipasrahkeun kana sih kurnia Rama urang pikeun pagawéan anu geus dibéréskeun ku maranéhna. Sanggeus narepi, maranéhna ngumpulkeun jamaah tuluy ngalaporkeun sagala hal anu geus dipidamel ku Rama urang jeung maranéhna, sarta kumaha Mantenna muka panto iman pikeun bangsa-bangsa séjén. Jeung maranéhna cicing di dinya jeung para murid lila pisan.