په اِکُنيُم کښې زړورتيا سره ګواهى

په لِسترا کې يو شل سړی ټوپ وهي او پاڅي، او ګڼه ګوڼه پرېکړه کوي چې برنباس او پولوس زيوس او هرمس دي چې راکوز شوي. هغوی خپلې جامې څيروي او د هغه پر ځای ژوندي پلار ته اشاره کوي. څو ورځې وروسته هماغه ګڼه ګوڼه پولوس سنګسار کوي او مړ ګڼلی يې پرېږدي. هغه پاڅي او مخ ته ځي.

څپرکی 14.

په اِکُنيُم کښې هغوئ د يهوديانو عبادت خانې ته يو ځائ ننوتل او داسې يې خبرې وکړې چې د يهوديانو او يونانيانو نه ډېر زيات خلق ايمان راوړونکى شول. خو هغه يهوديانو چې ايمان راوړل يې ونۀ منل، د غېر يهوديانو زړونه يې راوپاروَل او د وروڼو خلاف يې خراب کړل. هغوئ هلته ډېره موده پاتې شول او د مالِک دپاره يې په زړورتيا سره خبرې کولې، چې هغۀ د خپل فضل کلام تصديق کړو او د هغوئ د لاسونو په وسيله يې نښانې او معجزې ښودلې. خو ښار ووېشلے شو: ځنې د يهوديانو طرف شول او ځنې د رسولانو طرف. کله چې غېر يهوديان او يهوديان د خپلو مشرانو سره يو ځائ د دوئ د بې عزتۍ او سنګسار کولو دپاره راوخوزېدل، نو دوئ دا معلومه کړه او د لِکاونيا ښارونو لِسترا او دربے ته او چاپېره علاقې ته وتښتېدل، او هلته يې د اِنجيل منادى کول جارى وساتل.

پلار په لِسترا کښې شفا ورکوى

په لِسترا کښې يو سړے ناست وو چې پښې يې بې کاره وې، د پېدائش نه ګوډ وو او هيچرې نۀ وو ګرځېدلے. هغه پولوس ته د خبرو کولو پۀ وخت غوږ نيولے وو. پولوس هغۀ ته ځير شو او وې ليدل چې د دۀ په زړۀ کښې د شفا موندلو ايمان شته، نو په لوړ آواز يې ووئيل، ”په خپلو پښو سيده ودرېږه.“ هغه سړے راوټوپ شو او ګرځېدل يې شروع کړل. کله چې خلقو دا وليدل چې پولوس څۀ وکړل، نو په لِکاونى ژبه يې چغې ووهلې، ”بتان زمونږ طرف ته د انسان په شکل راکوز شوى دى!“ برنباس ته يې زيوس ووئيل او پولوس ته يې هرميس ووئيل، ځکه چې هغه د خبرو مشر وو. د زيوس پوجارى چې د دۀ بتخانه د ښار مخې ته وه، غويان او د ګلونو هارونه يې دروازو ته راوړل، او د خلقو سره يې د قربانۍ کولو اراده کوله.

خو کله چې دا رسولانو برنباس او پولوس دا واورېدل، نو خپلې جامې يې وشلولې او د خلقو منځ ته يې منډه کړه او چغې يې ووهلې، او وې وئيل، ”اے خلقو، تاسو دا ولې کوئ؟ مونږ هم انسانان يُو، ستاسو په شان طبيعت لرُو. مونږ تاسو ته زېرے درکوُو چې د دې بې فائدې شيانو نه ژوندى پلار ته راوګرځئ، چې آسمان، زمکه، سمندر او څۀ چې په هغوئ کښې دى، هغه ټول يې پېدا کړل. تېرو پښتونو کښې هغۀ ټولې قومونه خپلې لارې ته پرېښودل، خو بيا هم هغۀ ځان بې ګواهۍ پرې نۀ ښودو: نيکى يې کوله، له آسمانه يې تاسو ته باراِنونه او فصلونه د مېوو درکول او ستاسو زړونه يې په خوراک او خوشحالۍ ډکول.“

د دې خبرو سره هم هغوئ خلق په زور ساتلى شول چې د دوئ دپاره قربانى ونۀ کړى. خو د اِنطاکيه او اِکُنيُم نه يهوديان راغلل، خلق يې په خپل طرف کړل، پولوس يې سنګسار کړو او د ښار نه بهر يې راکش کړو، ځکه چې هغوئ ګڼل چې هغه مړ شوے دے. کله چې مريدان د هغۀ چاپېره راجمع شول، نو هغه پاڅېدو او ښار ته ننوتو. بله ورځ هغه د برنباس سره دربے ته روان شو.

د مريدانو حوصله ورکول

کله چې هغوئ په هغه ښار کښې زېرے ورکړو او ډېر مريدان يې جوړ کړل، نو هغوئ بيرته لِسترا، اِکُنيُم او اِنطاکيه ته راستانه شول. هغوئ د مريدانو روحونو ته قوت ورکاوۀ او تاکيد يې ورته کاوۀ چې په ايمان کښې ثابت پاتې شى: مونږ له د ډېرو مصيبتونو نه تېرېدل په کار دى چې د زمونږ پلار بادشاهۍ ته ننوځُو. کله چې هغوئ د دوئ دپاره په هره کليسا کښې مشران مقرر کړل او د روژې سره يې دُعا وکړه، نو هغوئ يې هغه مالِک ته وسپارل چې په هغۀ يې ايمان راوړے وو.

بيا هغوئ د پِسيديا نه تېر شول او پمفيليا ته راغلل. او کله چې هغوئ په پرګه کښې کلام ووئيلو، نو اطاليه ته کوز شول، او له هغه ځايه هغوئ بحرى سفر وکړو اِنطاکيه ته، چرته چې د زمونږ پلار فضل ته سپارلى شوى وُو د هغه کار دپاره چې هغوئ پوره کړے وو. کله چې هغوئ ورسېدل، نو کليسا يې راجمع کړه او هغه ټول څۀ يې بيان کړل چې زمونږ پلار د هغوئ سره کړى وُو، او دا چې هغۀ څنګه د غېر يهوديانو دپاره د ايمان دروازه خلاصه کړه. او هغوئ هلته د مريدانو سره ډېره موده پاتې شول.