اعمال رسولان 14

14 ¹در قونیه، آنان با هم به کنیسهٔ یهودیان درآمدند و چنان سخن گفتند که شمار بسیاری از یهودیان و یونانیان ایمان آوردند. ²اما یهودیانی که از ایمان آوردن سر باز زدند، اذهان غیریهودیان را برانگیختند و بر ضد برادران مسموم ساختند. ³آنان مدتی دراز در آنجا ماندند و دلیرانه دربارهٔ خداوند سخن می‌گفتند؛ و او پیام فیض خود را با به‌عمل‌آوردن آیات و معجزات به‌دست ایشان تأیید می‌کرد. ⁴اما مردمِ شهر دو دسته شدند: گروهی جانب یهودیان را گرفتند و گروهی جانب رسولان را. ⁵چون غیریهودیان و یهودیان به‌همراه بزرگانشان دست به کار شدند تا با ایشان بدرفتاری کنند و سنگسارشان نمایند، ⁶آنان چون از این امر آگاه شدند، به شهرهای لیکائونیه، یعنی لِستره و دِربه و نواحی اطراف گریختند، ⁷و در آنجا به بشارتِ انجیل ادامه دادند.

پدر در لِستره شفا می‌بخشد

⁸در لِستره مردی نشسته بود که پاهایش از کار افتاده بود؛ او از بدو تولد لنگ بود و هرگز راه نرفته بود. ⁹او به سخنان پولُس گوش می‌داد. پولُس به او چشم دوخت و دید که برای شفا یافتن ایمان دارد، ¹⁰پس با صدای بلند گفت: «بر پاهای خود راست بایست.» آن مرد از جا جَست و به راه رفتن آغاز کرد. ¹¹چون جماعت دیدند که پولُس چه کرد، به زبان لیکائونی فریاد برآوردند: «خدایان به شکل انسان نزد ما فرود آمده‌اند!» ¹²برنابا را زئوس خواندند و پولُس را هِرمِس، زیرا او سخنگوی اصلی بود. ¹³کاهنِ زئوس که معبدش در بیرونِ شهر قرار داشت، گاوان و تاج‌های گل به دروازه‌ها آورد و می‌خواست همراه جماعت قربانی کند.

¹⁴اما چون رسولان، برنابا و پولُس، این را شنیدند، جامه‌های خود را دریدند و در میان جماعت دویدند و فریادکنان ¹⁵گفتند: «ای مردمان، چرا چنین می‌کنید؟ ما نیز انسانیم، از همان سرشتِ شما. به شما بشارت می‌دهیم: از این چیزهای باطل روی بگردانید و به‌سوی پدرِ زنده بازگردید که آسمان و زمین و دریا و هر آنچه را در آنهاست، آفرید. ¹⁶او در نسل‌های گذشته، همهٔ قوم‌ها را به راه خودشان واگذاشت، ¹⁷با این حال، خود را بی‌شاهد نگذاشت؛ زیرا نیکویی می‌کرد و از آسمان بارانْ و فصل‌های پرثمر به شما می‌بخشید و دل‌هایتان را از خوراک و شادی پر می‌ساخت.»

¹⁸حتی با این سخنان، به‌دشواری توانستند جماعت را از قربانی کردن برای خود بازدارند. ¹⁹اما یهودیانی از انطاکیه و قونیه آمدند و جماعت را با خود همراه کردند و پولُس را سنگسار نمودند و او را از شهر بیرون کشیدند، به گمان اینکه مرده است. ²⁰اما چون شاگردان گِردِ او جمع شدند، برخاست و به شهر درآمد. روز بعد، همراه برنابا رهسپار دِربه شد.

تقویتِ شاگردان

²¹آنان در آن شهر بشارت دادند و شاگردان بسیاری فراهم آوردند، سپس به لِستره و قونیه و انطاکیه بازگشتند، ²²و جان‌های شاگردان را تقویت می‌کردند و ایشان را ترغیب می‌نمودند که در ایمان استوار بمانند و می‌گفتند: باید از راه سختی‌های بسیار به پادشاهی پدر ما درآییم. ²³و در هر کلیسا برایشان مشایخ تعیین کردند و با دعا و روزه، ایشان را به خداوندی که به او ایمان آورده بودند، سپردند.

²⁴سپس از پیسیدیه گذشتند و به پامفیلیه رسیدند. ²⁵و چون در پِرگه کلام را بیان کردند، به اَتالیه فرود آمدند، ²⁶و از آنجا با کشتی به انطاکیه رفتند، همان‌جا که برای کاری که اکنون به انجام رسانده بودند، به فیضِ پدر ما سپرده شده بودند. ²⁷چون رسیدند، کلیسا را گرد آوردند و آنچه را پدر ما با ایشان کرده بود، بازگفتند و اینکه چگونه دری از ایمان به روی غیریهودیان گشوده بود. ²⁸و مدتی دراز در آنجا نزد شاگردان ماندند.