اعمال 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹په انطاکيه کښې چې کومه کليسا وه په هغې کښې نبيان او اُستاذان وُو: برنباس، شمعون چې نيګر ورته وئيلے شو، لوکيوس د کورين، منائن (چې د هيروديس حاکم سره يې ټول عُمر تېر کړے وو) او ساؤل.

²کله چې هغوئ زمونږ د مالِک عيسىٰ عبادت کولو او روژه يې نيولې وه، نو روحُ القُدس ووئيل چې، ”برنباس او ساؤل زما دپاره بېل کړئ، دې کار دپاره چې ما هغوئ ته راوبللى دى.“

³نو بيا، د روژې او دُعا نه پس، هغوئ خپل لاسونه پرې کېښودل او هغوئ يې ولېږل.

د پلار کلام قبرص ته ورسېدو

⁴نو د روحُ القُدس لېږلے، هغوئ سلوکيه ته لاړل او بيا ترې قبرص ته په بېړۍ کښې لاړل. ⁵کله چې سلميس ته ورسېدل، نو هغوئ د يهوديانو په عبادت خانو کښې د زمونږ پلار کلام بيان کړو. يوحنا يې د مرستيال په توګه ورسره وو. ⁶کله چې هغوئ ټول ټاپو تر پافوس پورې قطع کړو، نو هلته هغوئ يو يهودى جادوګر او دروغجن نبى وموندلو چې نوم يې بريشوع وو، ⁷چې هغه د حاکم سرجيوس پولوس سره وو، کوم چې عقلمند سړے وو. هغۀ برنباس او ساؤل راوبلل، ځکه چې هغه د زمونږ پلار کلام اورېدل غوښتل. ⁸خو عليماس جادوګر - چې د هغۀ د نوم معنىٰ هم همدا ده - د هغوئ مخالفت وکړو او کوشش يې کولو چې حاکم د ايمان نه واړوى. ⁹خو ساؤل، چې پولوس هم ورته وئيلے شو، د روحُ القُدس نه ډک، په هغۀ باندې يې ځير ځير وکتل، ¹⁰او ووئيل چې، ”اے د شيطان زويه، د ټول صداقت دُښمنه، د هر دوکې او فرېب نه ډکه - آيا تۀ به کله هم د زمونږ پلار سمې لارې ترې کږول بند نۀ کړې؟ ¹¹اوس وګوره: د زمونږ پلار لاس په تا باندې دے. تۀ به ړوند شې او د يو وخت دپاره به نمر نۀ شې ليدلے.“ نو همدغه ساعت په هغۀ باندې لړه او تيارۀ راغلل. هغه يې خوا ختا يو داسې څوک لټولو چې د لاس نه يې ونيسى.

¹²کله چې حاکم دا وليدل چې څۀ وشول، نو هغه ايمان راوړو او زمونږ د مالِک عيسىٰ په تعليم حېران شو.

په انطاکيه کښې د پلار کيسه بيان شوه

¹³پولوس او د هغۀ ملګرو د پافوس نه په بېړۍ کښې پمفيليا ته، پرګه ته لاړل، خو يوحنا هغوئ پرېښودل او بېرته يروشلم ته لاړو. ¹⁴د پرګه نه هغوئ مخکښې لاړل او پسيديا کښې انطاکيه ته ورسېدل. د سبت په ورځ هغوئ عبادت خانې ته ننوتل او کښېناستل. ¹⁵د شريعت او د نبيانو د کتابونو د لوستلو نه پس، د عبادت خانې مشرانو خبر ورته ولېږلو چې، ”وروڼو، کۀ تاسو د خلقو دپاره د نصيحت څۀ خبره لرئ، نو ووايئ.“

¹⁶پولوس ودرېدو، لاس يې وخوزولو او ووئيل چې، ”اے د اِسرائيل سړو، او تاسو چې د زمونږ پلار نه يرېږئ، واورئ. ¹⁷زمونږ پلار، د دې قوم اِسرائيل پلار، زمونږ پلار نيکۀ غوره کړل او د مصر په مُلک کښې د هغوئ د اوسېدو په وخت کښې يې هغوئ لوئ کړل او په پورته شوى لاس سره يې هغوئ ترې بهر بوتلل. ¹⁸او شا و خوا د څلوېښتو کالو دپاره هغۀ هغوئ د بيابان نه برداشت کړل. ¹⁹د کنعان په مُلک کښې د اوو قومونو د تباه کولو نه پس، هغۀ د هغوئ مُلک هغوئ ته د ميراث په توګه ورکړو. ²⁰دا شا و خوا څلور سوه پنځوس کاله شول. نو بيا هغۀ تر سموئيل نبى پورې هغوئ ته قاضيان ورکړل. ²¹نو بيا هغوئ يو بادشاه وغوښتو او زمونږ پلار هغوئ ته د بنيامين د قبيلې يو سړے، د قيس زوئ ساؤل، د څلوېښتو کالو دپاره ورکړو. ²²د هغۀ د لرې کولو نه پس، هغۀ داؤد د هغوئ بادشاه جوړ کړو او ګواهى يې ورکړه چې، ’ما د يسى زوئ داؤد وموندلو، يو سړے زما د زړۀ په مطابق، چې هغه به هر هغه څۀ کوى چې زۀ يې غواړم.‘ ²³د دې سړى د نسل نه زمونږ پلار اِسرائيل ته يو خلاصونکے، عيسىٰ، راوستلے دے، لکه څنګه چې هغۀ وعده کړې وه. ²⁴د هغۀ د راتلو نه مخکښې، يوحنا د اِسرائيل ټولو خلقو ته د توبې د بپتسمې اعلان کړے وو. ²⁵کله چې يوحنا خپل کار پوره کولو، نو هغۀ ووئيل چې، ’تاسو زۀ څۀ ګڼئ؟ زۀ هغه نۀ يم. خو وګورئ، زما نه پس يو راځى - زۀ د دې لائق هم نۀ يم چې د هغۀ د پښو بوټونه خلاص کړم.‘

²⁶”وروڼو، د اِبراهيم د کورنۍ زامنو، او تاسو کښې هغه خلقو چې د زمونږ پلار نه يرېږئ: د خلاصون دا پيغام مونږ ته راستولے شوے دے. ²⁷د يروشلم خلقو او د هغوئ مشرانو هغه ونۀ پېژندلو او نۀ يې د نبيانو هغه خبرې درک کړې چې هره د سبت ورځ لوستلے کيدې - د هغۀ په مجرم ګرځولو سره هغوئ همدغه خبرې پوره کړې. ²⁸که څه هم هغوئ د هغۀ د مرګ هيڅ وجه ونۀ موندله، هغوئ پيلاطوس ته ووئيل چې هغه دې ووژل شى. ²⁹کله چې هغوئ هغه هر څۀ پوره کړل چې د هغۀ په حقله ليکلے شوى وُو، نو هغوئ هغه د ونې نه راکوز کړو او په يو قبر کښې يې کېښودو. ³⁰خو زمونږ پلار هغه د مړو نه راژوندے کړو، ³¹او هغه د ډېرو ورځو دپاره هغه خلقو ته څرګند شو چې د جليل نه ورسره يروشلم ته راختلى وُو، چې اوس د خلقو دپاره د هغۀ ګواهان دى. ³²او مونږ تاسو ته دا زېرے درکوو چې هغه څۀ چې زمونږ پلار زمونږ نيکۀ ته وعده کړې وه،

³³هغه مونږ ته، د هغوئ بچو ته، د عيسىٰ په راژوندى کولو سره پوره کړې ده، لکه څنګه چې په دوېم زبور کښې هم ليکلے شوى دى چې، ’تۀ زما زوئ يې؛ نن ما تا پېدا کړے يې.‘

³⁴او د دې خبرې په حقله چې هغۀ هغه د مړو نه راژوندے کړو، چې بيا دې کله هم نۀ وراشى، هغۀ ووئيل چې، ’زۀ به تا ته هغه پاکې او پخې برکتونه درکړم چې داؤد ته يې وعده شوې وه.‘ ³⁵نو ځکه هغه په بل زبور کښې هم فرمائى چې، ’تۀ به خپل پاک سړى ته وراتلل نۀ پرېږدې.‘ ³⁶ځکه چې داؤد، د خپل پښت په زمانه کښې د زمونږ پلار د مقصد د خدمت نه پس، مړ شو او د خپلو نيکۀ سره کېښودلے شو او وراشو، ³⁷خو هغه چې زمونږ پلار راژوندے کړو، هغه ونۀ وراشو. ³⁸نو دا وپوهيږئ، وروڼو - د دې سړى په وسيله د ګناهونو معافى تاسو ته اعلان کيږى، ³⁹او د هغۀ په وسيله، هر هغه څوک چې ايمان راوړى، د هر هغه څۀ نه خلاصيږى چې د موسىٰ شريعت تاسو ترې خلاصولے نۀ شو. ⁴⁰نو خبردار اوسئ چې هغه څۀ په تاسو باندې رانۀ شى چې د نبيانو په کتابونو کښې وئيلے شوى دى: ⁴¹’وګورئ، اے مذاق کوونکو، حېران شئ او هلاک شئ؛ ځکه چې زۀ ستاسو په ورځو کښې يو داسې کار کوم، يو داسې کار چې تاسو به پرې کله هم ايمان رانۀ وړئ، که څوک يې درته ووائى هم.‘“

⁴²کله چې پولوس او برنباس روان شول، نو خلقو هغوئ ته زارى وکړه چې د راتلونکې سبت ورځ دې بيا د دې خبرو په حقله خبرې وکړى. ⁴³کله چې د عبادت خانې مجلس ختم شو، نو ډېر يهوديان او د يهوديت هغه عبادت کوونکى مُريدان چې يهودى شوى وُو، د پولوس او برنباس شا و خوا روان شول. هغوئ ورسره خبرې وکړې او هغوئ ته يې زارى وکړه چې د زمونږ پلار په فضل کښې دوام وکړى.

⁴⁴د راتلونکې سبت ورځ نژدې ټول ښار راجمع شو چې زمونږ د مالِک عيسىٰ کلام واورى. ⁴⁵کله چې يهوديانو ګڼه ګوڼه وليدله، نو هغوئ حسد ونيول او د پولوس خبرو مخالفت يې کولو او سپکاوے يې کولو.

⁴⁶پولوس او برنباس په زړورتيا سره ووئيل چې، ”په کار وه چې د زمونږ پلار کلام اول تاسو ته وئيلے شى. ځکه چې تاسو هغه ردوئ او خپل ځانونه د تل ژوندون نالائق ګڼئ، نو وګورئ - مونږ غېر يهوديانو ته ګرځو.“

⁴⁷ځکه چې زمونږ پلار مونږ ته حُکم کړے دے چې، ”ما تۀ قومونو دپاره يو رڼا جوړ کړے يې، چې خلاصون د زمکې تر غاړو پورې ورسوې.“

⁴⁸کله چې غېر يهوديانو دا واورېدل، نو هغوئ خوشحاله شول او زمونږ د مالِک عيسىٰ کلام يې ستائلو؛ او هغه ټول چې د تل ژوندون دپاره مقرر وُو، ايمان يې راوړو. ⁴⁹او زمونږ د مالِک عيسىٰ کلام په ټول علاقه کښې خور شو. ⁵⁰خو يهوديانو عبادت کوونکې، عزتمندې ښځې او د ښار مشران سړى راوپاروَل او د پولوس او برنباس خلاف يې ظلم راپورته کړو او خپل علاقې نه يې هغوئ وشړل. ⁵¹نو هغوئ د هغوئ خلاف د خپلو پښو خاورې وشنډلې او ايکونيم ته لاړل. ⁵²او مُريدان د خوشحالۍ او د روحُ القُدس نه ډک شول.