Kabar Tiwase Saul Tekan ing Dawud

Pamrentahane Dawud—kamenangane lan kaluputane kang nggegirisi. Ing tengahe ana prajanjian kang diadegake Rama kita karo Dawud: prasetya bab Rama lan putra kang ndayani adoh ngluwihi dhampar siji.

Pasal 1.

Sawise Saul tiwas, Dawud bali saka anggone ngalahake wong Amalek, banjur manggon ing Ziklag rong dina. Ing dina katelu ana wong teka saka pakemahane Saul, sandhangane suwek lan sirahe kebak lebu. Bareng tekan ing ngarsane Dawud, wong mau sumungkem ing lemah lan nyembah.

Pitakone Dawud marang wong mau: “Kowe teka saka ngendi?” “Kula lolos saking pakemahanipun Israel,” wangsulane.

“Kepriye kedadeyane?” pandangune Dawud. “Critakna marang aku.” Wangsulane: “Rakyat sami lumajar saking paprangan. Kathah ingkang gugur saha tiwas. Saul dalah putranipun, Yonatan, ugi sampun tiwas.”

Pitakone Dawud marang nonoman kang nggawa kabar mau: “Kepriye enggonmu ngerti yen Saul lan putrane, Yonatan, wis tiwas?”

Wangsulane nonoman mau: “Kula kaleresan dumugi ing redi Gilboa, lah Saul wonten ing ngriku ngadeg sendhen ing tumbakipun, mangka kreta perang saha prajurit jaranan sampun celak badhe nggepuk panjenenganipun. Panjenenganipun noleh, lajeng mirsa kula, saha nimbali kula. Atur kula: ‘Kula wonten ngriki.’ Pandangunipun dhateng kula: ‘Sapa kowe?’ Wangsulan kula: ‘Kula tiyang Amalek.’ Pangandikanipun dhateng kula: ‘Ngadega ing sandhingku lan patenana aku; aku wis kelaran banget, nanging aku isih urip.’ Pramila kula lajeng ngadeg ing sandhingipun lan mejahi panjenenganipun, awit kula sumerep bilih panjenenganipun boten badhe gesang sasampunipun dhawah. Lajeng makutha saking mustakanipun saha gelang ing astanipun kula pendhet, sarta kula aturaken dhateng ngarsa paduka, gusti kula.”

Dawud banjur nyandhak sandhangane piyambak, nuli disuwek-suwek; mangkono uga wong kabeh kang padha ndherekake Dawud. Wong-wong mau padha nangis, prihatin, lan pasa nganti sore, nggetuni Saul, Yonatan putrane, umate Rama kita, lan tedhak-turune Israel, amarga wis padha gugur dening pedhang.

Pitakone Dawud marang nonoman kang nggawa kabar mau: “Kowe wong ngendi?” Wangsulane: “Kula anakipun tiyang manca, tiyang Amalek.”

Pangandikane Dawud: “Yagene kowe ora wedi ngangkat tanganmu arep mateni kang jinebadan dening Rama kita?” Dawud nuli nimbali salah sijine nonomane, dhawuhe: “Majua, patenana wong iki.” Nonoman mau banjur nyuduk wong iku nganti mati. Dawud wis ngandika marang wong mau: “Getihmu tumempuh ing sirahmu dhewe, awit cangkemmu dhewe kang nekseni nglawan kowe, nalika kowe kandha: ‘Aku wis mateni kang jinebadan dening Rama kita.’”

Kaya Ngapa Gugure Para Prawira

Dawud banjur ngidungake kidung pangadhuh iki kanggo Saul lan Yonatan putrane, sarta dhawuh supaya bani Yehuda padha diwulang kidung pangadhuh iki, kang jenenge Kidung Gandhewa; iki wis katulis ana ing Kitab Yasar: ^a “Kamulyanmu, dhuh Israel, gumeletak tiwas ana ing pangununganmu. Kaya ngapa gugure para prawira! Aja padha kokandhakake ana ing Gat, aja diundhangake ing lurung-lurunge Askelon, mundhak para anak wadone wong Filisti padha bungah, para anak wadone wong kang ora tetak padha surak-surak. Dhuh pagunungan Gilboa, muga kowe aja nganti kataman ebun utawa udan, aja ana pategalan kang metokake pisungsung. Awit ana ing kono tamenge para prawira wis kanajisake, tamenge Saul, kang wis ora dijebadi lenga maneh. ^b Saka getihe wong kang padha tiwas, saka daginge para prawira, gandhewane Yonatan ora tau mundur, pedhange Saul ora tau mulih tanpa gawe. Saul lan Yonatan, kang ditresnani lan disenengi sajrone urip, ing sajrone pati padha ora kapisah. Playune luwih rikat tinimbang garudha, lan luwih rosa tinimbang singa. He, para anak wadone Israel, padha nangisana Saul, kang wis nyandhangi kowe nganggo busana abang lan edi-peni, kang ngrenggani sandhanganmu nganggo rerenggan emas. Kaya ngapa gugure para prawira ana ing tengahing paprangan! Yonatan gumeletak tiwas ana ing pangununganmu. Atiku sedhih banget marga kowe, he sadulurku Yonatan; kowe tansah dadi senenging atiku. Katresnanmu marang aku iku elok, ngungkuli katresnaning wong wadon. Kaya ngapa gugure para prawira! Gegamaning perang wis padha sirna.”