२ शमुवेल 1

1 ¹ शौलाच्या मृत्यूनंतर, अमालेक्यांचा पराभव करून दावीद परत आला आणि सिकलाग येथे दोन दिवस राहिला. ² तिसऱ्या दिवशी शौलाच्या छावणीतून एक माणूस आला; त्याचे कपडे फाटलेले होते व डोक्यावर माती होती. दावीदाजवळ येऊन तो जमिनीवर पडला आणि त्याने नमन केले.

³ दावीदाने त्याला विचारले, “तू कोठून आलास?” तो म्हणाला, “मी इस्राएलाच्या छावणीतून निसटून आलो.”

⁴ दावीदाने विचारले, “काय झाले? मला सांग.” तो म्हणाला, “लोक युद्धातून पळाले. पुष्कळ पडले व मेले. शौल आणि त्याचा मुलगा योनाथानही मेले आहेत.”

⁵ ही बातमी आणणाऱ्या त्या तरुणाला दावीदाने विचारले, “शौल आणि त्याचा मुलगा योनाथान मेले आहेत, हे तुला कसे कळले?”

⁶ तो तरुण म्हणाला, “मी अवचित गिलबोवा डोंगरावर गेलो, तेथे शौल आपल्या भाल्यावर टेकून उभा होता, आणि रथ व स्वार त्याच्यावर चालून येत होते. ⁷ त्याने मागे वळून पाहिले, मला पाहिले, आणि मला हाक मारली. मी म्हणालो, ‘हा मी येथे आहे.’ ⁸ त्याने मला विचारले, ‘तू कोण आहेस?’ मी त्याला सांगितले, ‘मी अमालेकी आहे.’ ⁹ तो मला म्हणाला, ‘माझ्यावर उभा राहा आणि मला ठार मार; मला यातना घेरून आहेत, तरी माझ्यात अजून प्राण आहे.’ ¹⁰ म्हणून मी त्याच्यावर उभा राहिलो आणि त्याला ठार मारले, कारण मला माहीत होते की पडल्यावर तो जगणार नाही. मग मी त्याच्या डोक्यावरचा मुकुट व त्याच्या बाहूवरचे कडे घेतले, आणि ते येथे माझ्या स्वामीकडे आणले.”

¹¹ तेव्हा दावीदाने आपले कपडे धरून फाडले, आणि त्याच्याबरोबरच्या सर्व माणसांनीही तसेच केले. ¹² शौलासाठी, त्याचा मुलगा योनाथानासाठी, आमच्या पित्याच्या लोकांसाठी व इस्राएलाच्या घराण्यासाठी ते तलवारीने पडले होते म्हणून त्यांनी संध्याकाळपर्यंत शोक केला, रडले व उपास केला.

¹³ ही बातमी आणणाऱ्या त्या तरुणाला दावीदाने विचारले, “तू कोठला आहेस?” तो म्हणाला, “मी एका परक्याचा मुलगा, अमालेकी आहे.”

¹⁴ दावीद म्हणाला, “आमच्या पित्याच्या अभिषिक्ताला ठार मारण्यासाठी हात उगारायला तुला भीती कशी वाटली नाही?” ¹⁵ दावीदाने आपल्या तरुणांपैकी एकाला बोलावून म्हटले, “जा, याला मारून टाक.” त्याने त्याला मारले आणि तो मेला. ¹⁶ दावीद त्याला म्हणाला होता, “तुझे रक्त तुझ्याच माथ्यावर, कारण ‘मी आमच्या पित्याच्या अभिषिक्ताला ठार मारले,’ असे तुझ्याच तोंडाने तुझ्याविरुद्ध साक्ष दिली.”

पराक्रमी कसे पडले

¹⁷ मग दावीदाने शौलासाठी व त्याचा मुलगा योनाथानासाठी हा विलाप गाइला, ¹⁸ आणि यहूदाच्या लोकांना हा विलाप शिकवण्याची आज्ञा दिली; त्याला धनुष्य असे म्हणतात; तो याशारच्या पुस्तकात लिहिलेला आहे: ^a a v18 याशारचे पुस्तक हा प्राचीन इस्राएली वीरकाव्याचा संग्रह होता, जो आता टिकून राहिलेला नाही. ¹⁹ “हे इस्राएला, तुझे वैभव तुझ्या उंच ठिकाणी वधलेले पडले आहे. पराक्रमी कसे पडले! ²⁰ गथात हे सांगू नका, अष्कलोनच्या रस्त्यांत हे जाहीर करू नका, नाहीतर पलिष्ट्यांच्या मुली आनंद करतील, बेसुंता लोकांच्या मुली उल्हास करतील. ²¹ गिलबोवाच्या डोंगरांनो, तुमच्यावर दव किंवा पाऊस न पडो, अर्पणे देणारी शेतेही न असोत. कारण तेथे पराक्रम्यांची ढाल विटाळली गेली, शौलाची ढाल, जिला आता तेल लावले जात नाही. ^b b v21 योद्धे आपल्या चामड्याच्या ढाली नित्य तेलाने माखत असत, म्हणजे त्या मऊ व लढाईसाठी तयार राहाव्यात; तेल न लावलेली ढाल निकामी व निरुपयोगी होई. ²² वधलेल्यांच्या रक्तापासून, पराक्रम्यांच्या मांसापासून, योनाथानाचे धनुष्य मागे फिरले नाही, शौलाची तलवार तृप्त झाल्यावाचून परतली नाही. ²³ शौल व योनाथान, जीवनात प्रिय व लाडके, मरणातही ते वेगळे झाले नाहीत. ते गरुडांहून वेगवान, सिंहांहून बलवान होते. ²⁴ इस्राएलाच्या मुलींनो, शौलासाठी रडा, ज्याने तुम्हांला किरमिजी वस्त्रे व शोभिवंत पेहराव घातला, ज्याने तुमच्या वस्त्रांना सोन्याच्या अलंकारांनी सजवले. ²⁵ युद्धाच्या धुमश्चक्रीत पराक्रमी कसे पडले! योनाथान तुझ्या उंच ठिकाणी वधलेला पडला आहे. ²⁶ माझ्या भावा, मी तुझ्यासाठी शोक करतो योनाथाना; तू मला अतिशय प्रिय होतास. माझ्यावरील तुझी प्रीती अद्भुत होती, स्त्रियांच्या प्रीतीहूनही श्रेष्ठ. ²⁷ पराक्रमी कसे पडले! युद्धाची शस्त्रे नष्ट झाली.”