શાઉલના પતનના સમાચાર દાઉદ સુધી પહોંચે છે

દાઉદનું રાજ્ય—તેના વિજયો અને તેની ગંભીર નિષ્ફળતાઓ. તેના કેન્દ્રમાં આપણા પિતાએ દાઉદ સાથે કરેલો કરાર છે: એક પિતા અને પુત્રનું વચન, જે એક રાજ્યાસનથી ઘણું આગળ પહોંચે છે.

અધ્યાય 1.

શાઉલના મૃત્યુ પછી, દાઉદ અમાલેકીઓને હરાવીને પાછો આવ્યો અને સિકલાગમાં બે દિવસ રહ્યો. ત્રીજા દિવસે શાઉલની છાવણીમાંથી એક માણસ આવ્યો, તેનાં વસ્ત્રો ફાટેલાં અને માથા પર ધૂળ હતી. દાઉદ પાસે પહોંચીને તે જમીન પર પડ્યો અને નમ્યો.

દાઉદે તેને પૂછ્યું, “તું ક્યાંથી આવ્યો છે?” તેણે જવાબ આપ્યો, “હું ઇઝરાયલની છાવણીમાંથી નાસી છૂટ્યો છું.”

દાઉદે પૂછ્યું, “શું થયું? મને કહે.” તેણે કહ્યું, “લોકો યુદ્ધમાંથી નાસી ગયા. ઘણા પડ્યા અને મરણ પામ્યા. શાઉલ તથા તેનો દીકરો યોનાથાન પણ મરણ પામ્યા છે.”

સમાચાર લાવનાર જુવાનને દાઉદે પૂછ્યું, “શાઉલ તથા તેનો દીકરો યોનાથાન મરણ પામ્યા છે એ તું કેવી રીતે જાણે છે?”

તે જુવાને કહ્યું, “હું સંજોગવશાત્ ગિલ્બોઆ પર્વત પર પહોંચ્યો, ત્યાં શાઉલ પોતાના ભાલા પર ટેકવીને ઊભો હતો, અને રથો તથા ઘોડેસવારો તેના પર ધસી આવતા હતા. તેણે પાછળ ફરીને મને જોયો અને મને બોલાવ્યો. મેં કહ્યું, ‘હું આ રહ્યો.’ તેણે મને પૂછ્યું, ‘તું કોણ છે?’ મેં તેને કહ્યું, ‘હું અમાલેકી છું.’ તેણે મને કહ્યું, ‘મારી પાસે ઊભો રહીને મને મારી નાખ; વેદનાએ મને જકડી લીધો છે, પણ હજી હું જીવતો છું.’ તેથી મેં તેની પાસે ઊભા રહીને તેને મારી નાખ્યો, કારણ કે હું જાણતો હતો કે પડ્યા પછી તે જીવવાનો નથી. પછી મેં તેના માથા પરનો મુગટ તથા તેના હાથ પરનું કડું લઈને તે અહીં મારા ધણી પાસે આણ્યાં છે.”

ત્યારે દાઉદે પોતાનાં વસ્ત્રો પકડીને ફાડ્યાં, અને તેની સાથેના બધા માણસોએ પણ એમ જ કર્યું. તેમણે શાઉલને માટે, તેના દીકરા યોનાથાનને માટે, આપણા પિતાના લોકોને માટે તથા ઇઝરાયલના ઘરને માટે સાંજ સુધી શોક કર્યો, રડ્યા અને ઉપવાસ કર્યો, કારણ કે તેઓ તરવારથી માર્યા ગયા હતા.

સમાચાર લાવનાર જુવાનને દાઉદે પૂછ્યું, “તું ક્યાંનો છે?” તેણે કહ્યું, “હું એક પરદેશીનો, એટલે અમાલેકીનો દીકરો છું.”

દાઉદે કહ્યું, “આપણા પિતાના અભિષિક્તને મારી નાખવા તારો હાથ ઉગામતાં તને બીક કેમ ન લાગી?” દાઉદે પોતાના જુવાનોમાંના એકને બોલાવીને કહ્યું, “જા, તેને મારી નાખ.” તેણે તેને માર્યો અને તે મરણ પામ્યો. દાઉદે તેને કહ્યું હતું, “તારું લોહી તારે પોતાને માથે છે, કારણ કે ‘મેં આપણા પિતાના અભિષિક્તને મારી નાખ્યો,’ એમ કહીને તારા પોતાના મોંએ તારી વિરુદ્ધ સાક્ષી આપી.”

પરાક્રમીઓ કેવા પડ્યા!

ત્યારે દાઉદે શાઉલ તથા તેના દીકરા યોનાથાન વિષે આ વિલાપગીત ગાયું, અને આજ્ઞા કરી કે યહૂદિયાના લોકોને આ વિલાપગીત શીખવવામાં આવે, જેનું નામ ધનુષ્યગીત છે; તે યાશારના પુસ્તકમાં લખેલું છે: ^a “હે ઇઝરાયલ, તારો મહિમા તારા ઉચ્ચસ્થાનો પર માર્યો ગયેલો પડ્યો છે. પરાક્રમીઓ કેવા પડ્યા! ગાથમાં એ ન કહેશો, આશ્કલોનની શેરીઓમાં એ જાહેર ન કરશો, નહિ તો પલિસ્તીઓની દીકરીઓ આનંદ કરશે, બેસુન્નતીઓની દીકરીઓ હરખાશે. હે ગિલ્બોઆના પર્વતો, તમારા પર ઝાકળ કે વરસાદ ન પડો, અર્પણ પાકતાં ખેતરો ન થાઓ. કેમ કે ત્યાં પરાક્રમીની ઢાલ ભ્રષ્ટ થઈ, શાઉલની ઢાલ, જે હવે તેલથી ચોળાતી નથી. ^b માર્યા ગયેલાઓના લોહીથી, પરાક્રમીઓના માંસથી, યોનાથાનનું ધનુષ્ય પાછું ફર્યું નહિ, શાઉલની તરવાર તૃપ્ત થયા વિના પાછી આવી નહિ. શાઉલ અને યોનાથાન, જીવતાં પ્રિય અને વહાલા હતા, મરણમાં તેઓ જુદા પડ્યા નહિ. તેઓ ગરુડ કરતાં વેગવાન, સિંહ કરતાં બળવાન હતા. હે ઇઝરાયલની દીકરીઓ, શાઉલને માટે રડો, જેણે તમને કિરમજી વસ્ત્રો તથા શણગાર પહેરાવ્યાં, જેણે તમારાં વસ્ત્રો સોનાના ઘરેણાંથી શણગાર્યાં. યુદ્ધની ધમસાણમાં પરાક્રમીઓ કેવા પડ્યા! યોનાથાન તારા ઉચ્ચસ્થાનો પર માર્યો ગયેલો પડ્યો છે. હું તારે માટે શોક કરું છું, મારા ભાઈ યોનાથાન; તું મને બહુ વહાલો હતો. મારા પ્રત્યેનો તારો પ્રેમ અદ્ભુત હતો, સ્ત્રીઓના પ્રેમ કરતાં પણ ચઢિયાતો. પરાક્રમીઓ કેવા પડ્યા! યુદ્ધનાં શસ્ત્રો નાશ પામ્યાં.”