2.سموئيل 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹ساؤل جي موت کان پوءِ جڏهن دائود عماليقين کي شڪست ڏيئي موٽيو، تڏهن ضقلغ ۾ ٻه ڏينهن رهيو. ²ٽئين ڏينهن ساؤل جي لشڪر مان هڪڙو ماڻهو آيو، سندس ڪپڙا ڦاٽل هئا ۽ مٿي ۾ مٽي پيل هئي. دائود وٽ پهچي، زمين تي ڪري سجدو ڪيائين.

³دائود کانئس پڇيو تہ ”تون ڪٿان آيو آهين؟“ هن وراڻيو تہ ”آءٌ اسرائيل جي لشڪر مان بچي نڪتو آهيان.“

⁴دائود پڇيو تہ ”ڇا ٿيو؟ مونکي ٻڌاءِ.“ هن چيو تہ ”ماڻهو جنگ مان ڀڄي ويا. گھڻا ڪري مري ويا. ساؤل ۽ سندس پٽ يونتن بہ مري ويا آهن.“

⁵دائود خبر آڻيندڙ جوان کان پڇيو تہ ”تو کي ڪيئن خبر پئي تہ ساؤل ۽ سندس پٽ يونتن مري ويا آهن؟“

⁶جوان چيو تہ ”آءٌ اتفاقاً جلبوع جي جبل تي آيس، تہ ڏٺم ساؤل پنهنجي نيزي تي ٽيڪ ڏيئي بيٺو آهي، ۽ رٿ ۽ گھوڙي سوار ويجھا ٿي رهيا آهن. ⁷هن ڦري مون ڏانهن ڏٺو ۽ مون کي سڏيائين. مون چيو تہ ’حاضر آهيان.‘ ⁸هن مون کان پڇيو تہ ’تون ڪير آهين؟‘ مون کيس چيو تہ ’آءٌ عماليقي آهيان.‘ ⁹هن مون کي چيو تہ ’منهنجي مٿان بيهي مون کي ماري وڌ؛ سخت اذيت مون کي جڪڙي ورتو آهي، تڏهن بہ آءٌ اڃا جيئرو آهيان.‘ ¹⁰سو مون سندس مٿان بيهي کيس ماري وڌو، ڇاڪاڻ تہ مون کي خبر هئي تہ ڪرڻ کان پوءِ هو بچي نہ سگھندو. پوءِ مون سندس مٿي تان تاج ۽ ٻانهن تي ٻڌل ڪڙو لاهي، هتي پنهنجي مالڪ وٽ کڻي آيو آهيان.“

¹¹پوءِ دائود پنهنجا ڪپڙا پڪڙي ڦاڙي ڇڏيا، ساڻس گڏ سڀني ماڻهن بہ ائين ئي ڪيو. ¹²هنن ساؤل، سندس پٽ يونتن، اسان جي پيءُ جي ماڻهن ۽ اسرائيل جي گھراڻي لاءِ ماتم ڪيو، روئي ۽ شام تائين روزو رکيائون، ڇاڪاڻ تہ اهي تلوار سان ڪري پيا هئا.

¹³دائود خبر آڻيندڙ جوان کان پڇيو تہ ”تون ڪٿان جو آهين؟“ هن چيو تہ ”آءٌ هڪ پرديسي عماليقيءَ جو پٽ آهيان.“

¹⁴دائود چيو تہ ”تو کي اسان جي پيءُ جي مسح ڪيل کي مارڻ لاءِ هٿ کڻندي ڊپ ڇو نہ ٿيو؟“ ¹⁵دائود پنهنجن جوانن مان هڪ کي سڏي چيو تہ ”وڃ، کيس ڌڪ هڻ.“ تڏهن هن ڌڪ هنيس ۽ اهو مري ويو. ¹⁶دائود کيس چيو هو تہ ”تنهنجو رت تنهنجي ئي مٿي تي آهي، ڇاڪاڻ تہ تنهنجي ئي وات تنهنجي خلاف شاهدي ڏني، جڏهن تو چيو تہ ’مون اسان جي پيءُ جي مسح ڪيل کي ماري وڌو.‘“

زورآور ڪيئن ڪري پيا

¹⁷پوءِ دائود ساؤل ۽ سندس پٽ يونتن لاءِ هي نوحو ڳايو، ¹⁸۽ حڪم ڏنائين تہ يهوداه جي ماڻهن کي هي نوحو سيکاريو وڃي، جنهن کي ڪمان سڏيو وڃي ٿو؛ اهو يشر جي ڪتاب ۾ لکيل آهي: ^a a v18 يشر جو ڪتاب اسرائيلين جي بهادريءَ جي شاعريءَ جو هڪ قديم مجموعو هو، جيڪو هاڻي ناپيد آهي. ¹⁹”اي اسرائيل، تنهنجو جلوو تنهنجين بلندين تي ڪتل پيو آهي. زورآور ڪيئن ڪري پيا! ²⁰گت ۾ اها خبر نہ ٻڌايو، اشقلون جي گهٽين ۾ اعلان نہ ڪريو، متان فلستين جون ڌيئرون خوش ٿين، متان نامختونن جون ڌيئرون خوشيون ملهائين. ²¹اي جلبوع جا جبل، اوهان تي نہ اوس پوي نہ مينهن، نہ نذرانا ڏيندڙ پوکون هجن. ڇالاءِ جو اتي زورآورن جي ڍال ناپاڪ ٿي، ساؤل جي ڍال، جنهن کي هاڻي تيل نہ ملبو. ^b b v21 ويڙهاڪ پنهنجين چمڙي جي ڍالن کي باقاعدگيءَ سان تيل ملندا هئا تہ جيئن اهي نرم ۽ جنگ لاءِ تيار رهن؛ تيل کان سواءِ ڍال خراب ۽ بيڪار ٿي پوندي هئي. ²²ماريلن جي رت کان، زورآورن جي گوشت کان، يونتن جي ڪمان پوئتي نہ موٽي، ساؤل جي تلوار اڻ ڍاپي نہ موٽي. ²³ساؤل ۽ يونتن، حياتيءَ ۾ پيارا ۽ عزيز، موت ۾ بہ ڌار نہ ٿيا. اهي عقابن کان تيز هئا، شينهن کان وڌيڪ زورآور هئا. ²⁴اي اسرائيل جون ڌيئرون، ساؤل لاءِ روئو، جنهن اوهان کي ڳاڙهي رنگ ۽ سهڻا ڪپڙا پهرايا، جنهن اوهان جي پوشاڪ کي سون جي زيورن سان سينگاريو. ²⁵جنگ جي ڀرپور ميدان ۾ زورآور ڪيئن ڪري پيا! يونتن تنهنجين بلندين تي ڪتل پيو آهي. ²⁶مون کي تو لاءِ ڏک آهي، اي منهنجا ڀاءُ يونتن؛ تون مون کي ڏاڍو پيارو هئين. تنهنجو مون سان پيار عجيب هو، عورتن جي پيار کان بہ وڌيڪ هو. ²⁷زورآور ڪيئن ڪري پيا! جنگ جا هٿيار ناس ٿي ويا.“