2.سموئيل 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹ان کان پوءِ داؤد اسان جي پيءُ کان پڇيو تہ ”ڇا آءٌ يهوداه جي شهرن مان ڪنهن هڪ ڏانهن چڙهي وڃان؟“ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”چڙهي وڃ.“ داؤد چيو تہ ”ڪٿي؟“ فرمايائين تہ ”حبرون ڏانهن.“

²داؤد پنهنجين ٻنهي زالن، يزرعيل واري اخينوعم ۽ ڪرملي نابال جي بيواهه ابيجيل سان گڏ اتي چڙهي ويو. ³داؤد پنهنجن ساڻس گڏ ماڻهن کي، هر هڪ کي سندس گهراڻي سميت مٿي وٺي آيو، ۽ اهي حبرون جي شهرن ۾ رهڻ لڳا. ⁴پوءِ يهوداه جا ماڻهو آيا ۽ اتي داؤد کي يهوداه جي گهراڻي تي بادشاهه ڪري مسح ڪيائون. هنن داؤد کي ٻڌايو تہ يبيس جلعاد جي ماڻهن ساؤل کي دفنايو آهي. ⁵تڏهن داؤد يبيس جلعاد جي ماڻهن ڏانهن قاصد موڪليا تہ ”اوهان پنهنجي مالڪ ساؤل کي دفن ڪري ساڻس اها مهرباني ڪئي، تنهنڪري اسان جو پيءُ اوهان کي برڪت ڏئي. ⁶هاڻي اسان جو پيءُ اوهان تي مهرباني ۽ وفاداري ڪري؛ مان بہ اوهان سان ڀلائي ڪندس، ڇاڪاڻ تہ اوهان هيءُ ڪم ڪيو آهي. ⁷تنهنڪري مضبوط ٿيو ۽ همت ڪريو، ڇاڪاڻ تہ اوهان جو مالڪ ساؤل مري ويو آهي، ۽ يهوداه جي گهراڻي مون کي پنهنجي مٿان بادشاهه ڪري مسح بہ ڪيو آهي.“

ابنير اشبوست کي اسرائيل تي بادشاهه بڻايو

⁸پر ساؤل جي لشڪر جي سردار ابنير بن نير، ساؤل جي پٽ اشبوست کي وٺي پار محنائم ۾ آندو. ⁹کيس جلعاد، اشورين، يزرعيل، افرائيم، بنيمين، يعني سڄي اسرائيل تي بادشاهه بڻايائين. ¹⁰ساؤل جو پٽ اشبوست جڏهن اسرائيل تي بادشاهه ٿيو تڏهن چاليهن ورهين جو هو، ۽ ٻه سال حڪومت ڪيائين. پر يهوداه جو گهراڻو داؤد جي پويان هلڻ لڳو. ¹¹داؤد حبرون ۾ يهوداه جي گهراڻي تي ست سال ۽ ڇهه مهينا بادشاهه رهيو.

جبعون ۾ ڀاءُ ڀاءُ جي مقابلي ۾

¹²ابنير بن نير ۽ ساؤل جي پٽ اشبوست جا نوڪر محنائم کان نڪري جبعون ڏانهن ويا. ¹³ضرويا جو پٽ يوآب ۽ داؤد جا نوڪر بہ نڪتا ۽ جبعون جي تلاءَ وٽ هنن سان گڏجي ملياسين؛ هڪ ڌر تلاءَ جي هڪ ڪناري تي ۽ ٻي ڌر ٻئي ڪناري تي ويٺي. ¹⁴ابنير يوآب کي چيو تہ ”جوان اٿي اسان جي اڳيان مقابلو ڪن.“ يوآب وراڻيو تہ ”اهي اٿن.“

¹⁵تنهنڪري اهي اٿيا ۽ ڳڻپ موجب پار ويا: ٻارهن بنيمين ۽ ساؤل جي پٽ اشبوست طرفان، ۽ ٻارهن داؤد جي نوڪرن مان. ¹⁶هر هڪ پنهنجي مخالف جو مٿو جهليو ۽ تلوار سندس پاسي ۾ هنيائين، ۽ اهي گڏجي ڪري پيا. تنهنڪري جبعون ۾ ان جاءِ جو نالو حلقت حصوريم رکيو ويو. ^a a v16 حلقت حصوريم جو مطلب آهي ”تلوارن جي ڌارن جو ميدان“ — ان جاءِ جو نالو اتي ٿيل موتمار هٿ ڏيئي وڙهائيءَ تي رکيو ويو. ¹⁷ان ڏينهن سخت جنگ ٿي؛ ابنير ۽ اسرائيل جا ماڻهو داؤد جي نوڪرن آڏو ڪري پيا. ¹⁸اتي ضرويا جا ٽي پٽ هئا: يوآب، ابيشائي ۽ عساهيل؛ عساهيل جهنگلي هرڻ جيان تيز پير وارو هو. ¹⁹هن ابنير جو پيڇو ڪيو، ۽ پيڇو ڪندي نڪي ساڄي ڏانهن نڪي کاٻي ڏانهن مڙيو. ²⁰ابنير پوئتي نهاري چيو تہ ”ڇا تون عساهيل آهين؟“ هن وراڻيو تہ ”ها، آءٌ آهيان.“

²¹ابنير کيس چيو تہ ”ساڄي يا کاٻي پاسي مڙي، ڪنهن هڪ جوان کي جهلي ۽ سندس هٿيار کڻي وٺ.“ پر عساهيل سندس پيڇو ڇڏڻ لاءِ راضي نہ ٿيو. ²²ابنير عساهيل کي ٻيهر چيو تہ ”پوئتي مڙ. مون کي تو کي ڪيرائڻ تي ڇو مجبور ٿو ڪرين؟ پوءِ آءٌ تنهنجي ڀاءُ يوآب جو منهن ڪيئن ڏسندس؟“ ²³پر هن مڙڻ کان انڪار ڪيو، تنهنڪري ابنير پنهنجي ڀالي جي پوئين پاسي سان کيس پيٽ ۾ هنيو؛ اهو سندس پٺيءَ مان نڪري ويو. هو اتي ڪري پيو ۽ ان ئي هنڌ مري ويو. جيڪو بہ ان جاءِ تي پهتو جتي عساهيل ڪري مري ويو هو، سو بيهي رهيو. ²⁴يوآب ۽ ابيشائي ابنير جو پيڇو ڪيائون؛ سج لهڻ مهل اهي جبعون جي بيابان ڏانهن وڃڻ واري رستي تي جيح جي ويجهو امه جي ٽڪريءَ وٽ پهتا. ²⁵بنيمين جا ماڻهو ابنير جي پٺيان گڏ ٿيا، هڪ ٽولو ٺاهيائون ۽ هڪ ٽڪريءَ جي چوٽيءَ تي بيهي رهيا. ²⁶ابنير يوآب کي سڏ ڪري چيو تہ ”ڇا تلوار هميشه کائيندي ئي رهندي؟ ڇا تون نٿو ڄاڻين تہ آخر ۾ تلخي ٿيندي؟ ماڻهن کي پنهنجن ڀائرن جو پيڇو ڪرڻ کان مڙڻ جو چوڻ ۾ تون ڪيستائين دير ڪندين؟“

²⁷يوآب وراڻيو تہ ”جيئن اسان جو پيءُ جيئرو آهي، تيئن جيڪڏهن تون نہ ڳالهايين ها تہ ماڻهو صبح تائين پنهنجن ڀائرن جو پيڇو ڪندا رهن ها.“ ²⁸يوآب سنج وڄايو؛ سڀ لشڪر بيهي رهيو، ۽ وري نہ اسرائيل جو پيڇو ڪيائون نڪي وڙهيا. ²⁹ابنير ۽ سندس ماڻهو اها سڄي رات عربه مان هلندا رهيا، اردن پار ڪيائون، سڄي بترون مان لنگهي محنائم ۾ پهتا.

³⁰يوآب ابنير جو پيڇو ڇڏي موٽيو، سڄو لشڪر گڏ ڪيائين، تہ عساهيل کان سواءِ داؤد جا ڏهه ۽ نو ماڻهو گم هئا. ³¹پر داؤد جي نوڪرن بنيمين جي انهن ماڻهن مان، جيڪي ابنير سان گڏ هئا، ٽي سؤ سٺ ماڻهو ماري وڌا. ³²هنن عساهيل کي کڻي بيت لحم ۾ سندس پيءُ جي قبر ۾ دفنايو. يوآب ۽ سندس ماڻهو سڄي رات هلندا رهيا ۽ صبح جو سوير حبرون ۾ پهتا.