2 சாமுவேல் 2

2 ¹இதற்குப்பின்பு, தாவீது எங்கள் பிதாவினிடத்தில், “நான் யூதாவின் பட்டணங்களில் ஒன்றிற்குப் போகலாமா?” என்று விசாரித்தான். எங்கள் பிதா, “போ” என்றார். தாவீது, “எங்கே போவேன்?” என்று கேட்டான். “எப்ரோனுக்கு” என்று அவர் சொன்னார்.

²அப்படியே தாவீது தன்னுடைய இரண்டு மனைவிகளாகிய யெஸ்ரயேல் ஊராளாகிய அகினோவாமோடும், கர்மேல் ஊராளாகிய நாபாலின் விதவையாயிருந்த அபிகாயிலோடும் அங்கே போனான். ³தாவீது தன்னோடிருந்த தன் மனிதரையும் அவரவர் தங்கள் குடும்பத்தோடே அழைத்துக்கொண்டு போனான்; அவர்கள் எப்ரோனின் ஊர்களில் குடியேறினார்கள். ⁴அப்பொழுது யூதாவின் மனிதர் வந்து, அங்கே தாவீதை யூதா குடும்பத்தின்மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணினார்கள். சவுலை அடக்கம்பண்ணினவர்கள் யாபேஸ்கீலேயாத்தின் மனிதர் என்று தாவீதுக்கு அறிவித்தார்கள். ⁵அப்பொழுது தாவீது யாபேஸ்கீலேயாத்தின் மனிதரிடத்திற்குத் தூதர்களை அனுப்பி, “உங்கள் ஆண்டவனாகிய சவுலை அடக்கம்பண்ணி, அவனுக்கு இந்தத் தயவைச் செய்தபடியால், எங்கள் பிதா உங்களை ஆசீர்வதிப்பாராக. ⁶இப்போது எங்கள் பிதா உங்களுக்குத் தயவையும் உண்மையையும் காண்பிப்பாராக; நீங்கள் இந்தக் காரியத்தைச் செய்தபடியால் நானும் உங்களுக்கு நன்மை செய்வேன். ⁷இப்போதும் உங்கள் கைகள் பலப்படட்டும், தைரியமாயிருங்கள்; உங்கள் எஜமானாகிய சவுல் மரித்துப்போனான்; யூதா குடும்பத்தார் என்னைத் தங்கள்மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம் பண்ணியிருக்கிறார்கள்” என்று சொல்லச்சொன்னான்.

அப்னேர் இஸ்போசேத்தை இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவாக்குகிறான்

⁸ஆனாலும் நேரின் மகனும் சவுலின் சேனாபதியுமாகிய அப்னேர், சவுலின் மகனாகிய இஸ்போசேத்தை அழைத்து, அவனை மகனாயீமுக்கு அக்கரையாய்க் கூட்டிக்கொண்டுபோய், ⁹அவனைக் கீலேயாத்தின்மேலும், ஆசூரியர்மேலும், யெஸ்ரயேலின்மேலும், எப்பிராயீமின்மேலும், பென்யமீன்மேலும், இஸ்ரவேல் அனைத்தின்மேலும் ராஜாவாக்கினான். ¹⁰சவுலின் மகனாகிய இஸ்போசேத் இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவானபோது நாற்பது வயதாயிருந்து, இரண்டு வருஷம் அரசாண்டான்; ஆனாலும் யூதா குடும்பத்தார் தாவீதைப் பின்பற்றினார்கள். ¹¹தாவீது எப்ரோனில் யூதா குடும்பத்தின்மேல் ராஜாவாயிருந்த நாட்கள் ஏழு வருஷமும் ஆறு மாதமுமாயிருந்தது.

கிபியோனில் சகோதரனுக்கு விரோதமாய் சகோதரன்

¹²நேரின் மகனாகிய அப்னேரும் சவுலின் மகனாகிய இஸ்போசேத்தின் ஊழியக்காரரும் மகனாயீமிலிருந்து கிபியோனுக்குப் புறப்பட்டுப்போனார்கள். ¹³செருயாளின் மகனாகிய யோவாபும் தாவீதின் ஊழியக்காரரும் புறப்பட்டு, கிபியோனின் குளத்தண்டையில் அவர்களைச் சந்தித்தார்கள்; ஒரு பக்கத்தார் குளத்தின் இந்தக் கரையிலும், மறுபக்கத்தார் அந்தக் கரையிலும் உட்கார்ந்தார்கள். ¹⁴அப்னேர் யோவாபை நோக்கி, “வாலிபர் எழுந்து நமக்கு முன்பாக விளையாடட்டும்” என்றான். யோவாப், “எழுந்திருக்கட்டும்” என்றான்.

¹⁵அப்படியே அவர்கள் எழுந்து, பென்யமீனுக்காகவும் சவுலின் மகனாகிய இஸ்போசேத்துக்காகவும் பன்னிரண்டுபேரும், தாவீதின் ஊழியக்காரரில் பன்னிரண்டுபேரும் என எண்ணிக்கையின்படி கடந்துவந்தார்கள். ¹⁶அவனவன் தன் எதிராளியின் தலையைப் பிடித்து, தன் பட்டயத்தை அவனுடைய விலாவில் பாய்ச்சினான்; அப்படியே அவர்கள் ஒருமித்து விழுந்தார்கள். ஆகையால் கிபியோனில் இருக்கிற அந்த இடத்திற்கு எல்காத்-அசூரிம் என்று பேரிடப்பட்டது. ^a a v16 எல்காத்-அசூரிம் என்பதற்கு “பட்டயமுனைகளின் வயல்” என்று அர்த்தம் — அங்கே நடந்த கொடிய கைகலப்புச் சண்டையினிமித்தம் அந்த இடத்திற்கு இப்பேர் வந்தது. ¹⁷அன்றையதினம் யுத்தம் மிகவும் கடினமாயிருந்தது; அப்னேரும் இஸ்ரவேலின் மனிதரும் தாவீதின் ஊழியக்காரருக்கு முன்பாக முறியடிக்கப்பட்டார்கள். ¹⁸அங்கே செருயாளின் மூன்று மகன்களாகிய யோவாப், அபிசாய், ஆசகேல் என்பவர்கள் இருந்தார்கள்; ஆசகேல் காட்டு வெளிமான்போல வேகமான காலுள்ளவனாயிருந்தான். ¹⁹ஆசகேல் அப்னேரைப் பின்தொடர்ந்து, வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் விலகாமல் அவனைப் பின்தொடர்ந்தான். ²⁰அப்னேர் திரும்பிப்பார்த்து, “நீ ஆசகேல்தானா?” என்றான். அவன், “நான்தான்” என்றான்.

²¹அப்பொழுது அப்னேர் அவனை நோக்கி, “நீ வலதுபுறமாகிலும் இடதுபுறமாகிலும் விலகி, வாலிபரில் ஒருவனைப் பிடித்து, அவனுடைய ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொள்” என்றான். ஆனாலும் ஆசகேல் அவனைப் பின்தொடர்வதை விடமாட்டேன் என்றான். ²²அப்னேர் மறுபடியும் ஆசகேலை நோக்கி, “நீ என்னைவிட்டுத் திரும்பிப்போ; நான் உன்னை ஏன் தரையிலே வெட்டிவிழத்தட்டவேண்டும்? அப்படிச் செய்தால் உன் சகோதரனாகிய யோவாபின் முகத்தை நான் எப்படிப் பார்ப்பேன்?” என்றான். ²³அப்படியிருந்தும் அவன் விலகமாட்டேன் என்றபடியால், அப்னேர் தன் ஈட்டியின் பின்முனையால் அவனை வயிற்றிலே குத்தினான்; அது அவனுடைய முதுகைப் பிளந்து புறப்பட்டது; அவன் அங்கேயே விழுந்து அந்த இடத்திலேயே மரித்தான். ஆசகேல் விழுந்து மரித்துக்கிடந்த இடத்திற்கு வந்தவர்கள் எல்லாரும் அங்கே நின்றுவிட்டார்கள். ²⁴யோவாபும் அபிசாயும் அப்னேரைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்; சூரியன் அஸ்தமிக்கிறபோது, கிபியோன் வனாந்தரத்திற்குப் போகிற வழியில் கீயாவுக்கு எதிரான அம்மா என்னும் மேட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். ²⁵பென்யமீன் புத்திரர் அப்னேருக்குப் பின்னாக ஒன்றாய்க் கூடிவந்து, ஒரே கூட்டமாகி, ஒரு மேட்டின்மேல் நின்றார்கள். ²⁶அப்பொழுது அப்னேர் யோவாபைக் கூப்பிட்டு, “பட்டயம் என்றைக்கும் பட்சித்துக்கொண்டேயிருக்கவேண்டுமோ? இதின் முடிவு கசப்பாயிருக்குமென்று உனக்குத் தெரியாதா? தங்கள் சகோதரரைப் பின்தொடராமல் திரும்பும்படி மக்களுக்கு நீ எத்தனை நேரத்திற்குச் சொல்லாதிருப்பாய்?” என்றான்.

²⁷அதற்கு யோவாப், “நீ இப்படிப் பேசாதிருந்தால், மக்கள் இன்று விடியற்காலம்மட்டும் தங்கள் சகோதரரைப் பின்தொடர்ந்துகொண்டேயிருப்பார்களென்று, எங்கள் பிதா ஜீவனுள்ளவர் என்பது நிச்சயம்” என்றான். ²⁸பின்பு யோவாப் எக்காளம் ஊதினான்; அப்பொழுது சேனையெல்லாம் நின்று, இனி இஸ்ரவேலைப் பின்தொடராமலும் யுத்தம்பண்ணாமலும் இருந்தார்கள். ²⁹அப்னேரும் அவனுடைய மனிதரும் அந்த இராமுழுவதும் அரபா வழியாய் நடந்து, யோர்தானைக் கடந்து, பித்ரோன் முழுவதையும் கடந்துபோய், மகனாயீமுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

³⁰யோவாப் அப்னேரைப் பின்தொடர்வதைவிட்டுத் திரும்பி, சேனையெல்லாத்தையும் கூட்டினபோது, ஆசகேலைத் தவிர, தாவீதின் மனிதரில் பத்தொன்பதுபேர் இல்லாமற்போனதைக் கண்டான். ³¹ஆனாலும் தாவீதின் ஊழியக்காரர் அப்னேரோடிருந்த பென்யமீன் மனிதரில் முந்நூற்று அறுபதுபேரை வெட்டி வீழ்த்தினார்கள். ³²அவர்கள் ஆசகேலை எடுத்து, பெத்லகேமிலிருந்த அவன் தகப்பனுடைய கல்லறையில் அடக்கம்பண்ணினார்கள்; யோவாபும் அவன் மனிதரும் இராமுழுவதும் நடந்து, விடியற்காலத்தில் எப்ரோனுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.