Yakub Netep di Tanah Kanaan

Yusup ngalaporkeun dulur-dulurna, maké jubah anu dijieunkeun ku bapana, jeung nyaritakeun ka maranéhna impian yén maranéhna sujud ka manéhna. Maranéhna rék maéhan manéhna, tapi tuluy ngajual, jeung ngantep jubah anu getihan nyaritakeun sésana. Yakub nolak sagala panglipur.

Pasal 37.

Yakub netep di tanah tempat ramana baheula ngumbara, nya eta tanah Kanaan. Ieu riwayat kulawarga Yakub. Yusup, nu ngora keneh umur tujuh belas taun, ngangon ingon-ingon jeung dulur-dulurna, nya eta anak-anak Bilha jeung Zilpa, pamajikan ramana — tuluy ngabejaan ramana hal kalakuan dulur-dulurna anu goreng. Israil leuwih nyaah ka Yusup ti batan ka anak-anakna nu sejen, sabab Yusup teh lahir waktu manehna geus kolot; tuluy dipangnyieunkeun jubah nu rupa-rupa warnana. Sanggeus dulur-dulurna nyaho yen ramana leuwih nyaah ka Yusup ti batan ka maranehna, maranehna jadi ijid ka manehna, nepi ka teu bisa nyarita hade ka Yusup.

Hiji mangsa Yusup ngimpi, tuluy dicaritakeun ka dulur-dulurna, nepi ka maranehna beuki ijid ka manehna. Pokna ka maranehna, “Darengekeun impian kuring ieu: Ujug-ujug urang keur meungkeutan gandum di tegal, ujug-ujug beungkeutan kuring ngadeg jejeg, ari beungkeutan maraneh ngariung tuluy nyarembah ka dinya.”

Ceuk dulur-dulurna, “Na maneh teh enya rek jadi raja ka kami? Na maneh rek ngawasaan kami?” Nya maranehna beuki ijid ka manehna lantaran impian jeung omonganana. Manehna ngimpi deui, tuluy dicaritakeun ka dulur-dulurna, “Tenjo, kuring ngimpi deui — panonpoe, bulan, jeung bentang nu sabelas nyarembah ka kuring.” Sanggeus dicaritakeun ka rama jeung dulur-dulurna, Yusup diseukseukan ku ramana, “Impian naon eta teh? Na enya bapa, indung, jeung dulur-dulur maneh kudu daratang nyarembah nepi ka tanah ka maneh?” Dulur-dulurna ngarasa sirik ka manehna, tapi ari ramana mah nyekel eta perkara dina hate.

Diutus ka Dulur-dulurna

Harita dulur-dulur Yusup geus arindit ka deukeut Sekem, ngarangon ingon-ingon ramana. Saur Israil ka Yusup, “Dulur-dulur maneh ayeuna keur ngarangon di Sekem, lain? Hayu, maneh ku bapa rek diutus ka maranehna.” Piunjuk Yusup, “Sumuhun, abdi sayogi.”

Saur ramana, “Teang dulur-dulur maneh, tingali kumaha kaayaanana jeung kaayaan ingon-ingon, tuluy bejakeun ka bapa.” Tuluy Yusup diutus ti Lebak Hebron, nepi ka sumping ka Sekem. Yusup kasampak ku hiji jalma keur ngulampreng di tegal, tuluy ditanya, “Keur neangan naon maneh?”

Walon Yusup, “Abdi keur milari dulur-dulur abdi. Dupi uninga di mana maranehna ngarangon?”

Walon eta jalma, “Maranehna geus arindit ti dieu. Kadenge ngaromong, ‘Hayu urang ka Dotan.’” Yusup tuluy nyusul dulur-dulurna, kapanggih di Dotan.

Yusup katingalieun ti kajauhan, jadi samemeh manehna nepi, dulur-dulurna geus sapuk rek maehan manehna.

Ceuk maranehna pada baturna, “Itu si tukang ngimpi datang!” “Ayeuna hayu urang paehan, tuluy alungkeun ka salah sahiji sumur, urang bejakeun yen manehna ditarajang sato galak. Urang tenjo engke kumaha jadina impianana.”

Barang kadenge ku Rubin, manehna nyoba ngaleupaskeun Yusup tina leungeun maranehna. Pokna, “Ulah nepi ka urang maehan manehna.” Ceuk Rubin deui, “Ulah ngocorkeun getih — alungkeun bae ka sumur di gurun ieu, tapi ulah dirempak.” Rubin ngomong kitu teh maksudna rek nyalametkeun Yusup tina maranehna, sina dipulangkeun deui ka ramana. Sanggeus Yusup nepi ka dulur-dulurna, jubahna dilaan — jubah nu rupa-rupa warnana nu keur dipake. Yusup tuluy dicekel, dialungkeun ka jero sumur. Eta sumur teh kosong, teu caian.

Sabot maranehna dariuk rek dahar, barang tanggah katingali aya kapilah urang Ismael datang ti Gilad, onta-ontana ngakut rempah-rempah, balsem, jeung emur, rek ka Mesir. Ceuk Yuda ka dulur-dulurna, “Naon untungna pikeun urang mun urang maehan dulur sorangan tuluy nyumputkeun getihna? Mending urang jual bae ka urang Ismael, ulah ku urang dicilakakeun — sabab manehna teh dulur urang, getih daging urang sorangan.” Dulur-dulurna sapuk. Waktu aya padagang urang Midian ngaliwat, dulur-dulur Yusup ngangkat Yusup tina sumur, tuluy dijual ka urang Ismael pangaosna dua puluh keping perak, tuluy ku urang Ismael dibawa ka Mesir.

Sanggeus Rubin balik deui ka sumur, katingali Yusup geus euweuh, nepi ka manehna nyoeh-nyoeh bajuna. Manehna balik deui ka dulur-dulurna, pokna, “Budak teh geus euweuh! Ka mana atuh ayeuna kuring kudu nyalindung?”

Tuluy maranehna nyokot jubah Yusup, meuncit hiji embe, terus eta jubah dicelupkeun kana getihna. Eta jubah nu rupa-rupa warnana dikirimkeun, dibawa ka ramana, pokna, “Abdi sadaya mendak ieu. Mangga tiliki: ieu teh jubah putra Ama sanes?”

Barang katingalieun, saur ramana, “Ieu mah jubah anak kami! Pasti aya sato galak nu geus nerkam! Yusup geus tangtu dirangsadan.” Geus kitu Yakub nyoeh-nyoeh anggoanana, tuluy nganggo pakean tanda prihatin, sarta lila pisan prihatin ku anakna. Sakabeh anak-anakna, boh lalaki boh awewe, daratang rek ngalilipur, tapi anjeunna teu kersaeun dilipur, saurna, “Ulah, bapa rek turun bari prihatin nepungan anak bapa ka alam kubur.” Nya ramana teh ceurik ku Yusup. ^a Ari urang Midian ngajual Yusup di Mesir ka Potipar, hiji gegeden Piraon anu jadi kapala pangawal.