Purwaning Dumadi 37 FHB Father's Heart Bible™

37 ¹Yakub manggon ing tanah panggonane bapakne biyen urip dadi wong neneka, yaiku tanah Kanaan. ²Iki sejarahe turune Yakub. Yusuf, nom-noman umur pitulas taun, angon wedhus bebarengan karo para sadulure, yaiku anak-anake Bilha lan Zilpa, somahe bapakne—lan Yusuf nglapurake marang bapakne bab pokale para sadulure mau kang ala. ³Israel luwih nresnani Yusuf tinimbang anak-anake liyane kabeh, amarga Yusuf lair nalika Israel wis tuwa, mulane Israel nggawekake jubah warna-warni. ⁴Bareng para sadulure padha weruh yen bapakne luwih nresnani Yusuf tinimbang dheweke kabeh, banjur padha sengit marang Yusuf lan ora bisa guneman kanthi becik marang dheweke.

⁵Yusuf ngimpi, banjur dicritakake marang para sadulure, satemah dheweke saya padha sengit marang Yusuf. ⁶Yusuf kandha marang para sadulure: “Padha rungokna impenku iki: ⁷Dumadakan kita padha mbentheli gandum ing pategalan, lan dumadakan gandumku ngadeg jejeg, lan dumadakan gandummu padha ngrubung sarta ndhingkluk sujud marang gandumku.”

⁸Para sadulure banjur padha kandha marang Yusuf: “Apa kowe arep dadi ratu ngerehake aku kabeh? Apa kowe arep mrentah aku kabeh?” Mulane dheweke saya padha sengit marang Yusuf marga saka impen lan tembunge mau. ⁹Yusuf ngimpi maneh, banjur dicritakake marang para sadulure: “Delengen, aku ngimpi maneh—srengenge, rembulan, lan lintang sewelas padha sujud marang aku.” ¹⁰Bareng impen mau dicritakake marang bapakne lan para sadulure, bapakne nyeneni Yusuf: “Impen apa iki kang kokimpekake? Apa aku, ibumu, lan para sadulurmu kudu teka sujud sumungkem ing bumi marang kowe?” ¹¹Para sadulure padha meri marang Yusuf, nanging bapakne tansah ngeling-eling bab mau.

Diutus Nemoni Para Sadulure

¹²Kacarita para sadulure padha lunga angon wedhuse bapakne ing sacedhake Sikhem. ¹³Israel banjur kandha marang Yusuf: “Para sadulurmu rak lagi padha angon wedhus ing Sikhem, ta? Mrenea, kowe arep dakkongkon nemoni dheweke.” Wangsulane Yusuf: “Inggih, kula sumadya.”

¹⁴Israel banjur kandha: “Lungaa, tilikana kepriye kaanane para sadulurmu lan wedhus-wedhuse, banjur aku wenehana kabar.” Dadi Yusuf diutus saka Lebak Hebron, satemah Yusuf tekan ing Sikhem. ¹⁵Ana wong nemoni Yusuf nalika lagi klayaban ing ara-ara, banjur ditakoni: “Kowe nggoleki apa?”

¹⁶Wangsulane Yusuf: “Kula madosi sadherek-sadherek kula. Punapa panjenengan saged mratelakaken ing pundi anggenipun sami angen menda?”

¹⁷Wangsulane wong mau: “Wong-wong kuwi wis padha lunga saka kene. Aku krungu padha kandha, ‘Ayo padha menyang Dotan.’” Yusuf banjur nututi para sadulure, lan ketemu ana ing Dotan.

¹⁸Para sadulure padha weruh Yusuf saka kadohan, lan sadurunge Yusuf tekan, dheweke wis padha ngrancang arep mateni Yusuf.

¹⁹Padha kandha marang sapadha-padha: “Lah kae si tukang ngimpi teka!” ²⁰“Saiki, ayo padha dipateni, dicemplungna ing salah sijine luwangan, banjur padha kandha yen dipangan kewan galak. Kita bakal padha weruh kepriye dadine impene mau.”

²¹Ruben krungu bab iku, banjur ngudi ngluwari Yusuf saka tangane para sadulure. Kandhane: “Aja padha dipateni.” ²²Ruben kandha maneh marang wong-wong mau: “Aja padha ngwutahake getih—cemplungna wae ing sumur ing ara-ara samun iki, nanging aja kokgepok.” Ruben kandha mangkono supaya bisa ngluwari Yusuf saka tangane wong-wong mau lan ngulihake marang bapakne. ²³Bareng Yusuf tekan ngarepe para sadulure, jubahe banjur padha dilukari—jubah warna-warni kang disandhang mau. ²⁴Yusuf banjur dicekel lan dicemplungake ing sumur. Sumure kothong, ora ana banyune.

²⁵Wong-wong mau banjur padha lungguh arep mangan, bareng padha ndengengek, weruh ana rombongan wong Ismael teka saka Gilead, untane padha momot rempah-rempah, balsem, lan blendok mur, lagi lumaku menyang Mesir. ²⁶Yehuda banjur kandha marang para sadulure: “Apa untunge kita yen mateni sadulur kita dhewe lan ndhelikake getihe? ²⁷Ayo, dheweke kita edol marang wong Ismael wae, aja nganti kita gawe piala dhewe—dheweke rak sadulur kita, daging kita dhewe.” Para sadulure padha sarujuk. ²⁸Nalika ana sudagar Midian padha liwat, para sadulure banjur ngunggahake Yusuf saka sumur, lan Yusuf diedol marang wong Ismael regane rong puluh sekel salaka, banjur Yusuf digawa menyang Mesir dening wong Ismael mau.

²⁹Bareng Ruben bali menyang sumur mau lan weruh yen Yusuf wis ora ana ing kono, banjur nyuwek-nyuwek sandhangane. ³⁰Banjur bali menyang panggonane para sadulure, kandhane: “Bocahe wis ora ana! Saiki aku kudu menyang ngendi?”

³¹Wong-wong mau banjur njupuk jubahe Yusuf, mbeleh wedhus berok, nuli jubah mau dicelupake ing getih. ³²Jubah warna-warni mau banjur dikirimake lan digawa menyang ngarsane bapakne, kandhane: “Kula sami manggih punika. Sumangga katiti: punapa punika jubahipun putra panjenengan, punapa sanes?”

³³Bapakne banjur nitik jubah mau: “Iki jubahe anakku—dheweke dipangan kewan galak! Yusuf mesthi wis dicabik-cabik.” ³⁴Yakub banjur nyuwek-nyuwek sandhangane, nganggo sandhangan prihatin, lan sungkawa marga anake nganti pirang-pirang dina lawase. ³⁵Sakehe anake lanang lan wadon padha teka arep nglipur, nanging Yakub ora gelem dilipur, kandhane: “Ora, aku bakal mudhun kanthi prihatin nemoni anakku ing jagading wong mati.” Dadi bapakne tansah nangisi Yusuf. ^a a v35 Sheol iku alam pati—papan kang surem, panggonan kang dituju dening saben wong nalika mati, dudu pangerten Prajanjian Anyar ing tembe kang nganggep naraka minangka papan pangadilan. ³⁶Dene wong Midian mau ngedol Yusuf ing Mesir marang Potifar, sawijining punggawane Firaun lan senapatine prajurit jaga.