پېدايښت 37 FHB Father's Heart Bible™

37 ¹يعقوب په هغه ملک کښې مېشت شو چې د هغۀ پلار په کښې د پردى په شان اوسېدلے وو، يعنې د کنعان په ملک کښې. ²دا د يعقوب د کورنۍ احوال دے. يوسف چې اوولس کلن ځوان وو، د خپلو وروڼو سره، يعنې د خپل پلار د ښځو، بلهاه او زلفه د زامنو سره رمه څرولو، او د هغوئ د بدو کارونو خبر به يې خپل پلار ته ورکولو. ³اِسرائيل د خپلو ټولو نورو زامنو نه يوسف سره زياته مينه کوله، ځکه چې هغه د هغۀ د بوډاوالى په وخت کښې پېدا شوے وو، او هغۀ د هغۀ دپاره رنګارنګ کمربند جوړ کړو. ⁴کله چې د هغۀ وروڼو وليدل چې زمونږ پلار د مونږ ټولو نه د هغۀ سره زياته مينه کوى، نو هغوئ ترې نفرت کولو او په مهربانۍ سره ورسره خبرې نۀ شوے کولے.

⁵يوسف يو خوب وليدو او خپلو وروڼو ته يې بيان کړو، نو هغوئ ترې نور هم زيات نفرت وکړو. ⁶هغۀ هغوئ ته ووئيل چې، ”دا خوب واورئ چې ما وليدلو، ⁷ناڅاپه مونږ په پټى کښې د غنمو ګېډۍ تړلې، او ناڅاپه زما ګېډۍ پورته شوه او نېغه ودرېده، او ناڅاپه ستاسو ګېډيو دا راکَلاوه کړه او دې ته يې سجده وکړله.“

⁸د هغۀ وروڼو هغۀ ته ووئيل چې، ”آيا تۀ به په رښتيا په مونږ باندې بادشاهى کوې؟ آيا تۀ به په رښتيا په مونږ باندې حکومت کوې؟“ نو هغوئ د هغۀ د خوبونو او د هغۀ د خبرو په سبب نور هم زيات نفرت ترې وکړو. ⁹هغۀ بيا يو خوب وليدو او خپلو وروڼو ته يې ووئيل چې، ”وګورئ، ما يو بل خوب وليدو، نمر، سپوږمۍ او يوولس ستورو ما ته سجده کوله.“ ¹⁰کله چې هغۀ خپل پلار او وروڼو ته دا بيان کړو، نو د هغۀ پلار ترې نيوکه وکړله چې، ”دا څۀ خوب دے چې تا وليدو؟ آيا زۀ، ستا مور او ستا ورڼه به په رښتيا راشُو او ستا په وړاندې به زمکې ته سر ټيټ کړُو؟“ ¹¹د هغۀ وروڼو ترې حسد کولو، خو د هغۀ پلار دا خبره په زړۀ کښې وساتله.

خپلو وروڼو ته لېږلے شو

¹²د هغۀ ورڼه د شکيم په نزدې خپل د پلار رمې څرولو ته تللى وُو. ¹³اِسرائيل يوسف ته ووئيل چې، ”آيا ستا ورڼه د شکيم په نزدې رمې نۀ څروى؟ راشه، زۀ به تا هغوئ ته ولېږم.“ هغۀ ځواب ورکړو چې، ”زۀ دلته يم.“

¹⁴هغۀ هغۀ ته ووئيل چې، ”لاړ شه او وګوره چې ستا ورڼه او رمه څنګه دى، او بيا ماته خبر راوړه.“ نو هغۀ هغه د حبرون د دره نه ولېږلو، او يوسف شکيم ته راغلو. ¹⁵يو سړى هغه په پټو کښې ګرځېدونکے وموندلو او ترې يې تپوس وکړو چې، ”تۀ څۀ لټوې؟“

¹⁶هغۀ ځواب ورکړو چې، ”زۀ خپل ورڼه لټوم. ما ته وئيلے شې چې هغوئ رمې چرته څروى؟“

¹⁷هغه سړى ووئيل چې، ”هغوئ دلته نه تللى دى. ما واورېدل چې هغوئ وئيل، ’راځئ چې دوتان ته لاړ شُو.‘“ نو يوسف د خپلو وروڼو پسې لاړو او په دوتان کښې يې هغوئ وموندل.

¹⁸هغوئ هغه له لرې نه وليدو، او مخکښې له دې نه چې هغه هغوئ ته راورسيږى، هغوئ د هغۀ د وژلو سازش جوړ کړو.

¹⁹هغوئ يو بل ته ووئيل چې، ”دا خوب ليدونکے راروان دے! ²⁰نو راځئ چې دا ووژنُو او په کوم کوهى کښې يې وغورزوُو، او ووايُو چې يو ځنګلى ځناور هغه وخوړو. بيا به وګورُو چې د هغۀ د خوبونو څۀ کيږى.“

²¹روبين واورېدل او کوشش يې وکړو چې هغه د هغوئ د لاسونو نه بچ کړى. هغۀ ووئيل چې، ”راځئ چې د هغۀ جان مۀ اخلُو.“ ²²روبين هغوئ ته ووئيل چې، ”وينه مۀ تويوئ، هغه په دې د بيابان په کوهى کښې وغورزوئ، خو لاس ورته مۀ وروړئ.“ روبين دا ځکه ووئيل چې هغه د هغوئ نه بچ کړى او بيا يې خپل پلار ته ورسوى. ²³کله چې يوسف خپلو وروڼو ته ورسېدو، نو هغوئ د هغۀ کمربند ترې وايستلو، هغه رنګارنګ کمربند چې هغۀ اغوستے وو. ²⁴هغوئ هغه ونيولو او په کوهى کښې يې وغورزولو. هغه کوهى خالى وو، هيڅ اوبۀ په کښې نۀ وې.

²⁵هغوئ د ډوډۍ خوړلو دپاره کښېناستل، او کله چې يې سر پورته کړو، نو وې ليدل چې د اِسمعيليانو يوه قافله د جلعاد نه راروانه ده، د هغوئ اوښانو مصالحې، مرهم او مُر بار کړى وُو، او مصر ته روانى وې. ²⁶يهوداه خپلو وروڼو ته ووئيل چې، ”کۀ مونږ خپل ورور ووژنُو او د هغۀ وينه پټه کړُو، نو مونږ ته څۀ ګټه ده؟ ²⁷راځئ چې دا اِسمعيليانو ته خرڅ کړُو، او پخپله ورته تکليف ورنۀ کړُو، هغه خو زمونږ ورور دے، زمونږ خپله غوښه ده.“ نو د هغۀ ورڼه راضى شُو. ²⁸کله چې د مِديان سوداګر تېرېدل، نو د هغۀ ورڼو يوسف د کوهى نه راوويستلو او د شلو سپينو زرو ټوټو په بدل کښې يې اِسمعيليانو ته خرڅ کړو، او اِسمعيليانو هغه مصر ته يوړلو.

²⁹کله چې روبين کوهى ته راستون شو او وې ليدل چې يوسف هلته نۀ وو، نو خپلې جامې يې وشلولې. ³⁰هغه خپلو وروڼو ته راستون شو او وې وئيل چې، ”هلک نۀ دے! اوس زۀ چرته لاړ شم؟“

³¹بيا هغوئ د يوسف کمربند راواخستو، يوه چيلۍ يې حلاله کړله، او کمربند يې په وينو کښې ولړلو. ³²هغوئ هغه رنګارنګ کمربند ولېږلو او خپل پلار ته يې راوړلو او وې وئيل چې، ”دا مونږ وموندلو. ښۀ يې وګوره چې دا ستا د زوئ کمربند دے کۀ نه؟“

³³هغۀ هغه وپېژندلو او وې وئيل چې، ”دا زما د زوئ کمربند دے، يو خطرناک ځناور هغه وخوړو! يقيناً يوسف ټوټه ټوټه شوے دے.“ ³⁴بيا يعقوب خپلې جامې وشلولې، د ماتم جامې يې واغوستلې، او ډېرې ورځې يې د خپل زوئ ماتم وکړو. ³⁵د هغۀ ټولو زامنو او لوڼو راغلل چې هغه تسلى کړى، خو هغۀ تسلى ومنله نه، او وې وئيل چې، ”نه، زۀ به په ماتم کښې خپل زوئ ته قبر ته ورکوز شم.“ نو د هغۀ پلار د هغۀ دپاره ژړل. ^a a v35 شيول د مړو ځائ دے، يو تيارۀ ځائ چې هر څوک په مرګ کښې هلته ځى، نۀ د نوے لوظ وروستنے خيال چې دوزخ د سزا ځائ دے. ³⁶دې نه وروستو مِديانيانو يوسف په مصر کښې فوتيفار ته خرڅ کړو، چې هغه د فرعون يو عهدېدار او د محافظينو کپتان وو.