لوقا 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹انهن ڏينهن مان هڪ ڏينهن، جڏهن يسوع هيڪل ۾ ماڻهن کي تعليم ڏيندو ۽ خوشخبري ٻڌائيندو هو، تڏهن سردار ڪاهن ۽ شريعت جا عالم بزرگن سان گڏ مٿس اچي بيٺا، ²پڇيائونس تہ ”اسان کي ٻڌاءِ تہ تون اهي ڪم ڪهڙي اختيار سان ٿو ڪرين، يا اهو اختيار توکي ڪنهن ڏنو آهي؟“

³هن کين وراڻيو تہ ”آءٌ بہ اوهان کان هڪ سوال ڪندس. مون کي ٻڌايو: ⁴يوحنا جو بپتسما آسمان کان هو يا ماڻهن کان؟“

⁵هنن پاڻ ۾ بحث ڪيو تہ ”جيڪڏهن اسين چئون ’آسمان کان‘ تہ هو چوندو ’پوءِ اوهان هن تي ڇو ويساهه نہ ڪيو؟‘ ⁶پر جيڪڏهن اسين چئون ’ماڻهن کان‘ تہ سڀ ماڻهو اسان کي سنگسار ڪندا، ڇاڪاڻ تہ هنن کي يقين آهي تہ يوحنا نبي هو.“ ⁷سو هنن جواب ڏنو تہ اسين نہ ٿا ڄاڻون تہ اهو ڪٿان هو.

⁸تڏهن يسوع کين چيو تہ ”آءٌ بہ اوهان کي نہ ٿو ٻڌايان تہ اهي ڪم ڪهڙي اختيار سان ٿو ڪريان.“

پيءُ پنهنجي پياري فرزند کي موڪلي ٿو

⁹هن ماڻهن کي هي مثال ٻڌائڻ شروع ڪيو تہ هڪ ماڻهوءَ انگورن جو باغ پوکيو، ان کي ٻني ڪندڙن کي ڪرائي تي ڏنائين، پوءِ ڊگهي مدت لاءِ ڌارئين ملڪ هليو ويو. ¹⁰”فصل جي وقت هن ٻني ڪندڙن ڏانهن هڪ نوڪر موڪليو تہ باغ جي ميوي مان پنهنجو حصو وٺي اچي، پر هنن کيس ماريو ۽ خالي هٿين موٽائي ڇڏيائونس. ¹¹هن ٻيو نوڪر موڪليو، هنن کيس بہ ماريو، بي عزتي ڪيائونس ۽ خالي هٿين موٽائي ڇڏيائونس. ¹²پوءِ ٽيون موڪليائين، پر هنن هن کي بہ زخمي ڪري ٻاهر ڪڍي ڇڏيو. ¹³باغ جي مالڪ چيو تہ ’آءٌ ڇا ڪريان؟ آءٌ پنهنجي پياري پٽ کي موڪليندس، شايد هو سندس احترام ڪندا.‘

¹⁴پر ٻني ڪندڙن کيس ڏسي پاڻ ۾ صلاح ڪئي تہ ’هي وارث آهي. اچو تہ هن کي ماري ڇڏيون، تہ ميراث اسان جي ٿي وڃي.‘ ¹⁵هنن کيس باغ مان ٻاهر ڪڍي ماري ڇڏيو. تہ پوءِ باغ جو مالڪ هنن سان ڇا ڪندو؟

¹⁶”هو ايندو، انهن ٻني ڪندڙن کي ناس ڪندو ۽ باغ ٻين کي ڏيندو.“ هي ٻڌي هنن چيو تہ ”ائين ڪڏهن نہ ٿئي!“

¹⁷هن سڌو هنن ڏانهن ڏسي پڇيو تہ ”پوءِ هيءُ جيڪو لکيل آهي، تنهن جو مطلب ڇا آهي تہ ’جنهن پٿر کي معمارن رد ڪيو، سو ڪنڊ جو سر پٿر ٿيو‘؟ ^a a v17 زبور 118:22 مان اقتباس. ¹⁸جيڪو بہ انهيءَ پٿر تي ڪرندو، سو ٽڪرا ٽڪرا ٿي ويندو، ۽ جنهن تي اهو ڪرندو، کيس چٻي ڇڏيندو.“

قيصر کي ڏيو، پيءُ کي ڏيو

¹⁹شريعت جا عالم ۽ سردار ڪاهن ساڳئي گھڙيءَ کيس پڪڙڻ چاهيو، ڇاڪاڻ تہ ڄاتائون تہ هن اهو مثال انهن جي خلاف ڏنو آهي، پر ماڻهن کان ڊڄندا هئا. ²⁰هنن چڱيءَ طرح نظر رکي جاسوس موڪليا، جيڪي پاڻ کي سڌا ماڻهو ظاهر ڪندا هئا، تہ کيس سندس ڳالهين ۾ ڦاسائين ۽ گورنر جي حڪمراني ۽ اختيار هيٺ سونپي ڏين. ²¹هنن کانئس پڇيو تہ ”اي استاد، اسين ڄاڻون ٿا تہ تون صحيح ڳالهائين ٿو ۽ سيکارين ٿو، ڪنهن جو پاسو نہ ٿو وٺين، پر سچائيءَ سان خدا جي واٽ سيکارين ٿو. ²²اسان لاءِ قيصر کي ٽيڪس ڏيڻ روا آهي يا نہ؟“

²³پر هن سندن چالاڪي سمجھي کين چيو تہ

²⁴”مون کي هڪ ڏينهن جي مزدوريءَ جو سڪو ڏيکاريو. ان تي ڪنهن جي صورت ۽ لکت آهي؟“ هنن چيو تہ ”قيصر جي.“

²⁵هن کين چيو تہ ”تڏهن جيڪو قيصر جو آهي سو قيصر کي ڏيو، ۽ جيڪو اسان جي پيءُ جو آهي سو اسان جي پيءُ کي ڏيو.“

²⁶هو ماڻهن جي اڳيان سندس ڳالهه ۾ کيس ڦاسائي نہ سگھيا، ۽ سندس جواب تي حيران ٿي چپ ٿي ويا.

پيءُ جيئرن جو خدا آهي

²⁷ڪجهه صدوقي، جيڪي مئلن جي جيئري ٿي اٿڻ کان انڪار ڪن ٿا، اچي کانئس پڇيائون تہ ²⁸”اي استاد، موسيٰ اسان لاءِ لکيو تہ جيڪڏهن ڪو ماڻهو زال ڇڏي بي اولاد مري وڃي تہ سندس ڀاءُ کي گھرجي تہ ان بيوه سان شادي ڪري پنهنجي ڀاءُ لاءِ اولاد پيدا ڪري. ^b b v28 هي ڀاءُ جي بيوه سان شادي جو قانون آهي، جيڪو استثنا 25:5–6 ۾ درج آهي. ²⁹هاڻي ست ڀائر هئا. پهرين زال ورتي ۽ بي اولاد مري ويو. ³⁰پوءِ ٻئي ڀاءُ، ³¹ٽئين کيس ورتو، ۽ اهڙيءَ طرح ستئي ڀائر بي اولاد مري ويا. ³²آخر ۾ اها زال بہ مري وئي. ³³تہ پوءِ جيئري ٿي اٿڻ وقت هوءَ ڪنهن جي زال ٿيندي؟ ڇاڪاڻ تہ ستئي ڀائرن هن سان شادي ڪئي هئي.“

³⁴تڏهن يسوع کين چيو تہ ”هن زماني جا ماڻهو شاديون ڪن ٿا ۽ سندن شاديون ڪرايون وڃن ٿيون،

³⁵”پر جيڪي انهيءَ زماني ۽ مئلن مان جيئري ٿي اٿڻ جي لائق ٺهرايا ويا آهن، سي نہ شادي ڪن ٿا نہ سندن شاديون ڪرايون وڃن ٿيون. ³⁶ڇاڪاڻ تہ هو وڌيڪ مري نہ ٿا سگھن، ڇو تہ هو ملائڪن جهڙا ۽ اسان جي پيءُ جا ٻار، جيئري ٿي اٿڻ جا ٻار آهن. ³⁷پر موسيٰ بہ ٻرندڙ جھاڙيءَ واري حصي ۾ ظاهر ڪيو تہ مئل جيئرا ٿي اٿندا آهن، جڏهن هن اسان جي پيءُ کي ابراهيم جو خدا، اسحاق جو خدا ۽ يعقوب جو خدا سڏيو. ^c c v37 ٻرندڙ جھاڙيءَ جو احوال خروج 3:2–6 ۾ آهي. ³⁸اهو مئلن جو خدا ناهي، پر جيئرن جو خدا آهي، ڇاڪاڻ تہ سڀ سندس لاءِ جيئرا آهن.“

³⁹تڏهن ڪن شريعت جي عالمن وراڻيو تہ ”اي استاد، تو چڱيءَ طرح چيو آهي.“ ⁴⁰ڇاڪاڻ تہ هنن کي وري کانئس ڪجهه پڇڻ جي همت نہ ٿي.

مسيح ڪنهن جو پٽ آهي؟

⁴¹پر هن کين چيو تہ ”اهي ڪيئن چئي سگھن ٿا تہ مسيح دائود جو پٽ آهي؟

⁴²ڇاڪاڻ تہ دائود پاڻ زبور ۾ چوي ٿو تہ ’اسان جي پيءُ منهنجي خداوند کي چيو تہ ”منهنجي ساڄي هٿ ويھ، ^d d v42 زبور 110:1 مان اقتباس. ⁴³جيستائين آءٌ تنهنجن دشمنن کي تنهنجن پيرن جي چوڪي نہ بڻايان.“‘

⁴⁴دائود هن کي خداوند ٿو سڏي، تہ پوءِ هو سندس پٽ ڪيئن ٿيو؟“

⁴⁵جڏهن سڀ ماڻهو ٻڌي رهيا هئا، تڏهن هن پنهنجن شاگردن کي چيو تہ

⁴⁶”شريعت جي عالمن کان خبردار رهو، جيڪي ڊگھا جبا پائي گھمڻ چاهين ٿا، ۽ بازارن ۾ سلامن، عبادتخانن ۾ مٿاهين سيٽن ۽ دعوتن ۾ عزت جي جاين کي پسند ڪن ٿا، ⁴⁷جيڪي بيوه عورتن جا گھر ڦري کائي وڃن ٿا ۽ ڏيکاءَ لاءِ ڊگھيون دعائون گھرن ٿا. کين وڌيڪ سزا ملندي.“