Ewangelia Łukasza 20

20 ¹Jednego z tych dni, gdy Jezus nauczał lud w świątyni i głosił dobrą nowinę, podeszli arcykapłani i uczeni w Piśmie wraz ze starszymi ²i zapytali go: „Powiedz nam, jaką władzą to czynisz albo kto ci dał tę władzę”.

³Odpowiedział im: „I ja zadam wam pytanie. Powiedzcie mi: ⁴Czy chrzest Jana pochodził z nieba, czy od ludzi?”

⁵Rozprawiali między sobą: „Jeśli powiemy: «Z nieba», to zapyta: «Dlaczego mu nie uwierzyliście?» ⁶Ale jeśli powiemy: «Od ludzi», cały lud nas ukamienuje, bo są przekonani, że Jan był prorokiem”. ⁷Odpowiedzieli więc, że nie wiedzą, skąd pochodził.

⁸A Jezus rzekł im: „To i ja wam nie powiem, jaką władzą to czynię”.

Ojciec posyła swojego umiłowanego Syna

⁹Zaczął opowiadać ludowi tę przypowieść: Pewien człowiek zasadził winnicę, wydzierżawił ją dzierżawcom, a potem wyjechał na długi czas. ¹⁰„W czasie żniw posłał sługę do dzierżawców po swoją część owoców winnicy, ale oni go pobili i odprawili z pustymi rękami. ¹¹Posłał innego sługę; i tego pobili, znieważyli i odprawili z pustymi rękami. ¹²Posłał jeszcze trzeciego, ale i tego zranili i wyrzucili. ¹³Rzekł właściciel winnicy: «Co mam zrobić? Poślę swojego umiłowanego syna; może uszanują go».

¹⁴Ale gdy go ujrzeli, dzierżawcy rozważali między sobą: «To jest dziedzic. Zabijmy go, aby dziedzictwo stało się nasze». ¹⁵Wyrzucili go z winnicy i zabili. Co więc uczyni im właściciel winnicy?

¹⁶„Przyjdzie, wytraci tych dzierżawców, a winnicę odda innym”. Gdy to usłyszeli, powiedzieli: „Niech tak nie będzie!”

¹⁷Spojrzał wprost na nich i zapytał: „Cóż więc znaczy to, co napisano: «Kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się kamieniem węgielnym»? ^a a v17 Cytat z Psalmu 118,22. ¹⁸Każdy, kto upadnie na ten kamień, roztrzaska się, a na kogo on spadnie, tego zmiażdży”.

Oddajcie cesarzowi, oddajcie Ojcu

¹⁹Uczeni w Piśmie i arcykapłani chcieli go w tej chwili pojmać, bo wiedzieli, że przeciwko nim opowiedział tę przypowieść — lecz bali się ludu. ²⁰Obserwując go pilnie, posłali szpiegów udających uczciwych, aby pochwycić go za słowo i wydać go władzy i zwierzchności namiestnika. ²¹Zapytali go: „Nauczycielu, wiemy, że mówisz i nauczasz słusznie i nie masz względu na osobę, lecz prawdziwie nauczasz drogi Bożej. ²²Czy wolno nam płacić podatek cesarzowi, czy nie?”

²³Ale on przejrzał ich podstęp i rzekł:

²⁴„Pokażcie mi monetę wartą dniowej zapłaty. Czyj jest na niej wizerunek i napis?” Odpowiedzieli: „Cesarza”.

²⁵Rzekł im: „Oddajcie więc cesarzowi to, co cesarskie, a naszemu Ojcu to, co należy do naszego Ojca”.

²⁶Nie mogli pochwycić go za słowo wobec ludu i zdumieni jego odpowiedzią, zamilkli.

Ojciec jest Bogiem żywych

²⁷Podeszli niektórzy z saduceuszów, którzy przeczą, że jest zmartwychwstanie, i zapytali go: ²⁸„Nauczycielu, Mojżesz napisał nam: jeśli ktoś umrze, mając żonę, lecz bez dzieci, to jego brat ma poślubić wdowę i wzbudzić potomstwo dla niego. ^b b v28 Opisuje to prawo małżeństwa lewirackiego zapisane w Księdze Powtórzonego Prawa 25,5–6. ²⁹Otóż było siedmiu braci. Pierwszy pojął żonę i umarł bezdzietnie. ³⁰A potem drugi, ³¹i trzeci ją pojął, i tak samo wszyscy siedmiu nie zostawili dzieci i pomarli. ³²W końcu umarła także ta kobieta. ³³Przy zmartwychwstaniu więc czyją będzie żoną? Bo wszyscy siedmiu mieli ją za żonę”.

³⁴A Jezus rzekł im: „Ludzie tego wieku żenią się i za mąż wychodzą,

³⁵„lecz ci, którzy są uznani za godnych dostąpienia tamtego wieku i zmartwychwstania z martwych, ani się nie żenią, ani za mąż nie wychodzą. ³⁶Nie mogą już bowiem umrzeć, gdyż są jak aniołowie i są dziećmi naszego Ojca, dziećmi zmartwychwstania. ³⁷A że umarli są wskrzeszani, ukazał nawet Mojżesz przy opisie o krzewie, nazywając naszego Ojca Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. ^c c v37 Opis płonącego krzewu znajduje się w Księdze Wyjścia 3,2–6. ³⁸Nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych, bo dla niego wszyscy żyją”.

³⁹Wtedy niektórzy z uczonych w Piśmie odpowiedzieli: „Nauczycielu, dobrze powiedziałeś”. ⁴⁰Nie śmieli go już bowiem o nic pytać.

Czyim synem jest Chrystus?

⁴¹A on rzekł im: „Jak mogą mówić, że Chrystus jest synem Dawida?

⁴²„Sam bowiem Dawid mówi w Psalmach: «Rzekł nasz Ojciec do mojego Pana: „Siądź po mojej prawicy, ^d d v42 Cytat z Psalmu 110,1. ⁴³aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy”»”.

⁴⁴„Dawid więc nazywa go Panem — jakże więc jest jego synem?”

⁴⁵Gdy cały lud słuchał, rzekł do swoich uczniów:

⁴⁶„Strzeżcie się uczonych w Piśmie, którzy chcą chodzić w długich szatach i lubią pozdrowienia na rynkach, pierwsze krzesła w synagogach i zaszczytne miejsca na ucztach, ⁴⁷którzy pożerają domy wdów i dla pozoru długo się modlą. Ci otrzymają surowszy wyrok”.