لوقا 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹يسوع يريحو ۾ داخل ٿي اتان لنگھي رهيو هو. ²اتي زڪائي نالي هڪڙو ماڻهو هو، جيڪو محصول وصول ڪندڙن جو سردار ۽ مالدار هو. ³هن کي خواهش هئي تہ يسوع کي ڏسي تہ هو ڪير آهي، پر ميڙ سبب ڏسي نہ سگھيو، ڇاڪاڻ تہ سندس قد ننڍو هو. ⁴تنهنڪري اڳيان ڊوڙي ويو ۽ کيس ڏسڻ لاءِ گولر جي وڻ تي چڙهي ويو، ڇاڪاڻ تہ يسوع انهيءَ رستي کان لنگھڻ وارو هو.

⁵جڏهن يسوع انهيءَ جاءِ تي پهتو تڏهن مٿي نهاري کيس چيائين تہ ”زڪائي، جلدي لهي اچ، ڇاڪاڻ تہ اڄ مون کي تنهنجي گھر ۾ رهڻو آهي.“

⁶تنهن تي هو تڪڙ سان لهي آيو ۽ خوشيءَ سان سندس آجيان ڪيائين. ⁷اهو ڏسي سڀني شڪايت ڪري چيو تہ ”هو هڪ گنهگار ماڻهوءَ وٽ رهڻ لاءِ ويو آهي.“

⁸زڪائي اُٿي بيهي خداوند کي چيو تہ ”ڏس خداوند، آءٌ پنهنجي اڌ ملڪيت غريبن کي ٿو ڏيان، ۽ جيڪڏهن مون ڪنهن سان ٺڳي ڪئي آهي تہ چار ڀيرا موٽائي ڏيندس.“

⁹يسوع کيس چيو تہ ”اڄ هن گھر ۾ نجات آئي آهي، ڇاڪاڻ تہ هي بہ ابراهيم جو پٽ آهي. ¹⁰ڇاڪاڻ تہ ابنِ آدم گم ٿيلن کي ڳولڻ ۽ بچائڻ لاءِ آيو آهي.“

وفادار نوڪر بادشاهه جو انتظار ڪن ٿا

¹¹جڏهن اهي اهو ٻڌي رهيا هئا تڏهن هن هڪ مثال ٻيو بہ ٻڌايو، ڇاڪاڻ تہ هو يروشلم جي ويجهو هو ۽ اهي سمجهندا هئا تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي هاڻي ئي ظاهر ٿيڻ واري آهي.

¹²سو هن چيو تہ ”هڪ شريف ماڻهو پنهنجي لاءِ بادشاهي وٺي موٽي اچڻ لاءِ پري ملڪ ڏانهن ويو.“ ¹³پنهنجن ڏهن نوڪرن کي سڏي هر هڪ کي اٽڪل ٽن مهينن جي اجرت جيتري رقم ڏنائين ۽ چيائين تہ ”جيستائين آءٌ موٽي اچان، تيستائين هن سان واپار ڪجو.“ ¹⁴سندس شهرين کي کانئس نفرت هئي، تنهنڪري سندس پٺيان قاصد موڪلي چيائون تہ ”اسان نٿا چاهيون تہ هي ماڻهو اسان تي حڪومت ڪري.“

¹⁵”جڏهن هو بادشاهي حاصل ڪري موٽي آيو تڏهن جن نوڪرن کي پئسا ڏنا هئائين، تن کي سڏايائين تہ معلوم ڪري تہ هنن ڪيترو ڪمايو آهي. ¹⁶”پهرين اچي چيو تہ ’مالڪ، تنهنجي رقم سان مون ڏهه ڀيرا وڌيڪ ڪمايو آهي.‘“

¹⁷”هن وراڻيو تہ ’شاباس، سٺا نوڪر! ڇاڪاڻ تہ تون ننڍي ڳالهه ۾ وفادار رهين، تنهنڪري ڏهن شهرن جو اختيار سنڀال.‘“

¹⁸”ٻيو اچي چيو تہ ’مالڪ، تو جيڪا رقم مون کي ڏني هئي، تنهن سان مون پنج ڀيرا وڌيڪ ڪمايو آهي.‘“

¹⁹”کيس بہ چيائين تہ ’تون بہ پنجن شهرن جو مختيار ٿيندين.‘“

²⁰”پوءِ ٻيو اچي چيو تہ ’مالڪ، هيءَ تنهنجي رقم آهي، جيڪا مون رومال ۾ ويڙهي سانڍي رکي هئي؛ ²¹ڇاڪاڻ تہ مون کي تو کان ڊپ هو، ڇو تہ تون سخت ماڻهو آهين، جيڪو تو نہ رکيو اٿئي سو کڻين ٿو ۽ جيڪو نہ پوکيو اٿئي سو لڻين ٿو.“

²²هن وراڻيو تہ ”اي بڇڙا نوڪر، آءٌ تنهنجي ئي وات مان تنهنجو فيصلو ٿو ڪريان! تو ڄاتو پئي تہ آءٌ سخت ماڻهو آهيان، جيڪو نہ رکيو اٿم سو کڻان ٿو ۽ جيڪو نہ پوکيو اٿم سو لڻان ٿو؟ ²³پوءِ تو منهنجي رقم بئنڪ ۾ ڇو نہ رکي؟ آءٌ موٽي اچي ان کي سود سان وصول ڪريان ها. ²⁴ويجهو بيٺلن کي چيائين تہ ’هن کان رقم وٺو ۽ جنهن وٽ ڏهه ڀيرا وڌيڪ رقم آهي تنهن کي ڏيو.‘“

²⁵”هنن چيس تہ ’مالڪ، هن وٽ تہ اڳ ئي ڏهه ڀيرا وڌيڪ رقم آهي! ²⁶آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جنهن وٽ آهي، تنهن کي وڌيڪ ڏنو ويندو؛ پر جنهن وٽ ڪجھ ناهي، تنهن کان جيڪو اٿس سو بہ کسيو ويندو. ²⁷پر منهنجن انهن دشمنن کي هتي آڻيو جن منهنجي حڪومت قبول ڪرڻ کان انڪار ڪيو، ۽ منهنجي اڳيان کين قتل ڪريو.‘“

فرزند بادشاهه ٿي يروشلم ۾ داخل ٿئي ٿو

²⁸اهي ڳالهيون چئي هو اڳيان هلي يروشلم ڏانهن مٿي وڃڻ لڳو.

²⁹جڏهن زيتون جي جبل وٽ بيت فگي ۽ بيت عنياه جي ويجهو پهتو تڏهن پنهنجن شاگردن مان ٻن کي موڪليائين، ³⁰۽ چيائين تہ ”سامهون واري ڳوٺ ۾ وڃو. اندر ويندي ئي اتي هڪ ٻڌل گدھ جو ٻچو ملندو، جنهن تي اڃا ڪو سوار ڪونہ ٿيو آهي. ان کي کولي هتي وٺي اچو. ³¹جيڪڏهن ڪو اوهان کان پڇي تہ ’ان کي ڇو ٿا کوليو؟‘ تہ چئجو تہ ’خداوند کي ان جي ضرورت آهي.‘“

³²سو موڪليل ٻئي هليا ويا ۽ جيئن هن کين چيو هو تيئن ئي ان کي ڏٺائون. ³³جڏهن اهي گدھ جي ٻچي کي کولي رهيا هئا تڏهن ان جي مالڪن کين چيو تہ ”گدھ جي ٻچي کي ڇو ٿا کوليو؟“ ³⁴هنن چيو تہ ”خداوند کي ان جي ضرورت آهي.“ ³⁵اهي ان کي يسوع وٽ وٺي آيا ۽ پنهنجون چادرون گدھ جي ٻچي تي وجھي يسوع کي ان تي ويهاريائون. ³⁶جڏهن هو هلندو ٿي ويو تڏهن ماڻهن پنهنجون چادرون رستي تي وڇايون. ³⁷جڏهن هو زيتون جي جبل جي لھڻ وٽ ويجهو پهتو تڏهن شاگردن جو سڄو ميڙ خوش ٿي، جيڪي وڏا ڪم ڏٺائون تن سڀني لاءِ وڏي آواز سان اسان جي پيءُ جي واکاڻ ڪرڻ لڳو، ³⁸چوندا هئا تہ ”مبارڪ آهي اهو بادشاهه، جيڪو اسان جي پيءُ جي نالي سان اچي ٿو! آسمان ۾ سلامتي ۽ بلندين ۾ جلوو!“

³⁹ميڙ ۾ ڪجھ فريسين کيس چيو تہ ”استاد، پنهنجن شاگردن کي منع ڪر.“

⁴⁰وراڻيائين تہ ”آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ جيڪڏهن هي چپ ٿي وڃن تہ پٿر ئي رڙيون ڪندا.“

⁴¹جڏهن ويجهو اچي شهر کي ڏٺائين تڏهن مٿس روئي پيو،

⁴²۽ چيائين تہ ”ڪاش تو اڄ ڄاتو هجي ها تہ ڪهڙيون ڳالهيون تنهنجي سلامتيءَ جون آهن! پر هاڻي اهي تنهنجين اکين کان لڪايل آهن. ⁴³اهڙا ڏينهن ايندا جڏهن تنهنجا دشمن تنهنجي چوڌاري مورچو ٺاهيندا، تو کي گھيرو ڪندا ۽ چئني طرفن کان تو کي ڀيڙي ڇڏيندا، ⁴⁴تو کي ۽ تنهنجي ديوارن اندر تنهنجن ٻارن کي زمين سان برابر ڪري ڇڏيندا، ۽ ڪو پٿر ٻئي پٿر تي ڪونہ ڇڏيندا، ڇاڪاڻ تہ تو پنهنجي خبر لهڻ جو وقت نہ سڃاتو.“ ^a a v44 ’تنهنجي خبر لهڻ جو وقت‘ اهو وقت آهي جڏهن خدا يسوع جي صورت ۾ يروشلم ۾ آيو.

يسوع پنهنجي پيءُ جي گھر کي پاڪ ڪري ٿو

⁴⁵پوءِ هيڪل ۾ داخل ٿي وڪڻندڙن کي ٻاهر ڪڍڻ لڳو،

⁴⁶۽ کين چيائين تہ ”لکيل آهي تہ ’منهنجو گھر دعا جو گھر ٿيندو،‘ پر اوهان ان کي ڌاڙيلن جو ڏيرو بڻائي ڇڏيو آهي.“

⁴⁷هو روزانو هيڪل ۾ تعليم ڏيندو هو، جڏهن تہ سردار ڪاهن، شريعت جا عالم ۽ قوم جا اڳواڻ کيس مارڻ جو رستو ڳولي رهيا هئا، ⁴⁸پر هنن کي ڪجھ ڪرڻ جو ڪو رستو نہ مليو، ڇاڪاڻ تہ سڀ ماڻهو سندس ڳالهيون ڌيان سان ٻڌڻ ۾ مصروف هئا.