لوقا 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹عيسىٰ يريحو ته ننوتو او د ښار نه تېرېدو. ²هلته زکائى په نامه يو سړے وو، هغه د محصول اخستونکو مشر او مالدار وو. ³هغۀ غوښتل چې وګورى عيسىٰ څوک دے، خو د ګڼې ګوڼې په وجه يې نۀ شو کولے ځکه چې هغه ټيټ وو. ⁴نو هغه مخکښې منډه کړه او د عيسىٰ ليدو دپاره په يوه بوزغنۍ ونه وختو، ځکه چې عيسىٰ د هغه لارې نه تېرېدونکے وو.

⁵کله چې عيسىٰ هغه ځائ ته ورسېدو، نو پاس يې وکتل او هغۀ ته يې وفرمائيل چې، ”زکائى، ژر راکوز شه، ځکه چې نن ما له ستا په کور کښې اوسېدل په کار دى.“

⁶نو هغه ژر راکوز شو او په خوشحالۍ يې هرکلے وکړو. ⁷دا چې چا وليدل، نو ټولو ګيله وکړه چې، ”دا د يوه ګنهګار سړى سره د اوسېدو دپاره لاړو.“

⁸خو زکائى ودرېدو او مالِک ته يې ووئيل چې، ”وګوره، اے مالِکه، زۀ د خپل مال نيمائى غريبانو له ورکوم، او کۀ ما چا سره کومه دوکه کړې وى نو څلور چنده به يې بيا ورکوم.“

⁹عيسىٰ هغۀ ته وفرمائيل چې، ”نن دې کور ته خلاصون راغلو، ځکه چې دا هم د اِبراهيم زوئ دے. ¹⁰ځکه چې اِبن آدم د دې دپاره راغلو چې ورک شوى ولټوى او بچ يې کړى.“

وفادار نوکران د بادشاه انتظار کوى

¹¹کله چې خلقو دا واورېدل، نو هغۀ يو مثال هم ورته زيات کړو، ځکه چې هغه يروشلم ته نزدے وو او هغوئ ګمان کاوۀ چې د زمونږ پلار بادشاهى به همدا اوس ظاهره شى.

¹²نو هغۀ وفرمائيل چې، ”يو نواب يوه لرې ملک ته لاړو چې د ځان دپاره بادشاهى ترلاسه کړى او بيا راستون شى. ¹³هغۀ خپل لس نوکران راوغوښتل او هر يوه ته يې د درې مياشتو تنخوا په اندازه پېسې ورکړې او ورته يې ووئيل چې، ’زما تر راستنېدو پورې پرې تجارت کوئ.‘ ¹⁴خو د هغۀ د ملک خلقو ترې کرکه کوله او د هغۀ پسې يې قاصدان ولېږل چې، ’مونږ نۀ غواړو چې دا سړے په مونږ باندې حکومت وکړى.‘

¹⁵”کله چې هغه بادشاهى ترلاسه کولو نه پس بيرته راغلو، نو هغه نوکران يې راوغوښتل چې چا ته يې پېسې ورکړې وې، چې معلومه يې کړى چې څومره ګټه يې کړې ده. ¹⁶اول راغلو او يې ووئيل چې، ’اے مالِکه، ستا پېسو لس چنده ګټه کړې ده.‘“

¹⁷”هغۀ ورته ووئيل چې، ’شاباش، اے ښۀ نوکره! چې تۀ په وړوکى کار کښې وفادار وې، نو د لسو ښارونو اختيار واخله.‘“

¹⁸”بيا دوېم راغلو او يې ووئيل چې، ’اے مالِکه، کومې پېسې چې تا ما له راکړې وې، هغو پنځۀ چنده ګټه کړې ده.‘“

¹⁹”هغۀ هغۀ ته ووئيل چې، ’تۀ به هم د پنځو ښارونو اختيار لرې.‘“

²⁰”بيا بل راغلو او يې ووئيل چې، ’اے مالِکه، دا ستا پېسې، چې ما په يوه ټوټه کښې تړلې ساتلې وې؛ ²¹ځکه چې زۀ ستا نه ويرېدم، دا ځکه چې تۀ سخت سړے يې، څۀ چې تا نۀ دى اېښى هغه اخلې او څۀ چې تا نۀ دى کرلى هغه رېبې.‘“

²²هغۀ جواب ورکړو چې، ”اے بدکاره نوکره، ستا په خپله خوله به زۀ ستا فيصله وکړم! تا ته معلومه وه چې زۀ سخت سړے يم او څۀ چې ما نۀ دى اېښى هغه اخلم او څۀ چې ما نۀ دى کرلى هغه رېبم؟ ²³نو تا ولې زما پېسې بنک ته نۀ وې اچولې؟ چې زۀ راستون شوے وم نو هغه به مې په سود سره راټولې کړې وې. ²⁴بيا هغۀ هغه کسانو ته ووئيل چې نزدے ولاړ وُو چې، ’دا پېسې ترې واخلئ او هغه چا ته يې ورکړئ چې لس چنده لرى.‘“

²⁵”هغوئ هغۀ ته ووئيل چې، ’اے مالِکه، هغه خو لس چنده لرى!‘ ²⁶زۀ تاسو ته وايم چې، هر چا سره چې وى، هغۀ ته به زيات ورکړے شى؛ خو له هغه چا نه چې هيڅ نۀ لرى، څۀ چې ورسره وى هغه به هم ترې واخستے شى. ²⁷خو زما دا دښمنان چې زما حکومت يې نۀ منلو، دلته راولئ او زما په مخکښې يې حلال کړئ.‘“

زوئ د بادشاه په شان يروشلم ته ننوځى

²⁸کله چې هغۀ دا خبرې وفرمائيلې، نو مخکښې روان شو او يروشلم ته وختو.

²⁹کله چې هغه د زيتونو غر سره بيت‌فجى او بيت‌عنياه ته نزدے شو، نو هغۀ دوه مُريدان ولېږل ³⁰او ورته يې وفرمائيل چې، ”مخکښې کلى ته لاړ شئ. کله چې ننوځئ نو هلته به يو خر چې تړلے وى ومومئ، چې لا تر اوسه پرې څوک نۀ دى سور شوے. هغه خلاص کړئ او دلته يې راولئ. ³¹کۀ چرې څوک درنه تپوس وکړى چې، ’ولې يې خلاصوئ؟‘ نو ورته ووايئ چې، ’مالِک ته يې ضرورت دے.‘“

³²نو کوم کسان چې لېږلے شوى وُو هغوئ لاړل او هم هغه شان يې وموندل لکه څنګه چې هغۀ ورته فرمائيلى وُو. ³³کله چې هغوئ خر خلاصاوۀ، نو د هغۀ مالکانو ورته ووئيل چې، ”ولې دا خر خلاصوئ؟“ ³⁴هغوئ ووئيل چې، ”مالِک ته يې ضرورت دے.“ ³⁵هغوئ هغه عيسىٰ ته راوستو، خپلې چادرې يې پر خر باندې واچولې او عيسىٰ يې پرې سور کړو. ³⁶کله چې هغه روان وو، نو خلقو خپلې چادرې په لار باندې غوړولې. ³⁷کله چې هغه د زيتونو غر د ښکتوالى سره نزدے شو، نو د مُريدانو ټوله ګڼه خوشحالېدل شروع شول او په لوړ آواز يې زمونږ د پلار ثناء بيانوله د هغه ټولو معجزو په وجه چې هغوئ ليدلې وې، ³⁸او وې وئيل چې، ”مبارک دے هغه بادشاه چې زمونږ د پلار په نوم راځى! په آسمان کښې سلامتى او په آسمانونو کښې جلال وى!“

³⁹د ګڼې ګوڼې نه ځنو فريسيانو هغۀ ته ووئيل چې، ”اے اُستاذه، خپل مُريدان منع کړه.“

⁴⁰هغۀ جواب ورکړو چې، ”زۀ تاسو ته وايم چې، کۀ دوئ چُپ شى نو دا کاڼى به چغې ووهى.“

⁴¹کله چې هغه نزدے شو او ښار يې وليدو، نو په هغه يې ژړل

⁴²او وفرمائيل يې چې، ”کاش چې تا نن پوهېدلے وے چې د سلامتۍ شيان څۀ دى! خو اوس دا ستا د سترګو نه پټ شوى دى. ⁴³هغه ورځې راتلونکې دى چې ستا دښمنان به ستا چاپېره بند جوړ کړى، ستا محاصره به وکړى او له هرې خوا نه به دې راګير کړى، ⁴⁴او تا او ستا بچى به ستا په ديوالونو کښې له زمکې سره برابر کړى، او يو کاڼے به پر بل کاڼى باندې پرېنږدى، ځکه چې تۀ د خپل ملاقات پر وخت باندې پوهه نۀ شوې.“ ^a a v44 ”د ملاقات وخت“ هغه وخت دے چې کله خُدائ پاک د عيسىٰ په صورت کښې يروشلم ته راغلو.

عيسىٰ د خپل پلار کور پاکوى

⁴⁵بيا هغه هيکل ته ننوتو او هغه کسان يې وشړل چې اشياء يې خرڅولې،

⁴⁶او هغوئ ته يې وفرمائيل چې، ”په صحيفو کښې ليکلى دى چې، ’زما کور به د دُعا کور وى،‘ خو تاسو هغه د ډاکوګانو غار جوړ کړے دے.“

⁴⁷هغه هره ورځ په هيکل کښې تعليم ورکاوۀ، خو مشرانو کاهنانو، عالمانو او د قوم مشرانو د دې دپاره لار لټوله چې هغه مړ کړى، ⁴⁸خو هغوئ کوم کار نۀ شو موندلے چې وبه يې کړى، ځکه چې ټول خلق د هغۀ خبرو ته ډېر غوږ وُو.