லூக்கா 19

19 ¹இயேசு எரிகோவுக்குள் பிரவேசித்து, அதின் வழியாகக் கடந்துபோனார். ²சகேயு என்னும் பேருள்ள ஒரு மனிதன் இருந்தான்; அவன் தலைமை ஆயக்காரனாயும் ஐசுவரியவானாயும் இருந்தான். ³இயேசு யார் என்று பார்க்க அவன் விரும்பினான், ஆனால் அவன் குள்ளனாயிருந்தபடியால் ஜனக்கூட்டத்தின் நிமித்தம் பார்க்கக்கூடாமல் இருந்தான். ⁴இயேசு அந்த வழியாய்க் கடந்துபோகவிருந்தபடியால், அவரைப் பார்க்கும்படி அவன் முன்னாக ஓடி, ஒரு காட்டத்தி மரத்தில் ஏறினான்.

⁵இயேசு அவ்விடத்தை அடைந்தபோது, அண்ணாந்துபார்த்து, அவனை நோக்கி: “சகேயுவே, சீக்கிரமாய் இறங்கிவா, இன்று நான் உன் வீட்டில் தங்கவேண்டும்” என்றார்.

⁶அவன் சீக்கிரமாய் இறங்கி, சந்தோஷத்தோடே அவரை ஏற்றுக்கொண்டான். ⁷இதைக் கண்ட யாவரும்: “இவர் பாவியான ஒரு மனிதனிடத்தில் தங்கப்போனாரே” என்று முறுமுறுத்தார்கள்.

⁸சகேயு நின்று, கர்த்தரை நோக்கி: “ஆண்டவரே, இதோ, என் ஆஸ்திகளில் பாதியை ஏழைகளுக்குக் கொடுக்கிறேன்; நான் எவனிடத்திலாகிலும் அநியாயமாய் எதையாவது வாங்கியிருந்தால், நாலுமடங்காகத் திரும்பச் செலுத்துகிறேன்” என்றான்.

⁹அப்பொழுது இயேசு அவனை நோக்கி: “இன்றைக்கு இந்த வீட்டுக்கு இரட்சிப்பு வந்தது; இவனும் ஆபிரகாமின் குமாரனாயிருக்கிறானே. ¹⁰இழந்துபோனதைத் தேடவும் இரட்சிக்கவும் மனுஷகுமாரன் வந்தார்” என்றார்.

உண்மையுள்ள ஊழியக்காரர் ராஜாவுக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்

¹¹அவர்கள் இவைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருக்கையில், அவர் எருசலேமுக்குச் சமீபமாயிருந்தபடியினாலும், எங்கள் பிதாவின் ராஜ்யம் உடனே வெளிப்படுமென்று அவர்கள் நினைத்தபடியினாலும், அவர் ஒரு உவமையையும் சொன்னார்.

¹²ஆகையால் அவர்: “உயர்குலத்தானாகிய ஒரு மனிதன் தனக்கு ஒரு ராஜ்யத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு திரும்பிவரும்படி தூரதேசத்துக்குப் போனான். ¹³அவன் தன் ஊழியக்காரர் பத்துப்பேரை அழைத்து, ஒவ்வொருவருக்கும் ஏறக்குறைய மூன்று மாத சம்பளத்துக்குச் சமமான பணத்தைக் கொடுத்து: ‘நான் திரும்பிவருமளவும் இதைக்கொண்டு வியாபாரம்பண்ணுங்கள்’ என்றான். ¹⁴அவனுடைய நகரத்தார் அவனைப் பகைத்து: ‘இவன் எங்கள்மேல் அரசாளுகிறது எங்களுக்கு விருப்பமில்லை’ என்று சொல்லும்படி அவனுக்குப் பின்னாலே ஸ்தானாபதிகளை அனுப்பினார்கள்.

¹⁵“அவன் ராஜ்யத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு திரும்பிவந்தபோது, தான் பணங்கொடுத்திருந்த ஊழியக்காரர் அவரவர் என்ன சம்பாதித்தார்களென்று அறியும்படி அவர்களைத் தன்னிடத்தில் அழைத்துவரச்சொன்னான். ¹⁶முதலாவது வந்தவன்: ‘ஆண்டவரே, உம்முடைய பணம் பத்துமடங்கு சம்பாதித்தது’ என்றான்.”

¹⁷“அதற்கு அவன்: ‘நல்லது, உத்தம ஊழியக்காரனே! நீ கொஞ்சக் காரியத்தில் உண்மையாயிருந்தபடியால், பத்துப் பட்டணங்களுக்கு அதிகாரியாயிரு’ என்றான்.”

¹⁸“இரண்டாவது வந்தவன்: ‘ஆண்டவரே, நீர் எனக்குக் கொடுத்த பணம் ஐந்துமடங்கு சம்பாதித்தது’ என்றான்.”

¹⁹“அதற்கு அவன்: ‘நீயும் ஐந்து பட்டணங்களுக்கு அதிகாரியாயிரு’ என்றான்.”

²⁰“பின்பு வேறொருவன் வந்து: ‘ஆண்டவரே, இதோ, உம்முடைய பணம்; இதை ஒரு துணியிலே கட்டிவைத்திருந்தேன்; ²¹ஏனெனில் நீர் கடினமான மனிதன்; நீர் வைக்காததை எடுக்கிறவரும், விதைக்காததை அறுக்கிறவருமாயிருக்கிறீர்; ஆகையால் உமக்குப் பயந்திருந்தேன்’ என்றான்.”

²²அதற்கு அவன்: “பொல்லாத ஊழியக்காரனே, உன் வாய்ச்சொல்லைக்கொண்டே உன்னை நியாயந்தீர்க்கிறேன். நான் வைக்காததை எடுக்கிறவனும், விதைக்காததை அறுக்கிறவனுமாகிய கடினமான மனிதன் என்று அறிந்திருந்தாயே? ²³அப்படியிருந்தும், நீ என் பணத்தை ஏன் காசுநிலையத்தில் வைக்கவில்லை? அப்படிச்செய்திருந்தால் நான் திரும்பிவந்தபோது அதை வட்டியோடே வாங்கியிருப்பேனே’ என்று சொல்லி, ²⁴அருகே நின்றவர்களை நோக்கி: ‘அவனிடத்திலிருக்கிற பணத்தை எடுத்து, பத்துமடங்கு உடையவனுக்குக் கொடுங்கள்’ என்றான்.”

²⁵“அதற்கு அவர்கள்: ‘ஆண்டவரே, அவனுக்குப் பத்துமடங்கு இருக்கிறதே’ என்றார்கள். ²⁶‘உள்ளவனெவனுக்கும் கொடுக்கப்படும்; இல்லாதவனிடத்திலிருந்தோ உள்ளதும் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ²⁷என்னை அரசாளவேண்டாமென்று மறுத்த என் பகைஞராகிய அவர்களை இங்கே கொண்டுவந்து, எனக்கு முன்பாக வெட்டிப்போடுங்கள்’ என்றான்” என்றார்.

குமாரன் ராஜாவாக எருசலேமுக்குள் பிரவேசிக்கிறார்

²⁸இவைகளை அவர் சொன்னபின்பு, எருசலேமுக்கு ஏறிப்போகும்படி முன்னே நடந்துபோனார்.

²⁹அவர் ஒலிவமலையருகிலுள்ள பெத்பகேக்கும் பெத்தானியாவுக்கும் சமீபமாய் வந்தபோது, சீஷர்களில் இரண்டுபேரை அழைத்து: ³⁰“உங்களுக்கு எதிரேயிருக்கிற கிராமத்துக்குப் போங்கள்; அதில் பிரவேசிக்கும்போது, ஒருவனும் ஒருக்காலும் ஏறியிராத ஒரு கழுதைக்குட்டி கட்டியிருக்கக் காண்பீர்கள்; அதை அவிழ்த்து இங்கே கொண்டுவாருங்கள். ³¹ஒருவன் உங்களை: ‘இதை ஏன் அவிழ்க்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டால், ‘இது கர்த்தருக்கு வேண்டியிருக்கிறது’ என்று சொல்லுங்கள்” என்றார்.

³²அனுப்பப்பட்டவர்கள் போய், அவர் தங்களுக்குச் சொன்னபடியே கண்டார்கள். ³³அவர்கள் கழுதைக்குட்டியை அவிழ்க்கும்போது, அதின் எஜமான்கள் அவர்களை நோக்கி: “கழுதைக்குட்டியை ஏன் அவிழ்க்கிறீர்கள்?” என்றார்கள். ³⁴அதற்கு அவர்கள்: “இது கர்த்தருக்கு வேண்டியிருக்கிறது” என்றார்கள். ³⁵அதை அவர்கள் இயேசுவினிடத்தில் கொண்டுவந்து, தங்கள் வஸ்திரங்களைக் கழுதைக்குட்டியின்மேல் போட்டு, இயேசுவை அதின்மேல் ஏற்றினார்கள். ³⁶அவர் போகையில், அவர்கள் தங்கள் வஸ்திரங்களை வழியிலே விரித்தார்கள். ³⁷அவர் ஒலிவமலையின் இறக்கத்திற்குச் சமீபமாய் வந்தபோது, சீஷர்களின் கூட்டமெல்லாம் தாங்கள் கண்ட சகல அற்புதங்களுக்காகவும் சந்தோஷப்பட்டு, உரத்த சத்தமாய் எங்கள் பிதாவைத் துதிக்கத் தொடங்கி: ³⁸என்று சொல்லி, “எங்கள் பிதாவின் நாமத்தினாலே வருகிற ராஜா ஸ்தோத்திரிக்கப்பட்டவர்! பரலோகத்தில் சமாதானமும் உன்னதத்தில் மகிமையும் உண்டாவதாக!”

³⁹அப்பொழுது ஜனக்கூட்டத்திலிருந்த பரிசேயரில் சிலர் அவரை நோக்கி: “போதகரே, உம்முடைய சீஷர்களைக் கடிந்துகொள்ளும்” என்றார்கள்.

⁴⁰அவர் பிரதியுத்தரமாக: “இவர்கள் மவுனமாயிருந்தால், கல்லுகளே கூப்பிடும் என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்றார்.

⁴¹அவர் சமீபமாய் வந்து நகரத்தைப் பார்த்து, அதற்காக அழுது:

⁴²“உனக்குச் சமாதானத்தைத் தரும் காரியங்களை நீ இன்றைக்காகிலும் அறிந்திருந்தாயானால் நலமாயிருக்கும்! ஆனால் இப்பொழுது அவைகள் உன் கண்களுக்கு மறைவாயிருக்கிறது. ⁴³ஏனெனில் உன் சத்துருக்கள் உன்னைச் சுற்றிலும் மதில்போட்டு, உன்னை வளைந்துகொண்டு, எப்பக்கத்திலும் உன்னை நெருக்கும் நாட்கள் உனக்கு வரும்; ⁴⁴அவர்கள் உன்னையும் உன் மதில்களுக்குள்ளிருக்கிற உன் பிள்ளைகளையும் தரையாக்கி, உன்னிடத்தில் கல்லின்மேல் கல்லிராதபடிக்குச் செய்வார்கள்; ஏனெனில் உன் சந்திப்பின் காலத்தை நீ அறியாமற்போனாய்” என்றார். ^a a v44 ‘உன் சந்திப்பின் காலம்’ என்பது இயேசுவின் மூலமாய்த் தேவன் எருசலேமுக்கு வந்த காலத்தைக் குறிக்கிறது.

இயேசு தம்முடைய பிதாவின் ஆலயத்தைச் சுத்திகரிக்கிறார்

⁴⁵பின்பு அவர் தேவாலயத்தில் பிரவேசித்து, அதிலே விற்றுக்கொண்டிருந்தவர்களைத் துரத்தத் தொடங்கி,

⁴⁶அவர்களை நோக்கி: “‘என் வீடு ஜெபவீடாயிருக்கும்’ என்று வேதத்தில் எழுதியிருக்கிறது; நீங்களோ அதைக் கள்ளர்களின் குகையாக்கிவிட்டீர்கள்” என்றார்.

⁴⁷அவர் நாள்தோறும் தேவாலயத்தில் உபதேசம்பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால் பிரதான ஆசாரியரும் வேதபாரகரும் ஜனங்களின் தலைவரும் அவரைக் கொலைசெய்ய வகைதேடினார்கள்; ⁴⁸ஆனாலும் ஜனங்களெல்லாரும் அவருடைய வார்த்தைகளை ஆவலோடே கேட்டுக்கொண்டிருந்தபடியால், அவர்கள் ஒன்றும் செய்யக் காணாதிருந்தார்கள்.