Lukas 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹Gusti Yesus lumebet ing kutha Yerikho, sarta ngliwati kutha mau. ²Ing kono ana wong aran Zakheus; dheweke iku kepala para pametuk pajeg, sarta sugih. ³Dheweke kepengin weruh sapa ta Gusti Yesus iku, nanging ora bisa marga saka wong akeh, awit dedege cendhek. ⁴Mulane dheweke mlayu dhisik, banjur menek wit anjir supaya bisa ndeleng Panjenengane, awit Gusti Yesus arep langkung ing dalan kono.

⁵Bareng Gusti Yesus rawuh ing panggonan mau, banjur tumenga lan ngandika marang dheweke: “Zakheus, enggal medhuna, awit dina iki Aku kudu nginep ing omahmu.”

⁶Zakheus banjur enggal-enggal medhun lan nampani Panjenengane kanthi bungah. ⁷Weruh bab iku, wong kabeh padha nggrundel: “Panjenengane kok dadi tamu ing omahe wong dosa.”

⁸Zakheus banjur ngadeg sarta matur marang Gusti: “Gusti, kula nyukakaken saseparo saking barang darbek kula dhateng tiyang miskin, lan menawi kula nate ngapusi tiyang, kula badhe nyauri tikel sekawan.”

⁹Gusti Yesus banjur ngandika marang dheweke: “Ing dina iki karahayon wis tumeka ing omah iki, awit wong iki uga turune Abraham. ¹⁰Awit Putraning Manungsa rawuh prelu nggoleki lan nylametake kang ilang.”

Para Abdi kang Setya Ngenteni Sang Raja

¹¹Nalika wong-wong padha ngrungokake, Gusti Yesus mbacutake kanthi sawijining pasemon, awit Panjenengane wis cedhak karo Yerusalem lan wong-wong padha ngira yen Kratone Rama kita bakal enggal ngatingal.

¹²Pangandikane: “Ana sawijining priyagung kang lunga menyang nagara kang adoh prelu nampa kraton kanggo awake dhewe, banjur bali. ¹³Priyagung mau nyeluk abdine sepuluh, siji-sijine diwenehi dhuwit kira-kira padha karo opah telung sasi, kandhane: ‘Iki dagangna nganti aku bali.’ ¹⁴Nanging para kawulane padha sengit marang dheweke, banjur kongkonan utusan nusul, kandhane: ‘Aku kabeh ora gelem wong iki ngwasani aku kabeh.’

¹⁵Bareng wis nampa kraton banjur bali, priyagung mau nyeluk para abdine kang maune diwenehi dhuwit, prelu ngerti saben wong oleh bathi pira. ¹⁶Abdi kang kapisan sowan, ature: ‘Bendara, arta panjenengan sampun bathi tikel sedasa.’

¹⁷Kandhane: ‘Becik banget, abdi kang setya! Sarehne kowe setya ing prakara cilik, saiki kowe ngwasanana kutha sepuluh.’

¹⁸Abdi kang kapindho sowan, ature: ‘Bendara, arta ingkang panjenengan paringaken dhateng kula sampun bathi tikel gangsal.’

¹⁹Kandhane marang abdi mau: ‘Kowe uga bakal ngwasani kutha lima.’

²⁰Banjur ana abdi liyane sowan, ature: ‘Bendara, punika arta panjenengan, ingkang kula simpen kula buntel ing lawon; ²¹amargi kula ajrih dhateng panjenengan, awit panjenengan punika tiyang ingkang keras: mendhet ingkang boten panjenengan simpen, sarta ngeneni ingkang boten panjenengan sebar.’

²²Wangsulane: ‘Adhedhasar tembungmu dhewe anggonku ngadili kowe, kowe abdi ala! Kowe wis ngerti yen aku iki wong keras, kang njupuk apa kang ora dakcelengake, lan ngeneni apa kang ora daksebar, ta? ²³Yagene kowe ora nyelehake dhuwitku ing bank? Satekaku mesthi dakjupuk maneh karo bungane.’ ²⁴Banjur kandhane marang wong-wong kang ngadeg ing kono: ‘Jupuken dhuwit saka dheweke, banjur wenehna marang wong kang duwe tikel sedasa.’

²⁵Ature wong-wong mau: ‘Bendara, piyambakipun rak sampun gadhah tikel sedasa!’ ²⁶‘Dakkandhakake marang kowe: saben wong kang nduwe bakal diwenehi wuwuh; nanging saka wong kang ora nduwe, dalasan kang diduweni bakal dijupuk. ²⁷Nanging mungsuh-mungsuhku kang padha emoh dakerehi iku, gawanen mrene, sembelehen ana ing ngarepku.’”

Sang Putra Lumebet ing Yerusalem minangka Raja

²⁸Sawise ngandika mangkono mau, Gusti Yesus tindak dhisik, minggah menyang Yerusalem.

²⁹Bareng wis cedhak karo Betfage lan Betania, ing sacedhake Gunung Zaitun, Panjenengane ngutus sakabat loro, ³⁰pangandikane: “Padha lungaa menyang desa ing ngarep kae. Satekamu ing kono, kowe bakal nemu belo kang ditambatake, kang durung tau ditunggangi. Uculana, banjur gawanen mrene. ³¹Menawa ana wong takon marang kowe: ‘Yagene belo iku koculi?’ wangsulana: ‘Gusti mbetahake.’”

³²Wong loro kang diutus mau banjur mangkat, lan nemu kaanan kaya kang wis dingandikakake marang wong-wong mau. ³³Nalika lagi padha nguculi belo mau, kang duwe padha takon: “Yagene belo iku koculi?” ³⁴Wangsulane: “Gusti mbetahake.” ³⁵Belo mau banjur digawa menyang ngarsane Gusti Yesus, sarta jubahe wong-wong mau dilemekake ing gegere belo, nuli Gusti Yesus ditunggangake. ³⁶Sajrone Panjenengane tindak nunggang belo, wong-wong padha njereng jubahe ing dalan. ³⁷Bareng wis cedhak karo ereng-erengane Gunung Zaitun, sakehe para sakabat padha wiwit bungah-bungah, memuji marang Rama kita kanthi swara seru awit saka sakehe pakaryan ngedap-edapi kang wis padha dideleng, ³⁸ature: “Binerkahana Sang Raja kang rawuh atas asmane Rama kita! Tentrem-rahayu ing swarga lan kamulyan ing ngaluhur!”

³⁹Ana wong Farisi sawatara ing antarane wong akeh mau kang matur marang Panjenengane: “Guru, para sakabat Panjenengan punika Panjenengan dukanana.”

⁴⁰Paring wangsulane Gusti Yesus: “Aku pitutur marang kowe, menawa wong-wong iki meneng, watu-watu iki kang bakal padha mbengok.”

⁴¹Bareng wis cedhak lan mirsani kutha mau, Panjenengane banjur muwun nangisi kutha iku,

⁴²pangandikane: “Saupama ing dina iki kowe ngreti apa kang nggawa tentrem-rahayu tumrap kowe! Nanging saiki iku kasidhem saka pandelengmu. ⁴³Bakal tekan mangsane, mungsuh-mungsuhmu bakal ngedegake beteng ngubengi kowe, ngepung kowe, sarta nggencet kowe saka sakehing panggonan, ⁴⁴sarta bakal ngrata-lemahake kowe dalah anak-anakmu kang ana ing sajrone tembokmu, nganti ora ana watu tumumpang ing watu liyane, awit kowe ora niteni wektune Gusti ngrawuhi kowe.” ^a a v44 Tembung ‘wektune Gusti ngrawuhi kowe’ iku nuduhake wektu nalika Gusti Allah rawuh ing Yerusalem sajrone pribadine Gusti Yesus.

Gusti Yesus Nyucekake Padalemane Rama

⁴⁵Gusti Yesus banjur lumebet ing Padaleman Suci, sarta wiwit nundhungi wong-wong kang padha dodolan ana ing kono,

⁴⁶pangandikane marang wong-wong mau: “Ana tulisan ing Kitab Suci: ‘Padalemanku bakal dadi padaleman pandonga,’ nanging kowe padha ndadekake iku guwane para rampok.”

⁴⁷Saben dina Panjenengane memulang ana ing Padaleman Suci. Nanging para pangareping imam, para ahli Toret, lan para panggedhene bangsa padha ngarah bisane nyedani Panjenengane, ⁴⁸nanging ora bisa nemu dalan kanggo tumindak, awit wong sakehe padha ngregani banget marang pangandikane.