ਲੂਕਾ 19

19 ¹ਯਿਸੂ ਯਰੀਹੋ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ। ²ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਜ਼ੱਕੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸੀ; ਉਹ ਮਸੂਲੀਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸੀ। ³ਉਹ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਰ ਭੀੜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੇਖ ਨਾ ਸਕਿਆ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੱਦ ਦਾ ਮਧਰਾ ਸੀ। ⁴ਉਹ ਅੱਗੇ ਦੌੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁੱਲਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਉਸੇ ਰਾਹ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

⁵ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉੱਪਰ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜ਼ੱਕੀ, ਛੇਤੀ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਠਹਿਰਨਾ ਹੈ।”

⁶ਸੋ ਉਹ ਛੇਤੀ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ⁷ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਣ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਇੱਕ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲ ਠਹਿਰਨ ਗਿਆ ਹੈ।”

⁸ਜ਼ੱਕੀ ਨੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਮਾਲ-ਮਿਲਖ਼ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।”

⁹ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੀ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ¹⁰ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੁਆਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭਾਲਣ ਅਤੇ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈ।”

ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੇਵਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ

¹¹ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹੋਰ ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਝੱਟ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

¹²ਸੋ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਕ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਆਦਮੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਲਈ ਦੂਰ ਦੇਸ ਨੂੰ ਗਿਆ। ¹³ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਸ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਤਨਖ਼ਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, ‘ਮੇਰੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੱਕ ਇਸ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਕਰੋ।’ ¹⁴ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਏਲਚੀ ਭੇਜ ਕੇ ਆਖਿਆ, ‘ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇ।’

¹⁵“ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੱਦਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਣ ਸਕੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕਮਾਇਆ ਹੈ। ¹⁶ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, ‘ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਧਨ ਨੇ ਦਸ ਗੁਣਾ ਕਮਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।’”

¹⁷“ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਚੰਗੇ ਸੇਵਕ! ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਦਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਭਾਲ।’”

¹⁸“ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, ‘ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਜੋ ਧਨ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾ ਕਮਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ।’”

¹⁹“ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਤੂੰ ਵੀ ਪੰਜ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।’”

²⁰“ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨੇ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, ‘ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਲਓ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੱਪੜੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ; ²¹ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਥੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ ਹੋ: ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਢਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਬੀਜਿਆ।’”

²²ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੇਵਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਨਿਆਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ! ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਕ ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਹ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਢਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਬੀਜਿਆ? ²³ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਧਨ ਸ਼ਾਹੂਕਾਰ ਦੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਾ ਰੱਖਿਆ? ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਜ ਸਣੇ ਵਸੂਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ²⁴ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਇਸ ਤੋਂ ਧਨ ਲੈ ਲਓ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੈ।’”

²⁵“ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਤਾਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਹੈ!’ ²⁶ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ। ²⁷ਪਰ ਮੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਰਾਜ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਢ ਸੁੱਟੋ।’”

ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ

²⁸ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖ ਕੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਗਿਆ।

²⁹ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਬੈਤਫ਼ਗੇ ਅਤੇ ਬੈਤਅਨੀਆ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ³⁰ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਓ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੰਦਰ ਵੜੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਗਧੀ ਦਾ ਬੱਚਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕਦੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬੈਠਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਓ। ³¹ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛੇ, ‘ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ?’ ਤਾਂ ਆਖਣਾ, ‘ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।’”

³²ਸੋ ਜਿਹੜੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ। ³³ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਧੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹੋ?” ³⁴ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।” ³⁵ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਯਿਸੂ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ, ਅਤੇ ਗਧੀ ਦੇ ਬੱਚੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ। ³⁶ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਗਏ। ³⁷ਜਦੋਂ ਉਹ ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਭੀੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖੇ ਸਨ, ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਉਸਤਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ³⁸ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ! ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਅੱਤ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ!”

³⁹ਅਤੇ ਭੀੜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਗੁਰੂ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕੋ।”

⁴⁰ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਇਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ, ਤਾਂ ਪੱਥਰ ਹੀ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਣਗੇ।”

⁴¹ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੋਇਆ,

⁴²ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਕਾਸ਼! ਤੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਹੈ! ਪਰ ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ⁴³ਉਹ ਦਿਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀ ਤੇਰੇ ਦੁਆਲੇ ਮੋਰਚਾ ਬਣਾਉਣਗੇ, ਤੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣਗੇ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸਿਓਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਣਗੇ, ⁴⁴ਅਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦੇਣਗੇ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾ ਛੱਡਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਭੇਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆ।” ^a a v44 ‘ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਭੇਟ ਦਾ ਸਮਾਂ’ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਿਸੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਕੋਲ ਆਇਆ।

ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ

⁴⁵ਅਤੇ ਉਹ ਹੈਕਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਲੱਗਾ,

⁴⁶ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਆਖਦੀ ਹੈ, ‘ਮੇਰਾ ਘਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਘਰ ਹੋਵੇਗਾ,’ ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਦੀ ਗੁਫ਼ਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”

⁴⁷ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੈਕਲ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪ੍ਰਧਾਨ ਜਾਜਕ, ਗ੍ਰੰਥੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਗੂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭਦੇ ਸਨ, ⁴⁸ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਲੱਭਿਆ ਜੋ ਉਹ ਕਰ ਸਕਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਸ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।