لوقا 19

19 ¹عیسی به اَریحا وارد شد و از آن می‌گذشت. ²و مردی بود زَکّای نام؛ او رئیسِ باجگیران و ثروتمند بود. ³او می‌خواست ببیند عیسی کیست، اما به‌سببِ ازدحامِ جمعیت نمی‌توانست، زیرا کوتاه‌قامت بود. ⁴پس پیش دوید و بر درختِ چناری بالا رفت تا او را ببیند، چون عیسی می‌بایست از آن راه بگذرد.

⁵چون عیسی به آن مکان رسید، سر بلند کرد و به او گفت: «زَکّای، بشتاب و پایین بیا، زیرا امروز باید در خانهٔ تو بمانم.»

⁶پس بی‌درنگ پایین آمد و او را با شادی پذیرفت. ⁷چون همه این را دیدند، لب به شکایت گشوده، گفتند: «او رفته تا مهمانِ مردی گناهکار شود.»

⁸اما زَکّای برخاست و به خداوند گفت: «بنگر، ای خداوند، نیمی از دارایی‌ام را به فقیران می‌بخشم، و اگر از کسی چیزی به‌ناحق گرفته باشم، چهار برابر بازمی‌گردانم.»

⁹عیسی به او گفت: «امروز نجات به این خانه رسیده است، زیرا این مرد نیز فرزندِ ابراهیم است. ¹⁰چراکه پسرِ انسان آمده است تا گمشده را بجوید و نجات بخشد.»

خادمانِ وفادار در انتظارِ پادشاه

¹¹و چون ایشان گوش می‌دادند، مَثَلی نیز افزود، زیرا نزدیکِ اورشلیم بود و آنان گمان می‌کردند که پادشاهی پدر ما بی‌درنگ ظاهر خواهد شد.

¹²پس گفت: «مردی شریف به سرزمینی دور رفت تا برای خویش پادشاهی‌ای بستاند و بازگردد. ¹³او ده تن از خادمانِ خود را فراخواند و به هر یک مبلغی برابرِ سه ماه دستمزد داد و گفت: ‹تا بازگشتِ من با این تجارت کنید.› ¹⁴اما اهلِ شهرش از او نفرت داشتند و پیام‌آورانی از پیِ او فرستاده، گفتند: ‹نمی‌خواهیم این مرد بر ما حکومت کند.›

¹⁵«و چون پادشاهی را ستانده بازگشت، خادمانی را که به آنان پول داده بود فراخواند تا بداند هر یک چه سودی به دست آورده است. ¹⁶اولی پیش آمد و گفت: ‹سرورم، پولِ تو ده برابر سود آورده است.›»

¹⁷«او را گفت: ‹آفرین، ای خادمِ نیکو! چون در امری کوچک وفادار بودی، بر ده شهر فرمانروا شو.›»

¹⁸«و دومی پیش آمد و گفت: ‹سرورم، پولی که به من دادی پنج برابر سود آورده است.›»

¹⁹«به او نیز گفت: ‹تو نیز بر پنج شهر فرمانروا خواهی بود.›»

²⁰«آنگاه دیگری پیش آمد و گفت: ‹سرورم، اینک پولِ تو، که آن را در پارچه‌ای پیچیده نگاه داشتم؛ ²¹زیرا از تو می‌ترسیدم، چون مردی سختگیر هستی: آنچه را نگذاشته‌ای برمی‌داری و آنچه را نکاشته‌ای درو می‌کنی.›»

²²او پاسخ داد: ‹به زبانِ خودت تو را داوری می‌کنم، ای خادمِ شریر! می‌دانستی که من مردی سختگیرم، که آنچه را نگذاشته‌ام برمی‌دارم و آنچه را نکاشته‌ام درو می‌کنم؟ ²³پس چرا پولِ مرا به صرّاف نسپردی، تا چون بازمی‌گشتم آن را با سود دریافت کنم؟› ²⁴«و به حاضران گفت: ‹آن پول را از او بگیرید و به آن که ده برابر دارد بدهید.›»

²⁵«به او گفتند: ‹سرورم، او خود ده برابر دارد!› ²⁶به شما می‌گویم: به هر که دارد، بیشتر داده خواهد شد؛ اما از آن که ندارد، حتی همان که دارد نیز گرفته خواهد شد. ²⁷‹اما این دشمنانِ مرا که نخواستند بر ایشان حکومت کنم، به اینجا بیاورید و در برابرِ من سر ببرید.›»

پسر همچون پادشاه به اورشلیم وارد می‌شود

²⁸و چون این سخنان را گفت، پیشاپیش به راه افتاد و به‌سوی اورشلیم بالا رفت.

²⁹و چون به بیت‌فاجی و بیت‌عَنیا، نزدیکِ کوهِ زیتون رسید، دو تن از شاگردان را فرستاد ³⁰و گفت: «به دهکدهٔ روبه‌رو بروید. چون وارد شوید، کُرّه‌الاغی بسته خواهید یافت که هرگز کسی بر آن سوار نشده است. آن را باز کنید و به اینجا بیاورید. ³¹و اگر کسی از شما بپرسد: ‹چرا آن را باز می‌کنید؟› بگویید: ‹خداوند بدان نیاز دارد.›»

³²پس آنان که فرستاده شده بودند، رفتند و همه‌چیز را چنان که به ایشان گفته بود، یافتند. ³³و چون کُرّه را باز می‌کردند، صاحبانش به آنان گفتند: «چرا کُرّه را باز می‌کنید؟» ³⁴گفتند: «خداوند بدان نیاز دارد.» ³⁵پس آن را نزدِ عیسی آوردند و رداهای خود را بر کُرّه افکندند و عیسی را بر آن سوار کردند. ³⁶و چون او پیش می‌رفت، مردم رداهای خود را بر سرِ راه می‌گستردند. ³⁷و چون به سرازیریِ کوهِ زیتون نزدیک شد، تمامِ جماعتِ شاگردان با شادی، پدر ما را به‌سببِ همهٔ کارهای پرقدرتی که دیده بودند، با صدای بلند ستایش کردند ³⁸و گفتند: «مبارک باد آن پادشاه که به نامِ پدر ما می‌آید! صلح در آسمان و جلال در اعلی‌علیّین!»

³⁹و برخی از فَریسیانِ میانِ جمعیت به او گفتند: «ای استاد، شاگردانت را نکوهش کن.»

⁴⁰او پاسخ داد: «به شما می‌گویم، اگر اینان خاموش بمانند، همین سنگ‌ها فریاد برخواهند آورد.»

⁴¹و چون نزدیک شد و شهر را دید، بر آن گریست

⁴²و گفت: «ای کاش تو نیز، حتی امروز، می‌دانستی چه چیز صلح را برایت می‌آورد! اما اکنون از دیدگانت پنهان شده است. ⁴³روزهایی می‌آید که دشمنانت گِردِ تو سنگر خواهند ساخت و تو را محاصره کرده، از هر سو در تنگنا خواهند گذاشت، ⁴⁴و تو و فرزندانت را در میانِ دیوارهایت با خاک یکسان خواهند کرد و سنگی بر سنگِ دیگر باقی نخواهند گذاشت، زیرا زمانِ تفقّدِ خود را نشناختی.» ^a a v44 «زمانِ تفقّدِ تو» زمانی است که خدا در شخصِ عیسی به اورشلیم آمد.

عیسی خانهٔ پدرش را پاک می‌سازد

⁴⁵و به معبد وارد شد و آغاز به بیرون راندنِ فروشندگان کرد

⁴⁶و به آنان گفت: «کتاب‌مقدّس می‌گوید: ‹خانهٔ من خانهٔ دعا خواهد بود،› اما شما آن را به لانهٔ دزدان بدل کرده‌اید.»

⁴⁷و او هر روز در معبد تعلیم می‌داد، در حالی که سرانِ کاهنان و کاتبان و بزرگانِ قوم در پیِ راهی برای کشتنِ او بودند، ⁴⁸اما راهی برای انجامِ این کار نمی‌یافتند، زیرا تمامِ مردم به سخنانش دل بسته بودند.