Luqo 19 FHB Father's Heart Bible™

19 ¹Iso Erixo shahriga kirib, undan oʻtib borardi. ²U yerda Zakkay ismli bir odam bor edi. U bosh soliqchi boʻlib, boy edi. ³U Isoning kimligini koʻrmoqchi boʻldi, biroq boʻyi past boʻlgani uchun, olomon orasidan Uni koʻra olmadi. ⁴Iso oʻsha yoʻldan oʻtishi muqarrar boʻlgani uchun, u Uni koʻrish maqsadida oldinga yugurib borib, bir shikamor daraxtiga chiqdi.

⁵Iso oʻsha yerga yetib kelgach, yuqoriga qarab, unga dedi: “Zakkay, tez pastga tush, chunki bugun Men sening uyingda qolishim kerak.”

⁶Shunda u tez pastga tushib, Uni quvonch bilan kutib oldi. ⁷Buni koʻrgan hamma norozi boʻlib: “U gunohkor bir odamnikida qolgani kirib ketdi”, deb gʻudrandi.

⁸Zakkay oʻrnidan turib, Rabbimizga dedi: “Mana, Hazratim, men mol-mulkimning yarmini kambagʻallarga beraman. Agar birovni aldab, haqini yegan boʻlsam, toʻrt baravar qilib qaytaraman.”

⁹Iso unga dedi: “Bugun bu uyga najot keldi, chunki bu odam ham Ibrohimning oʻgʻlidir. ¹⁰Zero, Inson Oʻgʻli yoʻqolganlarni izlab topish va qutqarish uchun keldi.”

Sodiq xizmatkorlar Shohni kutishadi

¹¹Odamlar bularni tinglab turganda, Iso bir masal aytib berdi, chunki U Quddusga yaqinlashib qolgan va ular Otamizning Shohligi darhol namoyon boʻladi deb oʻylashardi.

¹²Shunday qilib, U dedi: “Bir asilzoda oʻzi uchun shohlik olib qaytish maqsadida uzoq bir yurtga joʻnabdi. ¹³Oʻzining oʻnta xizmatkorini chaqirib, har biriga uch oylik ish haqiga teng pul berib: «Men qaytguncha shu pul bilan savdo qilib turinglar», debdi. ¹⁴Biroq fuqarolari undan nafratlanib, orqasidan: «Bu odamning ustimizdan hukmronlik qilishini istamaymiz», deb elchilar joʻnatishibdi.

¹⁵Oʻsha asilzoda shohlikni qoʻlga kiritib qaytgach, qancha foyda orttirganlarini bilish uchun, pul bergan xizmatkorlarini chaqirtiribdi. ¹⁶Birinchisi kelib: «Hazratim, sizning pulingiz oʻn baravar foyda keltirdi», debdi.

¹⁷U unga: «Barakalla, yaxshi xizmatkor! Sen kichik bir ishda sodiq boʻlganing uchun, oʻnta shaharga hokim boʻl», debdi.

¹⁸Ikkinchisi kelib: «Hazratim, siz bergan pul besh baravar foyda keltirdi», debdi.

¹⁹U bunga ham: «Sen ham beshta shaharga hokim boʻlasan», debdi.

²⁰Soʻng boshqa biri kelib: «Hazratim, mana sizning pulingiz; men uni roʻmolchaga oʻrab saqlab qoʻygan edim. ²¹Chunki men sizdan qoʻrqardim, zero siz qattiqqoʻl odamsiz: qoʻymagan narsangizni olasiz, ekmaganingizni oʻrasiz», debdi.

²²U esa javob beribdi: «Ey yaramas xizmatkor, seni oʻz gaping bilan hukm qilaman! Men qoʻymaganimni oladigan, ekmaganimni oʻradigan qattiqqoʻl odam ekanligimni bilarmiding? ²³Unda nega pulimni bankka qoʻymading? Men qaytib kelganimda, uni foizi bilan olardim». ²⁴Keyin u yonida turganlarga: «Pulni undan olib, oʻn baravar koʻpaytirgan kishiga beringlar», debdi.

²⁵Ular unga: «Hazratim, uning oʻn baravar puli bor-ku!» deyishibdi. ²⁶U esa: «Sizlarga aytamanki, kimda bor boʻlsa, unga yana beriladi; kimning hech narsasi boʻlmasa, bori ham tortib olinadi. ²⁷Mening hukmronligimni istamagan ana oʻsha dushmanlarimni esa bu yerga keltirib, koʻz oʻngimda qatl etinglar!», debdi.”

Oʻgʻil Quddusga Shoh sifatida kiradi

²⁸Iso bularni aytib boʻlgach, Quddus tomon koʻtarilib, oldinda yurib ketdi.

²⁹Zaytun togʻi yonidagi Baytfagʻiya va Baytaniyaga yaqinlashganda, U shogirdlardan ikkitasini yuborib, ³⁰ularga dedi: “Roʻparangizdagi qishloqqa boringlar. Unga kirishingiz bilan, hali hech kim minmagan, bogʻlab qoʻyilgan bir xoʻtikni koʻrasizlar. Uni yechib, bu yerga olib kelinglar. ³¹Agar kimdir sizlardan: «Nega uni yechyapsizlar?» deb soʻrasa, «U Rabbimizga kerak», denglar.”

³²Yuborilganlar borib, hammasini Iso ularga aytganidek topishdi. ³³Ular xoʻtikni yechayotganda, egalari ulardan soʻrashdi: “Nega xoʻtikni yechyapsizlar?” ³⁴Ular: “U Rabbimizga kerak”, deb javob berishdi. ³⁵Ular xoʻtikni Isoning oldiga olib kelib, ustiga choponlarini tashlashdi-da, Isoni unga mindirishdi. ³⁶U ketayotganda, odamlar yoʻlga choponlarini toʻshashardi. ³⁷U Zaytun togʻidan tushish joyiga yaqinlashganda, butun shogirdlar olomoni oʻzlari koʻrgan barcha qudratli ishlar uchun quvonib, Otamizni baland ovozda ulugʻlay boshlashdi, ³⁸ular: “Otamizning nomi bilan kelayotgan Shohga olqishlar boʻlsin! Osmonda tinchlik, eng yuksaklikda shon-sharaf boʻlsin!” deyishardi.

³⁹Olomon ichidagi baʼzi farziylar Unga dedi: “Ustoz, shogirdlaringizga tanbeh bering.”

⁴⁰Iso javob berdi: “Sizlarga aytamanki, agar bular jim boʻlsa, toshlarning oʻzi qichqirib yuborardi.”

⁴¹Shaharga yaqin kelib, uni koʻrgach, Iso u uchun yigʻladi.

⁴²U dedi: “Qaniydi, sen ham shu kuni oʻzingga tinchlik keltiradigan narsalarni bilsang edi! Ammo endi bu koʻzlaringdan yashirindir. ⁴³Shunday kunlar keladiki, dushmanlaring atrofingga istehkom qurib, seni oʻrab olishadi va har tomondan qisib qoʻyishadi, ⁴⁴seni va devorlaring ichidagi bolalaringni yer bilan yakson qilishadi, birorta toshni ham boshqasining ustida qoldirishmaydi, chunki sen senga tashrif buyurilgan vaqtni tanimading.” ^a a v44 «Senga tashrif buyurilgan vaqt» — bu Xudoning Iso timsolida Quddusga kelgan vaqtidir.

Iso Otasining uyini poklaydi

⁴⁵Iso maʼbadga kirib, u yerda savdo qilayotganlarni haydab chiqara boshladi,

⁴⁶va ularga dedi: “Muqaddas Bitikda: «Mening uyim ibodat uyi boʻladi», deb yozilgan, sizlar esa uni qaroqchilar uyasiga aylantirib yuboribsizlar.”

⁴⁷Iso har kuni maʼbadda taʼlim berardi. Oliy ruhoniylar, din ulamolari va xalq boshliqlari esa Uni oʻldirishning yoʻlini qidirishardi, ⁴⁸biroq ular hech narsa qila olishmasdi, chunki butun xalq Uning har bir soʻzini berilib tinglardi.