लूक 19

19 ¹ येशू यरीहोत शिरून त्यातून जात होता. ² तेथे जक्कय नावाचा एक मनुष्य होता; तो मुख्य जकातदार होता आणि तो श्रीमंत होता. ³ येशू कोण आहे हे पाहण्याची त्याची इच्छा होती, पण गर्दीमुळे त्याला ते जमेना — कारण तो ठेंगणा होता. ⁴ म्हणून तो पुढे धावत जाऊन त्याला पाहण्यासाठी एका उंबराच्या झाडावर चढला, कारण येशू त्याच वाटेने जाणार होता.

⁵ येशू त्या ठिकाणी पोहोचला तेव्हा त्याने वर पाहून त्याला म्हटले, “जक्कया, लवकर खाली उतर, कारण आज मला तुझ्या घरी राहायचे आहे.”

⁶ तेव्हा तो घाईने खाली उतरला आणि त्याने आनंदाने त्याचे स्वागत केले. ⁷ हे पाहून सर्वजण कुरकुर करू लागले, “हा एका पापी माणसाच्या घरी राहायला गेला आहे.”

⁸ जक्कय उभा राहून प्रभूला म्हणाला, “पाहा प्रभू, माझ्या मालमत्तेचा अर्धा भाग मी गरिबांना देतो, आणि जर मी कोणाला फसवून काही घेतले असेल, तर मी चौपट परत करतो.”

⁹ येशू त्याला म्हणाला, “आज या घराला तारण प्राप्त झाले आहे, कारण हाही अब्राहामाचा पुत्र आहे.” ¹⁰ “कारण हरवलेल्यांना शोधण्यासाठी व त्यांचे तारण करण्यासाठी मनुष्याचा पुत्र आला आहे.”

विश्वासू सेवक राजाची वाट पाहतात

¹¹ ते हे ऐकत असताना त्याने आणखी एक दाखला सांगितला, कारण तो यरुशलेमेजवळ आला होता आणि आमच्या पित्याचे राज्य लगेच प्रकट होईल असे त्यांना वाटत होते.

¹² म्हणून तो म्हणाला, “एक उच्चकुलीन मनुष्य आपल्यासाठी राज्य मिळवून परत येण्यासाठी दूरदेशी गेला.” ¹³ त्याने आपल्या दहा सेवकांना बोलावून प्रत्येकाला सुमारे तीन महिन्यांचे वेतन देऊन म्हटले, ‘मी परत येईपर्यंत याने व्यापार करा.’ ¹⁴ त्याच्या नगरातील लोक त्याचा द्वेष करीत होते, म्हणून त्यांनी त्याच्यामागे दूत पाठवून म्हटले, ‘या माणसाने आमच्यावर राज्य करावे अशी आमची इच्छा नाही.’

¹⁵ राज्य मिळवून परत आल्यावर, ज्यांना त्याने पैसे दिले होते त्या सेवकांनी काय कमावले हे समजून घेण्यासाठी त्याने त्यांना बोलावले. ¹⁶ पहिला येऊन म्हणाला, ‘धनी, आपल्या पैशाने दसपट कमावले आहे.’

¹⁷ तो त्याला म्हणाला, ‘शाबास, चांगल्या सेवका! तू छोट्या गोष्टीत विश्वासू राहिलास म्हणून दहा नगरांवर अधिकार घे.’

¹⁸ मग दुसरा येऊन म्हणाला, ‘धनी, आपण मला दिलेल्या पैशाने पाचपट कमावले आहे.’

¹⁹ त्याने त्यालाही म्हटले, ‘तूही पाच नगरांवर अधिकारी होशील.’

²⁰ मग आणखी एक येऊन म्हणाला, ‘धनी, हा आपला पैसा परत घ्या; मी तो एका रुमालात गुंडाळून ठेवला होता;’ ²¹ ‘कारण मी आपल्याला घाबरत होतो, कारण आपण कठोर मनुष्य आहात: आपण जे ठेवले नाही ते घेता आणि जे पेरले नाही ते कापता.’

²² तो त्याला म्हणाला, “अरे दुष्ट सेवका, तुझ्याच तोंडच्या शब्दांवरून मी तुझा न्याय करतो! मी कठोर मनुष्य आहे, जे ठेवले नाही ते घेतो आणि जे पेरले नाही ते कापतो, हे तुला ठाऊक होते ना?” ²³ ‘मग तू माझा पैसा पेढीत का ठेवला नाहीस? म्हणजे मी परत आल्यावर तो व्याजासह वसूल केला असता.’ ²⁴ मग जवळ उभे असलेल्यांना तो म्हणाला, ‘त्याच्याकडून तो पैसा घ्या आणि ज्याच्याकडे दसपट आहे त्याला द्या.’

²⁵ ते त्याला म्हणाले, ‘धनी, त्याच्याकडे तर दसपट आहे!’ ²⁶ ‘मी तुम्हांला सांगतो: ज्याच्याजवळ आहे त्या प्रत्येकाला आणखी दिले जाईल; पण ज्याच्याजवळ काही नाही त्याच्यापासून, त्याच्याजवळ जे आहे तेही काढून घेतले जाईल.’ ²⁷ ‘पण माझ्या या शत्रूंना, ज्यांनी मी त्यांच्यावर राज्य करावे हे नाकारले, त्यांना इकडे आणा आणि माझ्यासमोर ठार करा.’

पुत्र राजा म्हणून यरुशलेमेत प्रवेश करतो

²⁸ या गोष्टी सांगून झाल्यावर तो यरुशलेमेकडे वर जात पुढे निघाला.

²⁹ जैतून डोंगरावरील बेथफगे व बेथानीजवळ आल्यावर त्याने दोघा शिष्यांना पाठवले, ³⁰ आणि म्हणाला, “समोरच्या गावात जा. तेथे शिरताच, ज्यावर कोणी कधी बसले नाही असे एक शिंगरू बांधलेले तुम्हांला आढळेल. ते सोडून इकडे आणा.” ³¹ “जर कोणी तुम्हांला विचारले, ‘तुम्ही हे का सोडत आहात?’ तर सांगा, ‘प्रभूला याची गरज आहे.’”

³² मग पाठवलेले शिष्य गेले आणि त्याने त्यांना सांगितल्याप्रमाणेच त्यांना आढळले. ³³ ते शिंगरू सोडत असताना त्याचे मालक त्यांना म्हणाले, “तुम्ही हे शिंगरू का सोडत आहात?” ³⁴ ते म्हणाले, “प्रभूला याची गरज आहे.” ³⁵ त्यांनी ते येशूकडे आणले, शिंगरावर आपले झगे घातले आणि येशूला त्यावर बसवले. ³⁶ तो चालला असता, लोकांनी आपले झगे वाटेवर पसरले. ³⁷ जैतून डोंगराच्या उताराजवळ तो आला असता, शिष्यांचा सगळा समुदाय आनंद करू लागला आणि त्यांनी पाहिलेल्या सर्व महत्कृत्यांबद्दल ते मोठ्याने आमच्या पित्याची स्तुती करू लागले. ³⁸ ते म्हणाले, “आमच्या पित्याच्या नावाने येणारा राजा धन्यवादित असो! स्वर्गात शांती आणि परात्पर स्थानी गौरव!”

³⁹ गर्दीतील काही परूशी त्याला म्हणाले, “गुरुजी, आपल्या शिष्यांना दटावा.”

⁴⁰ त्याने उत्तर दिले, “मी तुम्हांला सांगतो, हे जर गप्प राहिले, तर हे दगडच ओरडतील.”

⁴¹ तो जवळ आला आणि त्याने ते नगर पाहिले, तेव्हा त्याने त्याच्यासाठी रडून

⁴² म्हटले, “तुला शांती देणाऱ्या गोष्टी आज तूही ओळखल्या असत्यास तर किती बरे झाले असते! पण आता त्या तुझ्या डोळ्यांपासून लपवल्या गेल्या आहेत.” ⁴³ “असे दिवस येत आहेत की, तुझे शत्रू तुझ्याभोवती मोर्चा बांधतील, तुला वेढा घालतील आणि चहूकडून तुला कोंडतील, ⁴⁴ आणि ते तुला व तुझ्या तटांच्या आतील तुझ्या मुलांना जमीनदोस्त करतील, आणि एक दगड दुसऱ्यावर राहू देणार नाहीत, कारण तुझ्या भेटीची वेळ तू ओळखली नाहीस.” ^a a v44 ‘तुझ्या भेटीची वेळ’ म्हणजे ती वेळ जेव्हा देव येशूच्या रूपाने यरुशलेमेकडे आला.

येशू आपल्या पित्याचे घर शुद्ध करतो

⁴⁵ मग तो मंदिरात शिरला आणि विक्री करणाऱ्यांना बाहेर घालवू लागला,

⁴⁶ तो त्यांना म्हणाला, “शास्त्रात लिहिले आहे, ‘माझे घर प्रार्थनेचे घर होईल,’ पण तुम्ही त्याला लुटारूंची गुहा बनवले आहे.”

⁴⁷ तो दररोज मंदिरात शिकवीत असे, तर मुख्य याजक, शास्त्री आणि लोकांचे पुढारी त्याला ठार मारण्याचा मार्ग शोधत होते, ⁴⁸ पण त्यांना काही करता येईना, कारण सर्व लोक त्याचे शब्द लक्षपूर्वक ऐकत होते.