Lucas 19

19 ¹Pumasok si Jesus sa Jerico at dumaraan doon. ²At may isang lalaki roon na nagngangalang Zaqueo; siya ay isang punong maniningil ng buwis, at siya ay mayaman. ³Nais niyang makita kung sino si Jesus, ngunit hindi niya magawa dahil sa napakaraming tao—sapagkat siya ay maliit. ⁴Kaya't tumakbo siya pauna at umakyat sa isang punong sikomoro upang makita siya, sapagkat malapit nang dumaan doon si Jesus.

⁵Nang marating ni Jesus ang lugar na iyon, tumingala siya at sinabi sa kaniya, “Zaqueo, magmadali kang bumaba, sapagkat kailangan kong tumuloy sa iyong bahay ngayon.”

⁶Kaya't nagmadali siyang bumaba at malugod siyang tinanggap nang may galak. ⁷Nang makita ito ng lahat, sila ay nagbulung-bulungan, “Nakituloy siya sa isang taong makasalanan.”

⁸Tumayo si Zaqueo at sinabi sa Panginoon, “Tingnan mo, Panginoon, ibinibigay ko sa mga dukha ang kalahati ng aking mga ari-arian, at kung may nadaya ako ninuman, isasauli ko ito nang makaapat na ibayo.”

⁹Sinabi sa kaniya ni Jesus, “Ngayon ay dumating ang kaligtasan sa bahay na ito, sapagkat siya man ay anak din ni Abraham. ¹⁰Sapagkat ang Anak ng Tao ay naparito upang hanapin at iligtas ang naligaw.”

Naghihintay sa Hari ang mga Tapat na Lingkod

¹¹Habang sila ay nakikinig, nagdagdag pa siya ng isang talinghaga, sapagkat malapit na siya sa Jerusalem at inakala nila na agad nang mahahayag ang kaharian ng ating Ama.

¹²Kaya't sinabi niya, “May isang taong mahal na angkan na naglakbay sa isang malayong lupain upang tumanggap ng isang kaharian para sa kaniyang sarili at pagkatapos ay bumalik. ¹³Tinawag niya ang sampu sa kaniyang mga lingkod at binigyan ang bawat isa ng halagang katumbas ng tatlong buwang sahod, na sinasabi, ‘Ipagnegosyo ninyo ito hanggang sa ako'y bumalik.’ ¹⁴Ngunit kinapootan siya ng kaniyang mga mamamayan at nagpadala sila ng mga sugo na sumunod sa kaniya, na sinasabi, ‘Ayaw namin na maghari sa amin ang taong ito.’

¹⁵“Nang bumalik siya matapos matanggap ang kaharian, ipinatawag niya ang mga lingkod na binigyan niya ng salapi, upang malaman kung ano ang kanilang kinita. ¹⁶Dumating ang una, na sinasabi, ‘Panginoon, ang iyong salapi ay kumita nang sampung ibayo.’”

¹⁷“Sumagot siya, ‘Magaling, mabuting lingkod! Yamang naging tapat ka sa maliit na bagay, mamahala ka sa sampung lungsod.’”

¹⁸“At dumating ang ikalawa, na sinasabi, ‘Panginoon, ang salaping ibinigay mo sa akin ay kumita nang limang ibayo.’”

¹⁹“At sinabi niya sa kaniya, ‘At ikaw ay mamamahala sa limang lungsod.’”

²⁰“Pagkatapos ay dumating ang iba pa, na sinasabi, ‘Panginoon, narito ang iyong salapi, na aking iniingatan na nakabalot sa isang panyo; ²¹sapagkat natakot ako sa iyo, dahil ikaw ay isang taong mahigpit: kinukuha mo ang hindi mo inilagak at inaani mo ang hindi mo inihasik.’”

²²Sumagot siya, “Sa iyong sariling bibig kita hinahatulan, masamang lingkod! Alam mong ako'y isang taong mahigpit, na kumukuha ng hindi ko inilagak at umaani ng hindi ko inihasik? ²³Bakit nga hindi mo inilagay sa bangko ang aking salapi? Sa gayon ay makokolekta ko sana ito na may tubo pagbalik ko. ²⁴Sinabi niya sa mga nakatayo roon, ‘Kunin ninyo sa kaniya ang salapi at ibigay sa may sampung ibayo.’”

²⁵“At sinabi nila sa kaniya, ‘Panginoon, siya'y mayroon nang sampung ibayo!’ ²⁶Sinasabi ko sa inyo: bawat mayroon ay bibigyan pa; ngunit sa wala, kahit ang mayroon siya ay kukunin pa. ²⁷Ngunit dalhin ninyo rito ang aking mga kaaway na ayaw sa aking paghahari, at patayin sila sa harapan ko.’”

Pumasok sa Jerusalem ang Anak bilang Hari

²⁸At nang masabi niya ang mga bagay na ito, nagpauna siyang naglakad, paakyat sa Jerusalem.

²⁹Nang malapit na siya sa Betfage at Betania, sa Bundok ng mga Olibo, sinugo niya ang dalawa sa mga alagad, ³⁰na sinasabi, “Pumunta kayo sa nayon sa unahan. Pagpasok ninyo roon, may makikita kayong isang batang asno na nakatali, na hindi pa nasasakyan kailanman. Kalagan ninyo ito at dalhin dito. ³¹Kung may magtatanong sa inyo, ‘Bakit ninyo kinakalagan iyan?’ sabihin ninyo, ‘Kailangan ito ng Panginoon.’”

³²Kaya't umalis ang mga sinugo at natagpuan nila ito ayon sa sinabi niya sa kanila. ³³Habang kinakalagan nila ang batang asno, sinabi sa kanila ng mga may-ari nito, “Bakit ninyo kinakalagan ang batang asno?” ³⁴At sinabi nila, “Kailangan ito ng Panginoon.” ³⁵Dinala nila ito kay Jesus, at inilapag ang kanilang mga balabal sa batang asno, at pinasakay si Jesus rito. ³⁶At habang siya'y nakasakay na naglalakbay, inilatag nila ang kanilang mga balabal sa daan. ³⁷Nang malapit na siya sa libis ng Bundok ng mga Olibo, ang buong karamihan ng mga alagad ay nagsimulang magalak, na malakas na pinupuri ang ating Ama dahil sa lahat ng makapangyarihang gawa na kanilang nakita, ³⁸na sinasabi, “Pinagpala ang Hari na dumarating sa pangalan ng ating Ama! Kapayapaan sa langit at kaluwalhatian sa kaitaasan!”

³⁹At sinabi sa kaniya ng ilan sa mga Pariseo sa karamihan, “Guro, sawayin mo ang iyong mga alagad.”

⁴⁰Sumagot siya, “Sinasabi ko sa inyo, kung sila'y tatahimik, ang mga bato mismo ang sisigaw.”

⁴¹At nang malapit na siya at makita ang lungsod, ito'y kaniyang tinangisan,

⁴²na sinasabi, “Kung nalaman mo lamang ngayong araw kung ano ang nagdudulot sa iyo ng kapayapaan! Ngunit ngayon ito ay nakakubli sa iyong mga mata. ⁴³Darating ang mga araw na ang iyong mga kaaway ay magtatayo ng harang sa palibot mo, kukubkubin ka, at gigipitin ka mula sa bawat panig, ⁴⁴at wawasakin ka nila hanggang sa lupa kasama ang iyong mga anak sa loob ng iyong mga pader, na hindi mag-iiwan ng bato sa ibabaw ng kapwa bato, sapagkat hindi mo nakilala ang panahon ng iyong pagdalaw.” ^a a v44 Ang ‘panahon ng iyong pagdalaw’ ay ang panahong dumating ang Diyos sa Jerusalem sa katauhan ni Jesus.

Nililinis ni Jesus ang Bahay ng kaniyang Ama

⁴⁵At pumasok siya sa templo at sinimulang itaboy ang mga nagtitinda,

⁴⁶sinabi niya sa kanila, “Sinasabi ng Kasulatan, ‘Ang aking bahay ay magiging bahay-panalanginan,’ ngunit ginawa ninyo itong lungga ng mga magnanakaw.”

⁴⁷Araw-araw siyang nagtuturo sa templo, samantalang ang mga punong pari, mga eskriba, at mga pinuno ng bayan ay naghahanap ng paraan upang siya'y patayin, ⁴⁸ngunit wala silang mahanap na magagawa, sapagkat ang buong bayan ay nakikinig na nananabik sa kaniyang mga salita.