لوقا 18

18 ¹آنگاه عیسی مَثَلی برای ایشان آورد تا نشان دهد که باید همیشه دعا کنند و هرگز دلسرد نشوند.

²«در شهری قاضی‌ای بود که نه از خدا می‌ترسید و نه به مردم اعتنا داشت. ³بیوه‌زنی در آن شهر پیوسته نزد او می‌آمد و می‌گفت: ‹مرا در برابر مدّعی‌ام دادرسی کن.› ⁴او مدّتی نپذیرفت، امّا سرانجام با خود گفت: ‹هرچند نه از خدا می‌ترسم و نه به مردم اعتنا دارم، ⁵امّا چون این بیوه‌زن پیوسته مرا به زحمت می‌اندازد، دادش را می‌ستانم، مبادا با آمدنِ بی‌پایانش مرا از پای درآورد.›»

⁶و خداوند فرمود: «بشنوید که آن قاضیِ بی‌انصاف چه می‌گوید. ⁷آیا پدر ما برای برگزیدگانش که شب و روز نزد او فریاد برمی‌آورند، دادرسی نخواهد کرد؟ آیا در کارشان تأخیر خواهد نمود؟ ⁸به شما می‌گویم که به‌زودی دادشان را خواهد ستاند. امّا چون پسرِ انسان بیاید، آیا ایمان بر زمین خواهد یافت؟»

دلِ فروتن رحمت می‌یابد

⁹او این مَثَل را نیز برای کسانی آورد که به پارساییِ خود اعتماد داشتند و دیگران را خوار می‌شمردند:

¹⁰«دو مرد برای دعا به معبد رفتند؛ یکی فَریسی و دیگری باجگیر. ¹¹فَریسی ایستاد و با خود چنین دعا کرد: ‹ای خدا، تو را شکر می‌کنم که مانند دیگر مردمان نیستم ـ چپاولگر، بدکار، زناکار ـ و نه حتّی مانند این باجگیر.› ¹²‹من هفته‌ای دو بار روزه می‌گیرم و از هرآنچه به دست می‌آورم، ده‌یک می‌دهم.› ¹³امّا باجگیر دور ایستاده بود و حتّی جرأت نمی‌کرد چشمان خود را به‌سوی آسمان بلند کند، بلکه بر سینهٔ خود می‌زد و می‌گفت: ‹پدر ما، بر من که گناهکارم رحم فرما.› ¹⁴به شما می‌گویم که این مرد، عادل‌شمرده به خانهٔ خود بازگشت، نه آن دیگری. زیرا هر که خود را برافرازد، فروتن خواهد شد و هر که خود را فروتن سازد، سرافراز خواهد گشت.»

پادشاهی پدر از آنِ کودکان است

¹⁵مردم حتّی نوزادان خود را نیز نزد او می‌آوردند تا بر آنان دست بگذارد، امّا شاگردان چون این را دیدند، ایشان را بازداشتند.

¹⁶امّا عیسی کودکان را نزد خود فراخواند و فرمود: «بگذارید کودکان نزد من بیایند و آنان را باز مدارید، زیرا پادشاهی پدر ما از آنِ کسانی است که همچون اینان‌اند. ¹⁷آمین، به شما می‌گویم، هر که پادشاهی پدر ما را همچون کودکی خردسال نپذیرد، هرگز بدان راه نخواهد یافت.»

آن یک چیز که ثروت نمی‌تواند بخرد

¹⁸بزرگی از او پرسید: «ای استادِ نیکو، چه کنم تا وارثِ حیاتِ جاودان شوم؟»

¹⁹عیسی به او گفت: «چرا مرا نیکو می‌خوانی؟ هیچ‌کس نیکو نیست جز پدر ما به‌تنهایی. ^a a v19 عیسی دلِ آن جوان را به‌سوی پدر ما به‌عنوان سرچشمهٔ همهٔ نیکویی‌ها رهنمون می‌شود ـ نه اینکه نیکوییِ خود را انکار کند، بلکه آن مرد را به‌سوی پدر بازمی‌گرداند.

²⁰احکام را می‌دانی: ‹زنا مکن، قتل مکن، دزدی مکن، شهادت دروغ مده، پدر و مادرت را گرامی دار.›»

²¹او گفت: «همهٔ اینها را از جوانی نگاه داشته‌ام.»

²²عیسی چون این را شنید، به او فرمود: «هنوز تو را یک چیز کم است: هرآنچه داری بفروش و به تهیدستان بده، که در آسمان گنج خواهی داشت؛ آنگاه بیا و از پیِ من روانه شو.»

²³امّا او چون این را شنید، بسیار غمگین شد، زیرا بی‌نهایت ثروتمند بود.

²⁴عیسی به او نگریست و فرمود: «چه دشوار است که توانگران به پادشاهی پدر ما راه یابند! ²⁵زیرا گذشتنِ شتر از سوراخِ سوزن آسان‌تر است از راه‌یافتنِ شخصِ ثروتمند به پادشاهی پدر ما.»

²⁶شنوندگان پرسیدند: «پس چه کسی می‌تواند نجات یابد؟»

²⁷او فرمود: «آنچه نزد انسان ناممکن است، نزد پدر ما ممکن است.»

²⁸آنگاه پِطرُس گفت: «اینک، ما خانه‌های خود را ترک کرده و از پیِ تو آمده‌ایم.»

²⁹به ایشان فرمود: «آمین، به شما می‌گویم، هیچ‌کس نیست که به‌خاطر پادشاهی پدر ما خانه یا زن یا برادران یا پدر و مادر یا فرزندان را ترک کرده باشد، ³⁰و در این زمان چندین برابر و در عالمِ آینده حیاتِ جاودان نیابد.»

پسرِ انسان به‌سوی صلیب می‌رود

³¹او آن دوازده تن را به کناری برد و فرمود: «اینک، به اورشلیم می‌رویم و هرآنچه پیامبران دربارهٔ پسرِ انسان نوشته‌اند، به انجام خواهد رسید. ³²زیرا او را به دستِ غیریهودیان خواهند سپرد و او را استهزا و اهانت خواهند کرد و بر او آبِ دهان خواهند انداخت. ³³او را تازیانه خواهند زد و خواهند کشت، و در روزِ سوم برخواهد خاست.»

³⁴امّا ایشان هیچ‌یک از این سخنان را درنیافتند؛ این سخن از آنان پنهان مانده بود و مقصود آن را نفهمیدند.

بینایی که پسرِ پدر باز می‌گرداند

³⁵چون عیسی به اَریحا نزدیک می‌شد، مردی نابینا در کنارِ راه نشسته بود و گدایی می‌کرد. ³⁶او چون شنید که جمعیتی می‌گذرد، پرسید که چه خبر است. ³⁷به او گفتند: «عیسای ناصری در گذر است.» ³⁸پس فریاد برآورد: «ای عیسی، ای پسرِ داوود، بر من رحم کن!» ³⁹آنان که پیشاپیش می‌رفتند او را سرزنش کردند و گفتند خاموش باشد، امّا او بیشتر فریاد زد: «ای پسرِ داوود، بر من رحم کن!»

⁴⁰عیسی ایستاد و فرمان داد او را نزدش بیاورند. چون نزدیک آمد، عیسی از او پرسید:

⁴¹«چه می‌خواهی برایت بکنم؟» او گفت: «سرورم، می‌خواهم بار دیگر بینا شوم.»

⁴²عیسی به او فرمود: «بینا شو؛ ایمانت تو را شفا داده است.»

⁴³در دم بینا شد و از پیِ عیسی روانه گشت و پدر ما را تمجید می‌کرد. و همهٔ مردمی که این را دیدند، پدر ما را ستایش کردند.