Lukas 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹Tuluy Yésus nyarioskeun hiji siloka ka maranéhna, ngeunaan perluna urang salawasna kudu neneda sarta ulah leutik haté.

²“Di hiji kota aya hiji hakim anu teu sieun ka Allah sarta teu ngajénan ka sasama manusa. ³Di éta kota aya hiji randa anu datang terus-terusan ka éta hakim, pokna, ‘Mugi abdi dibéla ngalawan jalma anu ngamusuh ka abdi.’ ⁴Mimitina mah éta hakim embung, tapi tuluy ngomong dina haténa, ‘Najan kuring teu sieun ka Allah sarta teu ngajénan ka jalma réa, ⁵ku sabab ieu randa terus-terusan ngaganggu ka kuring, mending ku kuring dibéla baé perkarana, supaya manéhna henteu nyapékeun kuring ku datangna anu teu eureun-eureun.’”

⁶Waler Gusti, “Darengekeun ucapan éta hakim anu teu adil téa. ⁷Na Rama urang moal ngabéla umat pilihana-Na, anu sasambat ka Mantenna beurang peuting? Na Mantenna rék ngengkék-ngengkék baé? ⁸Cék Kami ka maranéh, Mantenna bakal geuwat ngabéla maranéhna. Tapi dina waktu Putra Manusa sumping, naha bakal mendakan kapercayaan di ieu dunya?”

Haté anu Handap Asor Meunang Kawelasan

⁹Yésus ogé nyarioskeun ieu siloka ka sawatara jalma anu ngarasa dirina bener sorangan sarta ngahina ka nu séjén:

¹⁰“Aya dua jalma arunggah ka Bait Allah rék neneda, nu saurang urang Parisi, nu saurang deui tukang mulung pajeg. ¹¹Urang Parisi téa nangtung tuluy neneda ngeunaan dirina, ‘Nun Allah, abdi muji sukur ka Gusti, réh abdi henteu sapertos jalmi-jalmi sanés—tukang ngarampog, jalmi jahat, tukang jinah—atanapi sapertos ieu tukang mulung pajeg.’ ¹²‘Abdi puasa dua kali saminggu; abdi masihan sapersapuluh tina sagala pangala abdi.’ ¹³Tapi tukang mulung pajeg mah nangtung di anggang, teu wani-wani neuteup ka langit, ngan ukur neunggeulan dadana bari sasambat, ‘Nun Ama, mugi piwelas ka abdi, jalmi anu dosa.’ ¹⁴Cék Kami ka maranéh, ieu jalma balik ka imahna geus diangken bener ku Allah, lain nu saurang deui téa. Sing saha anu ngagulkeun manéh bakal direndahkeun; ari anu ngarendahkeun manéh bakal dijungjung.”

Karajaan Rama téh Kagungan Barudak

¹⁵Aya jalma-jalma anu mawa orok-orokna ka Yésus supaya dirampa ku Anjeunna, tapi barang katénjo ku murid-murid, maranéhna dicarék.

¹⁶Tapi Yésus nyaur barudak téh ka Anjeunna, saur-Na, “Keun baé barudak téh daratang ka Kami; ulah dihalang-halang—sabab Karajaan Rama urang téh kagungan jalma-jalma anu saperti maranéhanana. ¹⁷Saéstuna cék Kami ka maranéh: sing saha anu henteu narima Karajaan Rama urang cara budak leutik, moal pisan bisa asup ka dinya.”

Hiji Perkara anu Teu Bisa Dibeuli ku Kabeungharan

¹⁸Aya hiji pamingpin naroskeun ka Anjeunna, “Nun Guru nu saé, abdi kedah kumaha supados kénging hirup langgeng?”

¹⁹Waler Yésus, “Ku naon Kami disebut saé? Taya saurang gé anu saé, kajaba ngan Rama urang. ^a a v19 Yésus ngarahkeun haté éta jajaka ka Rama urang anu jadi sumber sagala kahadéan—lain nolak kahadéan Anjeunna sorangan, tapi malikkeun éta jalma sangkan nyanghareup ka Rama.

²⁰Manéh geus nyaho kana paréntah-paréntah: ‘Ulah jinah, Ulah maéhan, Ulah maling, Ulah jadi saksi palsu, Kudu ngajénan ka bapa jeung indung.’”

²¹Témbalna, “Éta sadayana parantos dilakonan ku abdi ti ngongora kénéh.”

²²Ngadangu kitu, Yésus ngalahir, “Aya kénéh hiji perkara anu kurang ti manéh: jual sakabéh pangaboga manéh, duitna bikeun ka nu mariskin, tangtu manéh bakal boga harta banda di sawarga; geus kitu ka dieu, tuturkeun Kami.”

²³Tapi barang ngadéngé kitu, manéhna jadi kacida nguyungna, sabab manéhna beunghar kacida.

²⁴Yésus neuteup ka manéhna tuluy ngalahir, “Kacida héséna jalma beunghar asup ka Karajaan Rama urang! ²⁵Sabab leuwih gampang onta nembus liang jarum, batan jalma beunghar asup ka Karajaan Rama urang.”

²⁶Nu ngaradéngé kitu naranya, “Upami kitu, saha atuh anu bisa salamet?”

²⁷Waler Yésus, “Anu mustahil pikeun manusa, mungkin pikeun Rama urang.”

²⁸Tuluy Pétrus unjukan, “Nun Gusti, abdi sadaya parantos naringgalkeun imah piribadi, tuluy ngiring ka Gusti.”

²⁹Waler Yésus ka maranéhna, “Saéstuna cék Kami ka maranéh: taya saurang gé anu ninggalkeun imah, pamajikan, dulur, kolot, atawa anak demi Karajaan Rama urang, ³⁰anu moal narima leuwih loba tina éta ayeuna kénéh, jeung hirup langgeng dina jaman anu bakal datang.”

Putra Manusa Angkat ka Kayu Salib

³¹Yésus nyaur Rasul nu dua belas ka sisi, tuluy ngalahir, “Darengekeun, urang arék arunggah ka Yérusalem, sarta sagala rupa anu ditulis ku nabi-nabi ngeunaan Putra Manusa bakal laksana. ³²Sabab Anjeunna bakal diserenkeun ka bangsa-bangsa anu lain Yahudi, dihina, dicarékan, jeung diciduhan. ³³Anjeunna bakal dirangkét tuluy dipaéhan, sarta dina poé katilu bakal gugah deui.”

³⁴Tapi maranéhna teu ngarti saeutik-eutik acan kana éta sadayana; éta ucapan téh disumputkeun ti maranéhna, jadi maranéhna teu nyarahoeun kana maksud anu diucapkeun.

Nu Lolong Bisa Nénjo Deui ku Kersa Putra Rama

³⁵Waktu Yésus geus tereh nepi ka Yériho, aya hiji jalma lolong keur diuk bari barangpénta di sisi jalan. ³⁶Barang ngadéngé aya jalma réa ngaliwat, manéhna nanya naon anu keur kajadian. ³⁷Ceuk nu ngabéjaan, “Yésus urang Nasarét keur ngaliwat.” ³⁸Manéhna tuluy ngagorowok, “Nun Yésus, Putra Daud, piwelas ka abdi!” ³⁹Jalma-jalma anu di hareup nyarékan ka manéhna sina repeh, tapi manéhna beuki tarik ngagorowokna, “Nun Putra Daud, piwelas ka abdi!”

⁴⁰Yésus liren tuluy maréntah sangkan éta jalma dibawa ka Anjeunna. Barang geus deukeut, Yésus mariksa,

⁴¹“Manéh hayang dikumahakeun ku Kami?” Walonna, “Nun Gusti, hoyong tiasa ningal deui.”

⁴²Yésus ngalahir ka manéhna, “Manéh bisa nénjo deui; kapercayaan manéh geus nyalametkeun manéh.”

⁴³Harita kénéh manéhna bisa nénjo tuluy nuturkeun Yésus bari ngamulyakeun Rama urang. Kabéh jalma anu narénjo kajadian éta ogé ngamulyakeun Rama urang.