لوقا 18 FHB Father's Heart Bible™

18 ¹پوءِ يسوع کين هڪ مثال ٻڌايو تہ هميشه دعا گھرڻ ۽ همت نہ هارڻ گھرجي.

²”ڪنهن شهر ۾ هڪ قاضي هو، جيڪو نہ خدا کان ڊڄندو هو ۽ نہ ماڻهن جي پرواه ڪندو هو. ³ان شهر ۾ هڪ بيوه هن وٽ ايندي هئي ۽ چوندي هئي تہ ’منهنجي مخالف کان مون کي انصاف ڏيار.‘ ⁴ڪجهه وقت تائين هو انڪار ڪندو رهيو، پر پوءِ پنهنجي دل ۾ چيائين تہ ’جيتوڻيڪ آءٌ نہ خدا کان ڊڄان ٿو ۽ نہ ماڻهن جي پرواه ڪريان ٿو، ⁵تڏهن بہ ڇاڪاڻ تہ هيءَ بيوه مون کي تنگ ڪندي رهي ٿي، تنهنڪري آءٌ هن کي انصاف ڏيندس، متان هوءَ ورائي ورائي اچي مون کي ٿڪائي وجهي.‘“

⁶پوءِ خداوند فرمايو تہ ”ٻڌو، اهو ناانصاف قاضي ڇا ٿو چوي. ⁷اسان جو پيءُ پنهنجن چونڊيل ماڻهن لاءِ، جيڪي ڏينهن رات کيس پڪارين ٿا، ڇا انصاف نہ ڪندو؟ ڇا هو دير ڪندو رهندو؟ ⁸آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ هو کين جلد انصاف ڏيندو. پر جڏهن ابنِ آدم ايندو، تڏهن ڇا هو زمين تي ايمان لھندو؟“

عاجز دل کي رحم ملي ٿو

⁹هن اهو مثال انهن ڪن ماڻهن کي بہ ٻڌايو، جيڪي پنهنجي سچائيءَ تي ڀروسو ڪندا هئا ۽ ٻين سڀني کي حقير سمجھندا هئا:

¹⁰”ٻه ماڻهو دعا گھرڻ لاءِ هيڪل ڏانهن ويا، هڪڙو فريسي ۽ ٻيو محصول وصول ڪندڙ. ¹¹فريسي بيهي پنهنجي باري ۾ دعا ڪرڻ لڳو تہ ’اي خدا، آءٌ تنهنجو شڪر ڪريان ٿو تہ آءٌ ٻين ماڻهن وانگر ڦورو، ظالم ۽ زناڪار نہ آهيان، يا هن محصول وصول ڪندڙ وانگر بہ نہ آهيان.‘ ¹²’آءٌ هفتي ۾ ٻه ڀيرا روزو رکان ٿو؛ پنهنجي سڀ ڪمائيءَ جو ڏهون حصو ڏيان ٿو.‘ ¹³پر محصول وصول ڪندڙ پري بيٺو هو ۽ آسمان ڏانهن اکيون بہ مٿي نہ کڻندو هو، بلڪ پنهنجي ڇاتيءَ تي ڌڪ هڻندي چوندو هو تہ ’اي اسان جا بابا، مون گنهگار تي رحم ڪر.‘ ¹⁴آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ هي ماڻهو سچار ٿي پنهنجي گھر ويو، ٻيو نہ. جيڪو بہ پاڻ کي وڏو ڪندو، تنهن کي نيچو ڪيو ويندو؛ ۽ جيڪو پاڻ کي عاجز ڪندو، تنهن کي مٿانهون ڪيو ويندو.“

پيءُ جي بادشاهي ٻارن جي آهي

¹⁵ماڻهو پنهنجا ننڍڙا ٻار بہ هن وٽ کڻي ايندا هئا تہ هو کين هٿ لڳائي، پر شاگردن اهو ڏسي آڻيندڙن کي ڊاڪيو.

¹⁶پر يسوع ٻارن کي پاڻ وٽ سڏي چيو تہ ”ٻارن کي مون وٽ اچڻ ڏيو؛ کين نہ جھليو، ڇالاءِ جو اسان جي پيءُ جي بادشاهي اهڙن ماڻهن جي آهي. ¹⁷آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ جيڪو بہ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ کي ننڍي ٻار وانگر قبول نہ ڪندو، سو ان ۾ ڪڏهن بہ داخل نہ ٿيندو.“

اها هڪ شيءِ جيڪا دولت سان خريد نہ ٿي ڪري سگھجي

¹⁸ڪنهن سردار کانئس پڇيو تہ ”اي نيڪ استاد، دائمي زندگيءَ جو وارث ٿيڻ لاءِ مون کي ڇا ڪرڻ گھرجي؟“

¹⁹يسوع چيس تہ ”مون کي نيڪ ڇو ٿو چوين؟ رڳو اسان جي پيءُ کان سواءِ ڪوبہ نيڪ ناهي. ^a a v19 يسوع ان نوجوان جي دل کي اسان جي پيءُ ڏانهن ڦيرائي ٿو، جيڪو سموري نيڪيءَ جو سرچشمو آهي؛ پنهنجي نيڪيءَ کان انڪار نہ ٿو ڪري، پر ماڻهوءَ کي پيءُ ڏانهن موڙي ٿو.

²⁰تون حڪم ڄاڻين ٿو: ’زنا نہ ڪر، خون نہ ڪر، چوري نہ ڪر، ڪوڙي شاهدي نہ ڏي، پنهنجي پيءُ ۽ ماءُ جو احترام ڪر.‘“

²¹”اهي سڀ حڪم مون جوانيءَ کان وٺي مڃيا آهن،“ هن چيو.

²²اهو ٻڌي يسوع چيس تہ ”تو ۾ اڃا هڪ شيءِ جي ڪمي آهي: پنهنجو سڀ ڪجهه وڪڻي غريبن کي ڏي، تڏهن آسمان ۾ تو وٽ خزانو هوندو؛ پوءِ اچي منهنجي پٺيان هل.“

²³پر جڏهن هن اهو ٻڌو، تڏهن ڏاڍو اداس ٿيو، ڇالاءِ جو هو تمام گھڻو مالدار هو.

²⁴يسوع کيس ڏسي چيو تہ ”مالدارن لاءِ اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ داخل ٿيڻ ڪيترو ڏکيو آهي! ²⁵ڇالاءِ جو اُٺ جو سئيءَ جي نڪ مان لنگھڻ، مالدار ماڻهوءَ جي اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ ۾ داخل ٿيڻ کان وڌيڪ سولو آهي.“

²⁶جن اهو ٻڌو تن پڇيو تہ ”پوءِ ڪير نجات ماڻي سگھي ٿو؟“

²⁷پر هن چيو تہ ”جيڪو ماڻهن لاءِ ناممڪن آهي، سو اسان جي پيءُ لاءِ ممڪن آهي.“

²⁸پوءِ پطرس چيو تہ ”ڏس، اسان پنهنجا گھر ڇڏيا آهن ۽ تنهنجي پٺيان لڳا آهيون.“

²⁹هن کين چيو تہ ”آءٌ اوهان کي سچ ٿو چوان تہ ڪو بہ اهڙو ناهي جنهن اسان جي پيءُ جي بادشاهيءَ خاطر گھر، زال، ڀائر، ماءُ پيءُ يا ٻار ڇڏيا هجن، ³⁰۽ جنهن کي هن وقت ڪيترائي ڀيرا وڌيڪ ۽ ايندڙ زماني ۾ دائمي زندگي نہ ملي.“

ابنِ آدم صليب ڏانهن وڃي ٿو

³¹پوءِ ٻارهن کي الڳ وٺي وڃي چيائين تہ ”ڏسو، اسين يروشلم ڏانهن وڃي رهيا آهيون، ۽ نبين ابنِ آدم بابت جيڪي ڪجهه لکيو آهي، سو سڀ پورو ٿيندو. ³²ڇالاءِ جو هو غير قومن جي حوالي ڪيو ويندو، سندس ٺٺولي ڪئي ويندي، بي عزتي ڪئي ويندي ۽ مٿس ٿڪيو ويندو. ³³اهي کيس ڪوڙا هڻندا ۽ ماري ڇڏيندا، پر ٽئين ڏينهن هو جيئرو ٿي اٿندو.“

³⁴پر هنن انهن مان ڪجهه بہ نہ سمجھيو؛ هيءَ ڳالهه کانئن لڪل هئي، ۽ جيڪي چيو ويو هو، تنهن کي هنن نہ سمجھيو.

پيءُ جي فرزند وسيلي نظر موٽي آئي

³⁵جڏهن يسوع يريحو جي ويجهو پهتو، تڏهن هڪ انڌو رستي جي ڪناري تي ويٺو ڀيڪ گھري رهيو هو. ³⁶ماڻهن جي ميڙ کي لنگھندي ٻڌي، هو پڇڻ لڳو تہ ڇا ٿي رهيو آهي. ³⁷هنن کيس ٻڌايو تہ ”ناصري يسوع لنگھي رهيو آهي.“ ³⁸تنهن تي هن رڙ ڪري چيو تہ ”اي يسوع، دائود جا پٽ، مون تي رحم ڪر!“ ³⁹جيڪي اڳيان هئا، تن کيس ڊاڪي چپ ٿيڻ لاءِ چيو، پر هن ان کان بہ وڌيڪ رڙ ڪري چيو تہ ”اي دائود جا پٽ، مون تي رحم ڪر!“

⁴⁰يسوع بيهي رهيو ۽ حڪم ڏنائين تہ کيس وٽس آندو وڃي. جڏهن هو ويجهو آيو، تڏهن يسوع پڇيس تہ

⁴¹”تون ڇا ٿو چاهين تہ آءٌ تو لاءِ ڪريان؟“ هن چيو تہ ”اي خداوند، مون کي وري ڏسڻ جي طاقت ڏي.“

⁴²پوءِ يسوع چيس تہ ”وري ڏسڻ لڳ؛ تنهنجي ايمان توکي نجات ڏني آهي.“

⁴³هو تڏهنئي ڏسڻ لڳو ۽ اسان جي پيءُ جي ساراهه ڪندي يسوع جي پٺيان هلڻ لڳو. اهو ڏسي سڀني ماڻهن بہ اسان جي پيءُ جي ساراهه ڪئي.