لوقا 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹پنهنجن شاگردن کي چيائين تہ ”ٺوڪرون ضرور اينديون، پر افسوس انهيءَ تي جنهن جي ذريعي اهي اينديون! ²انهيءَ لاءِ بهتر آهي تہ سندس ڳچيءَ ۾ چڪيءَ جو پٿر ٻڌي کيس سمنڊ ۾ اڇلايو وڃي، نہ تہ هو انهن ننڍڙن مان ڪنهن هڪ کي ٺوڪر کارائي.

³”پاڻ کي سنڀاليو. جيڪڏهن تنهنجو ڀاءُ گناهه ڪري تہ کيس ملامت ڪر، ۽ جيڪڏهن توبه ڪري تہ کيس معاف ڪر. ⁴جيڪڏهن هو ڏينهن ۾ ست دفعا تو خلاف گناهه ڪري ۽ ست دفعا اچي چوي تہ ’مان توبه ٿو ڪريان‘ تہ کيس معاف ڪر.“

⁵رسولن خداوند کي چيو تہ ”اسان جو ايمان وڌاءِ!“

⁶خداوند فرمايو تہ ”جيڪڏهن اوهان ۾ سرنهن جي داڻي جيترو ايمان هجي ها تہ هن توت جي وڻ کي چئو ها تہ ’پٽجي وڃ ۽ سمنڊ ۾ لڳجي وڃ‘ ۽ اهو اوهان جي ڳالهه مڃي ها. ⁷اوهان مان اهڙو ڪير آهي جنهن جو نوڪر هر هلائيندو هجي يا رڍون چاريندو هجي، ۽ جڏهن هو پوک مان اچي تہ هو کيس چوندو تہ ’جلدي اچي ماني کائڻ ويھ‘؟ ⁸ڇا هو کيس انهيءَ جي بدران نہ چوندو تہ ’منهنجي ماني تيار ڪر، ڪمر ڪسي منهنجي خدمت ڪر جيستائين آءٌ کائان پيئان، پوءِ تون بہ کائجانءِ پيئجانءِ‘؟

⁹”ڇا هو انهيءَ نوڪر جو شڪر ادا ڪندو ڇاڪاڻ تہ هن حڪم ڪيل ڪم ڪيو؟ ¹⁰تنهنڪري اوهين بہ جڏهن اهو سڀ ڪجهه ڪري چڪو جنهن جو اوهان کي حڪم ڏنو ويو هو، تڏهن چئجو تہ ’اسين ناڪارا نوڪر آهيون؛ اسان رڳو پنهنجو فرض پورو ڪيو آهي.‘“

پيءُ ڏهن ڪوڙهين کي شفا ڏني

¹¹يروشلم ڏانهن وڃڻ دوران هو سامريه ۽ گليل جي وچان لنگهي رهيو هو. ¹²جڏهن هو هڪ ڳوٺ ۾ داخل ٿيو تہ ڏهن ڪوڙهين کيس مليا. اهي پري بيٺا رهيا،

¹³ڏاڍي آواز سان رڙ ڪري چيائون تہ ”اي يسوع، اي استاد، اسان تي رحم ڪر!“

¹⁴کين ڏسي فرمايائين تہ ”وڃو، پاڻ کي ڪاهنن کي ڏيکاريو.“ جڏهن هو هلي رهيا هئا تہ پاڪ صاف ٿي ويا.

¹⁵انهن مان هڪڙو پاڻ کي شفاياب ڏسي، وڏي آواز سان اسان جي پيءُ جي واکاڻ ڪندو موٽي آيو، ¹⁶ا ۽ يسوع جي پيرن تي منهن ڀر ڪري سندس شڪر ادا ڪيائين. هو سامري هو.

¹⁷يسوع چيو تہ ”ڇا ڏهئي پاڪ صاف نہ ٿيا؟ پوءِ باقي نو ڪٿي آهن؟ ¹⁸ڇا هن پرڏيهيءَ کان سواءِ ٻيو ڪير نہ مليو جيڪو موٽي اچي اسان جي پيءُ کي جلوو ڏئي؟“ ¹⁹پوءِ کيس چيائين تہ ”اُٿ ۽ وڃ؛ تنهنجي ايمان توکي شفا ڏني آهي.“

بادشاهي اڳ ۾ ئي اوهان جي وچ ۾ آهي

²⁰فرسين جڏهن پڇيو تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي ڪڏهن ايندي، تڏهن کين وراڻيائين تہ ”اسان جي پيءُ جي بادشاهي ٻاهران نظر ايندڙ نشانن سان نہ ايندي، ²¹نڪي ماڻهو چوندا تہ ’ڏس، هي هتي آهي!‘ يا ’اُتي آهي!‘ ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ جي بادشاهي اوهان جي وچ ۾ آهي.“

²²شاگردن کي چيائين تہ ”اهڙا ڏينهن ايندا جڏهن اوهين ابنِ آدم جي ڏينهن مان ڪنهن هڪ کي ڏسڻ جي تمنا ڪندا، پر ڏسي نہ سگهندا. ²³اوهان کي چوندا تہ ’ڏس، اُتي!‘ يا ’ڏس، هتي!‘ پر نہ وڃجو، نہ انهن جي پويان لڳجو. ²⁴جيئن بجلي چمڪي آسمان کي هڪ ڪنڊ کان ٻئي ڪنڊ تائين روشن ڪري ٿي، تيئن ابنِ آدم بہ پنهنجي ڏينهن ۾ ٿيندو. ²⁵پر پهرين ضرور آهي تہ هو گهڻيون ڏکيايون سهي ۽ هن نسل کان رد ڪيو وڃي. ²⁶جيئن نوح جي ڏينهن ۾ ٿيو، تيئن ابنِ آدم جي ڏينهن ۾ بہ ٿيندو. ²⁷ماڻهو کائيندا، پيئندا، شاديون ڪندا ۽ ڏيندا هئا، انهيءَ ڏينهن تائين جڏهن نوح ٻيڙيءَ ۾ داخل ٿيو، تڏهن طوفان اچي سڀني کي ناس ڪري ڇڏيو. ²⁸لوط جي ڏينهن ۾ بہ ائين ئي هو: ماڻهو کائيندا، پيئندا، وٺندا، وڪڻندا، پوکيندا، اڏيندا هئا، ²⁹پر جنهن ڏينهن لوط سدوم مان نڪتو، انهيءَ ڏينهن باهه ۽ گندرف آسمان مان وسي سڀني کي ناس ڪري ڇڏيو، ³⁰ائين ئي انهيءَ ڏينهن ٿيندو جنهن ڏينهن ابنِ آدم ظاهر ٿيندو. ³¹انهيءَ ڏينهن جيڪو ڇت تي هجي ۽ سندس سامان گهر ۾ هجي، سو سامان لاءِ هيٺ نہ لهي؛ ساڳيءَ طرح جيڪو پوک ۾ هجي، سو موٽي نہ اچي. ³²لوط جي زال کي ياد ڪريو. ³³جيڪو پنهنجي جان بچائڻ گهرندو سو اها وڃائيندو، پر جيڪو پنهنجي جان وڃائيندو سو اها جيئري رکندو. ³⁴آءٌ اوهان کي ٿو چوان تہ انهيءَ رات ٻہ ماڻهو هڪ بستري تي هوندا: هڪڙو ورتو ويندو ۽ ٻيو ڇڏيو ويندو. ³⁵ٻہ عورتون گڏجي اٽو پيهنديون؛ هڪڙي ورتي ويندي ۽ ٻي ڇڏي ويندي.“ ^a a v35 سڀ کان پراڻن نسخن ۾ هتي آيت 36 ناهي؛ پوءِ جي نقلن ۾ شامل ڪيل آهي: ”ٻہ ماڻهو پوک ۾ هوندا؛ هڪڙو ورتو ويندو ۽ ٻيو ڇڏيو ويندو.“

³⁷هنن پڇيو تہ ”اي خداوند، ڪٿي؟“ فرمايائين تہ ”جتي لاش پيو هوندو، اتي ئي گدھ گڏ ٿيندا.“