ลูกา 17 FHB Father's Heart Bible™

17 ¹พระองค์บอกเหล่าสาวกของพระองค์ว่า “สิ่งที่ทำให้สะดุดนั้นต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน แต่วิบัติแก่คนที่เป็นเหตุให้สิ่งนั้นเกิดขึ้น! ²ให้เอาหินโม่แขวนไว้ที่คอเขาแล้วโยนลงทะเล ยังดีกว่าที่เขาจะทำให้คนเล็กน้อยคนหนึ่งในพวกนี้สะดุด

³“จงระวังตัวให้ดี ถ้าพี่น้องของท่านทำบาป จงตักเตือนเขา และถ้าเขากลับใจ จงยกโทษให้เขา ⁴ถ้าเขาทำบาปต่อท่านวันละเจ็ดครั้ง และกลับมาหาท่านเจ็ดครั้งพูดว่า ‘ข้าพเจ้ากลับใจแล้ว’ ก็จงยกโทษให้เขา”

⁵เหล่าอัครทูตพูดกับองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ขอเพิ่มความเชื่อให้แก่พวกข้าพเจ้าด้วย!”

⁶องค์พระผู้เป็นเจ้าตอบว่า “ถ้าพวกท่านมีความเชื่อเท่าเมล็ดมัสตาร์ด พวกท่านก็สั่งต้นหม่อนต้นนี้ได้ว่า ‘จงถอนรากแล้วไปปลูกในทะเล’ และมันก็จะเชื่อฟังพวกท่าน ⁷ใครในพวกท่านที่มีคนรับใช้ไถนาหรือเลี้ยงแกะ จะพูดกับเขาเมื่อเขากลับมาจากทุ่งนาว่า ‘รีบมานั่งที่โต๊ะเดี๋ยวนี้’ บ้างเล่า ⁸เขาจะไม่พูดกับคนรับใช้นั้นหรือว่า ‘จงเตรียมอาหารมื้อเย็นให้เรา แต่งตัวคอยรับใช้เราขณะที่เรากินและดื่ม แล้วหลังจากนั้นเจ้าจึงกินและดื่มได้’

⁹“นายจะขอบคุณคนรับใช้นั้นหรือ เพราะเขาทำตามที่ถูกสั่ง ¹⁰เช่นเดียวกัน เมื่อพวกท่านทำทุกสิ่งตามที่ถูกสั่งแล้ว ก็จงพูดว่า ‘พวกเราเป็นคนรับใช้ที่ไม่มีค่าควร เราเพียงทำตามหน้าที่ของเราเท่านั้น’”

พระบิดารักษาคนโรคเรื้อนสิบคน

¹¹ระหว่างทางไปยังเยรูซาเล็ม พระองค์เดินทางผ่านเขตแดนระหว่างแคว้นสะมาเรียกับแคว้นกาลิลี ¹²เมื่อพระองค์เข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีชายสิบคนที่เป็นโรคเรื้อนมาพบพระองค์ พวกเขายืนอยู่แต่ไกล

¹³และร้องเสียงดังว่า “พระเยซู พระอาจารย์ ขอเมตตาพวกเราด้วย!”

¹⁴เมื่อพระองค์เห็นพวกเขา ก็พูดว่า “จงไปแสดงตัวต่อปุโรหิต” ขณะที่พวกเขากำลังไป ก็หายสะอาด

¹⁵คนหนึ่งในพวกเขา เมื่อเห็นว่าตนหายโรคแล้ว ก็กลับมาสรรเสริญพระบิดาของเราด้วยเสียงดัง ¹⁶และหมอบกราบลงแทบเท้าของพระเยซูเพื่อขอบพระคุณพระองค์ ชายคนนี้เป็นชาวสะมาเรีย

¹⁷พระเยซูพูดว่า “มีสิบคนที่หายสะอาดไม่ใช่หรือ แล้วอีกเก้าคนอยู่ที่ไหน ¹⁸ไม่มีใครกลับมาถวายเกียรติสิริแด่พระบิดาของเรานอกจากคนต่างชาติคนนี้หรือ” ¹⁹แล้วพระองค์พูดกับเขาว่า “จงลุกขึ้นไปเถิด ความเชื่อของท่านทำให้ท่านหายโรคแล้ว”

อาณาจักรอยู่ท่ามกลางพวกท่านแล้ว

²⁰เมื่อพวกฟาริสีถามพระองค์ว่าอาณาจักรของพระบิดาของเราจะมาเมื่อใด พระองค์ก็ตอบพวกเขาว่า “อาณาจักรของพระบิดาของเราไม่ได้มาอย่างที่สังเกตเห็นได้ ²¹ทั้งผู้คนจะไม่พูดว่า ‘ดูสิ อยู่ที่นี่!’ หรือ ‘อยู่ที่นั่น!’ เพราะอาณาจักรของพระบิดาของเราอยู่ท่ามกลางพวกท่าน”

²²พระองค์บอกเหล่าสาวกว่า “จะมีวันเวลาที่พวกท่านปรารถนาจะเห็นวันของบุตรมนุษย์สักวันหนึ่ง แต่จะไม่ได้เห็น ²³พวกเขาจะพูดกับพวกท่านว่า ‘ดูสิ อยู่ที่นั่น!’ หรือ ‘ดูสิ อยู่ที่นี่!’ อย่าไป อย่าวิ่งตามพวกเขาไป ²⁴เพราะฟ้าแลบที่ส่องสว่างจากฟากฟ้าด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่งอย่างไร บุตรมนุษย์ในวันของพระองค์ก็จะเป็นอย่างนั้น ²⁵แต่ก่อนอื่นพระองค์ต้องทนทุกข์หลายอย่างและถูกคนยุคนี้ปฏิเสธ ²⁶สมัยของโนอาห์เป็นอย่างไร วันเวลาของบุตรมนุษย์ก็จะเป็นอย่างนั้น ²⁷ผู้คนกินดื่ม แต่งงานและยกให้แต่งงาน จนถึงวันที่โนอาห์เข้าไปในเรือ แล้วน้ำท่วมก็มาทำลายพวกเขาทั้งหมด ²⁸ในสมัยของโลทก็เป็นเช่นเดียวกัน ผู้คนกินดื่ม ซื้อขาย เพาะปลูกและก่อสร้าง ²⁹แต่ในวันที่โลทออกจากเมืองโสโดม ไฟและกำมะถันก็ตกลงมาจากฟ้าทำลายพวกเขาทั้งหมด ³⁰วันที่บุตรมนุษย์จะปรากฏก็จะเป็นเช่นนั้น ³¹ในวันนั้น ใครที่อยู่บนดาดฟ้าหลังคาโดยมีข้าวของอยู่ในบ้าน อย่าลงมาเอาของเหล่านั้น เช่นเดียวกัน ใครที่อยู่ในทุ่งนาก็อย่ากลับไป ³²จงระลึกถึงภรรยาของโลท ³³ใครที่พยายามรักษาชีวิตของตนไว้จะสูญเสียชีวิตนั้น แต่ใครที่ยอมสูญเสียชีวิตของตนจะรักษาชีวิตนั้นไว้ได้ ³⁴เราบอกพวกท่านว่า ในคืนนั้นจะมีสองคนนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน คนหนึ่งจะถูกรับไป อีกคนหนึ่งจะถูกทิ้งไว้ ³⁵จะมีผู้หญิงสองคนโม่แป้งอยู่ด้วยกัน คนหนึ่งจะถูกรับไป อีกคนหนึ่งจะถูกทิ้งไว้” ^a a v35 สำเนาต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดไม่มีข้อ 36 ตรงนี้ สำเนารุ่นหลังเพิ่มว่า “จะมีชายสองคนอยู่ในทุ่งนา คนหนึ่งจะถูกรับไป อีกคนหนึ่งจะถูกทิ้งไว้”

³⁷พวกเขาถามว่า “ที่ไหนหรือ องค์พระผู้เป็นเจ้า” พระองค์ตอบว่า “ซากศพอยู่ที่ไหน ฝูงแร้งก็จะมารวมกันที่นั่น”