ഇയ്യോബ് 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹ഇതിനുശേഷം ഇയ്യോബ് വായ് തുറന്ന് തന്റെ ജനനദിവസത്തെ ശപിച്ചു. ²അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: ³“ഞാൻ ജനിച്ച ദിവസം നശിച്ചുപോകട്ടെ; ‘ഒരു ആൺകുഞ്ഞ് ഉരുവായി’ എന്നു പറഞ്ഞ ആ രാത്രിയും. ⁴ആ ദിവസം ഇരുളായി മാറട്ടെ! ഉയരത്തിലുള്ള ദൈവം അതിനെ തിരയാതിരിക്കട്ടെ; അതിന്മേൽ വെളിച്ചം പ്രകാശിക്കാതിരിക്കട്ടെ. ⁵ഇരുട്ടും ഘോരാന്ധകാരവും അതിനെ കൈവശമാക്കട്ടെ; ഒരു മേഘം അതിന്മേൽ വന്നുമൂടട്ടെ; പകലിനെ മറയ്ക്കുന്ന കൂരിരുൾ അതിനെ ഭയപ്പെടുത്തട്ടെ. ⁶ആ രാത്രിയെ കൂരിരുൾ പിടികൂടട്ടെ; അത് വർഷത്തിന്റെ ദിവസങ്ങളിൽ ആനന്ദിക്കാതിരിക്കട്ടെ; മാസങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ ഉൾപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. ⁷അതേ, ആ രാത്രി വന്ധ്യമായിരിക്കട്ടെ; അതിൽ ആനന്ദഘോഷം ഒന്നും കേൾക്കാതിരിക്കട്ടെ. ⁸ദിവസങ്ങളെ ശപിക്കുന്നവർ, ലിവ്യാഥാനെ ഉണർത്താൻ സന്നദ്ധരായവർ, അതിനെ ശപിക്കട്ടെ. ^a a v8 ശുഭദിനങ്ങളുടെയും അശുഭദിനങ്ങളുടെയും മേൽ അധികാരമുള്ളവരാണ് തൊഴിൽപരമായ ശാപകർ എന്ന് പുരാതനലോകത്തിൽ വിശ്വസിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. ⁹അതിന്റെ ഉഷസ്സിലെ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഇരുണ്ടുപോകട്ടെ; അത് വെളിച്ചത്തിനായി കാത്തിരുന്നിട്ടും ഒന്നും ലഭിക്കാതിരിക്കട്ടെ; പ്രഭാതത്തിന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ ഒരിക്കലും കാണാതിരിക്കട്ടെ, ¹⁰എന്റെ അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിന്റെ വാതിലുകൾ അത് അടയ്ക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ടും, എന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്ന് കഷ്ടത മറച്ചുവയ്ക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ടുംതന്നെ. ¹¹ഞാൻ ജനിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ മരിക്കാഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ട്? ഗർഭത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവന്നപ്പോൾ പ്രാണൻ വെടിയാഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ട്? ¹²എന്നെ ഏറ്റുവാങ്ങാൻ മുഴങ്കാലുകളും എനിക്കു കുടിക്കാൻ മുലകളും ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്തിന്? ^b b v12 പുരാതന സമീപപൂർവദേശത്ത്, നവജാതശിശുവിനെ ഒരു ബന്ധുവിന്റെ മുഴങ്കാലുകളിൽ വയ്ക്കുന്നത് ആ കുട്ടിയെ സ്വീകരിക്കുന്നതിന്റെ ഔപചാരികമായ ഒരു ചടങ്ങായിരുന്നു. ¹³അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഞാൻ ശാന്തമായി കിടക്കുമായിരുന്നു; ഉറങ്ങി സ്വസ്ഥമായിരിക്കുമായിരുന്നു, ¹⁴തങ്ങൾക്കായി ശൂന്യഭവനങ്ങൾ പണിത ഭൂമിയിലെ രാജാക്കന്മാരോടും മന്ത്രിമാരോടുംകൂടെ, ¹⁵അല്ലെങ്കിൽ സ്വർണമുണ്ടായിരുന്ന, തങ്ങളുടെ വീടുകൾ വെള്ളികൊണ്ടു നിറച്ച പ്രഭുക്കന്മാരോടുംകൂടെ. ¹⁶അല്ലെങ്കിൽ, വെളിച്ചം ഒരിക്കലും കാണാത്ത ശിശുക്കളെപ്പോലെ, കുഴിച്ചിട്ട ഒരു ചാപിള്ളയായി ഞാൻ തീരാഞ്ഞത് എന്തുകൊണ്ട്? ¹⁷അവിടെ ദുഷ്ടന്മാർ ക്ഷോഭിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു; അവിടെ ക്ഷീണിതർ വിശ്രമിക്കുന്നു. ¹⁸അവിടെ ബന്ധിതർ ഒന്നിച്ചു സ്വസ്ഥരായിരിക്കുന്നു; അടിമമേലാളന്റെ ശബ്ദം അവർ ഇനി കേൾക്കുന്നില്ല. ¹⁹ചെറിയവനും വലിയവനും അവിടെ ഒരുപോലെയാകുന്നു; അടിമ തന്റെ യജമാനനിൽനിന്ന് സ്വതന്ത്രനാകുന്നു. ²⁰ദുരിതത്തിലായവന് വെളിച്ചവും മനസ്സു നൊന്തവന് ജീവനും നല്കുന്നത് എന്തിന്, ²¹വരാത്ത മരണത്തിനായി കൊതിക്കുന്നവർ, ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നിധിക്കായി കുഴിക്കുന്നതിലുമധികം അതിനായി കുഴിക്കുന്നവർ, ²²ശവക്കുഴി കണ്ടെത്തുമ്പോൾ ആനന്ദത്താൽ തുള്ളിച്ചാടി സന്തോഷിക്കുന്നവർ? ²³വഴി മറഞ്ഞുപോയ, ദൈവം ചുറ്റും വേലികെട്ടി അടച്ച മനുഷ്യന് വെളിച്ചം നല്കുന്നത് എന്തിന്? ²⁴എന്റെ നെടുവീർപ്പ് എന്റെ അപ്പത്തിനു മുമ്പേ വരുന്നു; എന്റെ ഞരക്കം വെള്ളംപോലെ ഒഴുകുന്നു. ²⁵ഞാൻ പേടിച്ചത് എന്റെമേൽ വന്നുഭവിച്ചു; ഞാൻ ഭയന്നത് എന്നെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നു. ²⁶എനിക്ക് സ്വസ്ഥതയില്ല, ശാന്തതയില്ല, വിശ്രമവുമില്ല—കലക്കം മാത്രം.”