Ayub Nyupatani Dina Laire
Ayub mecah sepi kanthi ngipat-ipati dina kelairane. Dheweke kepengin bengi iku dibusak saka pananggalan, lan meri marang bayi kang lair mati lan para raja kang wis seda, awit kubur iku paling ora sepi. Geneya, pitakone, maringi pepadhang marang wong kang dipageri dening Gusti Allah?
3 1Sawise iku Ayub mbukak cangkeme banjur nyupatani dina laire. 2Pangucape: 3“Sirnaa dina nalika aku lair, lan bengi kang muni, ‘Ana bocah lanang kang dikandhut.’ 4Dina iku—dadia pepeteng! Muga Gusti Allah ing ngaluhur ora nggoleki dina iku, lan aja ana pepadhang sumunar ing kono. 5Muga pepeteng lan wewayangan kang jero ngrebut dina iku; muga mega tumumpang ing ndhuwure; muga irenging dina gawe girise. 6Bengi iku—muga pepeteng kang kandel nyekel bengi iku; aja nganti bungah ana ing antarane dina-dinaning taun, lan aja kaetung ana ing antarane sasi-sasi. 7Iya, muga bengi iku dadia gabug; aja nganti ana swara giyak-giyak keprungu ing kono. 8Muga wong kang nyupatani dina-dina padha nyupatani bengi iku—yaiku wong kang cumadhang nggugah Lewiatan. a a v8 Ing jaman kuna wong-wong ngandel yen para juru supata nduweni panguwasa tumrap dina-dina kang becik lan dina-dina kang cilaka. 9Muga lintang-lintanging bangune peteng; muga ngarep-arep pepadhang nanging ora oleh, lan ora bakal weruh semburating esuk, 10amarga ora nutup lawanging guwa-garbane ibuku, lan ora ngumpetake kasusahan saka mripatku. 11Yagene aku ora mati nalika lair, metu saka guwa-garba banjur pegat nyawaku? 12Yagene ana dhengkul kang nampani aku, lan ana susu kang daksusu? b b v12 Ing Timur Tengah kuna, numpangake bayi kang lagi lair ing dhengkule sanak-sedulur iku minangka tandha resmi nampa bocah mau. 13Amarga saiki aku mesthi wis mapan ngaso kanthi tentrem; aku mesthi wis keturon lan lerem, 14karo para raja lan para penasehating bumi kang mbangun papan-papan kang saiki dadi reruntuhan kanggo awake dhewe, 15utawa karo para pangeran kang duwe emas, kang ngebaki omahe nganggo salaka. 16Utawa yagene aku ora dadi bayi kluron kang dipendhem, kaya bayi-bayi kang ora tau weruh pepadhang? 17Ing kono wong duraka padha leren anggone ngamuk, lan ing kono wong kang kesel padha ngaso. 18Para tawanan padha ngaso kanthi ayem bebarengan; ora krungu maneh swarane sing nggiring para batur. 19Wong cilik lan wong gedhe padha ana ing kono tanpa beda, lan batur wis bebas saka bendarane. 20Yagene pepadhang kaparingake marang wong kang nandhang sangsara, lan urip marang wong kang pait atine, 21kang ngarep-arep pati kang ora teka-teka, lan ngoreki pati iku ngungkuli anggone nggoleki bandha kang kapendhem, 22kang jingkrak-jingkrak lan bungah nalika nemu kuburan? 23Yagene pepadhang kaparingake marang wong kang dalane kaalingan, kang wis dipageri dening Gusti Allah? 24Amarga pasambatku teka sadurunge pangananku, lan pangadhuhku mili kaya banyu. 25Amarga apa kang dakwedeni wis tumiba marang aku, lan apa kang dakjrihi wis nututi aku. 26Aku ora ngrasakake ayem, ora tentrem, ora bisa ngaso—mung karibedan.”