ايوب 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹ان کان پوءِ ايوب وات کولي پنهنجي ڄمڻ جي ڏينهن تي لعنت ڪيائين. ²چيائين تہ ³”اهو ڏينهن ناس ٿي وڃي جنهن ۾ مان ڄائو هوس، ۽ اها رات بہ جنهن چيو تہ ’هڪ ڇوڪرو پيٽ ۾ پيو آهي.‘ ⁴اهو ڏينهن اونداهي ٿي وڃي! مٿان خدا ان جي پڇا نہ ڪري، نڪي ان تي روشني چمڪي. ⁵اونداهي ۽ گهري ڇانو ان کي پنهنجو ڪري وٺن؛ ان مٿان ڪڪر ڇانيل رهي؛ ڏينهن جي ڪاراڻ ان کي ڏڪائي ڇڏي. ⁶اها رات— ٿلهي اونداهي ان کي جهلي وٺي؛ سال جي ڏينهن ۾ اها خوش نہ ٿئي، نڪي مهينن ۾ ڳڻي وڃي. ⁷ها، اها رات سنڍ ٿي وڃي؛ ان ۾ خوشيءَ جي ڪابہ دانهن نہ اچي. ⁸جيڪي ڏينهن تي لعنت ڪن ٿا سي ان تي لعنت ڪن، جيڪي لوياٿان کي جاڳائڻ لاءِ تيار آهن. ^a a v8 قديم دنيا ۾ مڃيو ويندو هو تہ پيشيور لعنت ڪندڙن کي مبارڪ ۽ اڻسبائي ڏينهن تي طاقت حاصل هوندي هئي. ⁹ان جي صبح جا تارا اونداها ٿي وڃن؛ اها روشنيءَ جي آس رکي پر ڪا نہ لهي، ۽ صبح جا پهريان ڪرڻا ڪڏهن بہ نہ ڏسي، ¹⁰ڇاڪاڻ تہ ان منهنجي ماءُ جي ڳڀ جا دروازا بند نہ ڪيا، ۽ نڪي منهنجين اکين کان مصيبت لڪائي. ¹¹مان ڄمڻ مهل ئي ڇو نہ مئس، ڳڀ مان نڪري ڇو نہ ساھ ڏنم؟ ¹²مون کي کڻڻ لاءِ ڳوڏا ڇو هئا، يا ٿڃ پيئڻ لاءِ ڇاتيون ڇو هيون؟ ^b b v12 قديم ويجهي اوڀر ۾ نئين ڄاول ٻار کي مائٽ جي ڳوڏن تي رکڻ ٻار کي قبول ڪرڻ جو رسمي عمل هو. ¹³ڇاڪاڻ تہ هاڻي مان خاموشيءَ ۾ ليٽيل هجان ها؛ ستل ۽ آرام ۾ هجان ها، ¹⁴زمين جي بادشاهن ۽ صلاحڪارن سان گڏ، جن پنهنجي لاءِ کنڊر اڏايا، ¹⁵يا انهن حاڪمن سان گڏ جن وٽ سون هو، جن پنهنجا گهر چانديءَ سان ڀريا. ¹⁶يا مان دفن ڪيل مئل ڄاول ٻار وانگر ڇو نہ هوس، انهن ٻارن وانگر جن ڪڏهن روشني نہ ڏٺي؟ ¹⁷اتي بدڪار ڪاوڙ ڪرڻ کان باز اچن ٿا، ۽ اتي ٿڪل ماندا آرام ۾ آهن. ¹⁸قيدي گڏجي آرام ۾ آهن؛ هو وري غلامن کان ڪم وٺندڙ جو آواز نہ ٿا ٻڌن. ¹⁹اتي ننڍا ۽ وڏا هڪجهڙا آهن، ۽ غلام پنهنجي مالڪ کان آزاد آهي. ²⁰ڏکويل کي روشني، ۽ ڪڙي دل وارن کي زندگي ڇو ڏني وڃي ٿي، ²¹جيڪي موت جي آس ڪن ٿا پر اهو نہ ٿو اچي، ۽ لڪيل خزاني کان وڌيڪ ان لاءِ کوٽائي ڪن ٿا، ²²جيڪي قبر لهي خوشيءَ مان ٽپا ڏين ٿا ۽ شادمان ٿين ٿا؟ ²³اهڙي ماڻهوءَ کي روشني ڇو ڏني وڃي ٿي جنهن جو رستو لڪيل آهي، جنهن کي خدا چوڌاري گهيري ڇڏيو آهي؟ ²⁴ڇاڪاڻ تہ منهنجون آهون منهنجي ماني کان اڳ اچن ٿيون، ۽ منهنجا ڪراٽ پاڻيءَ وانگر ڇلڪن ٿا. ²⁵جنهن ڳالهه کان مون کي ڊپ هو سا مون تي اچي پئي آهي، ۽ جنهن کان مان ڊڄندو هوس تنهن مون کي اچي ورتو آهي. ²⁶مون کي نہ سڪون آهي، نہ خاموشي، نہ آرام—رڳو بيچيني آهي.“