ڇپيل
ڪتاب

الزام لڳائيندڙ وري آيو

الزام هڻندڙ وري اچي ٿو ۽ اسان جو پيءُ ٻئي ڌڪ جي اجازت ڏئي ٿو: مٿي کان پيرن تائين ڦٽ. ايوب جي زال کيس چوي ٿي تہ خدا کي لعنت ڪر ۽ مر؛ هو انڪار ڪري ٿو، پر اهو ڏيکاءُ نٿو ڪري تہ مصيبت لائق هئي. ٽي دوست اچن ٿا، پنهنجا چوغا ڦاڙين ٿا، ۽ ستن ڏينهن تائين ساڻس گڏ خاموش ويهن ٿا.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–3, 6

باب 2.

وري هڪ ڏينهن آسماني درٻار جا ميمبر اسان جي پيءُ آڏو حاضر ٿيڻ لاءِ آيا، ۽ انهن ۾ الزام لڳائيندڙ بہ سندس آڏو حاضر ٿيڻ لاءِ آيو.

اسان جي پيءُ الزام لڳائيندڙ کي چيو تہ ”تون ڪٿان آيو آهين؟“ الزام لڳائيندڙ کيس وراڻيو تہ ”زمين تي گھمندي ۽ ان تي اڳتي پوئتي هلندي آيو آهيان.“

اسان جي پيءُ الزام لڳائيندڙ کي چيو تہ ”ڇا تو منهنجي ٻانهي ايوب تي ڌيان ڏنو آهي؟ زمين تي هن جهڙو ڪو ناهي، ڪامل ۽ سڌو ماڻهو، جيڪو خدا کان ڊڄي ٿو ۽ برائيءَ کان پاسو ڪري ٿو. هو اڃا تائين پنهنجي ڪاملائيءَ تي قائم آهي، جيتوڻيڪ تو مون کي بنا سبب هن کي برباد ڪرڻ لاءِ ڀڙڪايو.“

الزام لڳائيندڙ اسان جي پيءُ کي وراڻيو تہ ”چمڙيءَ بدران چمڙي! ماڻهو پنهنجي جان بچائڻ لاءِ جيڪي ڪجھ اٿس سو سڀ ڏئي ڇڏيندو. پر هاڻي پنهنجو هٿ ڊگھو ڪري سندس هڏن ۽ گوشت کي ڌڪ هڻ، تہ هو ضرور تنهنجي منهن تي توتي لعنت ڪندو.“

اسان جي پيءُ الزام لڳائيندڙ کي چيو تہ ”چڱو، هو تنهنجي هٿ ۾ آهي؛ رڳو سندس جان بچائجان.“

پوءِ الزام لڳائيندڙ اسان جي پيءُ جي حضور مان نڪري ويو ۽ ايوب کي پيرن جي تري کان مٿي جي چوٽيءَ تائين ڏکوئيندڙ ڦوڙن سان ماريائين. ايوب سواهہ ۾ ويهي، ڀڳل ٿانءَ جو هڪ ٽڪرو کڻي پاڻ کي ڇلڻ لڳو. تڏهن سندس زال چيائينس تہ ”تون اڃا تائين پنهنجي ڪاملائيءَ تي قائم آهين ڇا؟ خدا تي لعنت وجھ ۽ مري وڃ!“ a a v9 ايوب جي زال هتي ”پيءُ“ نہ پر ”خدا“ چوي ٿي — اها ڏورانهين واري ٻولي، جنهن ۾ ڪتاب جا مڪالما تيستائين رهندا جيستائين ايوب آخرڪار اسان جي پيءُ سان منهن ٻئي منهن نہ ملي.

پر ايوب چيس تہ ”تون ڪنهن بي سمجھ زال وانگر ڳالهائين ٿي. ڇا اسين خدا کان چڱائي وٺنداسين ۽ مصيبت نہ وٺنداسين؟“ انهن سڀني ڳالهين ۾ ايوب پنهنجن چپن سان گناهه نہ ڪيو.

ٽي دوست ويجھو اچن ٿا

جڏهن ايوب جي ٽنهي دوستن هن تي آيل انهيءَ سڄي مصيبت جي خبر ٻڌي، تڏهن هر هڪ پنهنجي گھران آيو — الفز تيماني، بلدد سوحي ۽ صوفر نعماتي. هنن گڏجي اچي کيس همدردي ڏيکارڻ ۽ تسلي ڏيڻ جو ارادو ڪيو. جڏهن هنن پري کان کيس ڏٺو، تڏهن نہ سڃاتائونس. هنن وڏي آواز سان روئڻ شروع ڪيو، ۽ هر هڪ پنهنجو چولو ڦاڙي آسمان ڏانهن مٽي اڇلائي پنهنجي مٿي تي وڌائين. هو ساڻس گڏ ست ڏينهن ۽ ست راتيون زمين تي ويٺا رهيا، ۽ ڪنهن بہ ساڻس هڪ لفظ بہ نہ چيو، ڇالاءِ جو هنن ڏٺو تہ سندس ڏک تمام وڏو هو.