الزام لڳائيندڙ وري آيو
الزام هڻندڙ وري اچي ٿو ۽ اسان جو پيءُ ٻئي ڌڪ جي اجازت ڏئي ٿو: مٿي کان پيرن تائين ڦٽ. ايوب جي زال کيس چوي ٿي تہ خدا کي لعنت ڪر ۽ مر؛ هو انڪار ڪري ٿو، پر اهو ڏيکاءُ نٿو ڪري تہ مصيبت لائق هئي. ٽي دوست اچن ٿا، پنهنجا چوغا ڦاڙين ٿا، ۽ ستن ڏينهن تائين ساڻس گڏ خاموش ويهن ٿا.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 2–3, 6
2 1وري هڪ ڏينهن آسماني درٻار جا ميمبر اسان جي پيءُ آڏو حاضر ٿيڻ لاءِ آيا، ۽ انهن ۾ الزام لڳائيندڙ بہ سندس آڏو حاضر ٿيڻ لاءِ آيو.
2اسان جي پيءُ الزام لڳائيندڙ کي چيو تہ ”تون ڪٿان آيو آهين؟“ الزام لڳائيندڙ کيس وراڻيو تہ ”زمين تي گھمندي ۽ ان تي اڳتي پوئتي هلندي آيو آهيان.“
3اسان جي پيءُ الزام لڳائيندڙ کي چيو تہ ”ڇا تو منهنجي ٻانهي ايوب تي ڌيان ڏنو آهي؟ زمين تي هن جهڙو ڪو ناهي، ڪامل ۽ سڌو ماڻهو، جيڪو خدا کان ڊڄي ٿو ۽ برائيءَ کان پاسو ڪري ٿو. هو اڃا تائين پنهنجي ڪاملائيءَ تي قائم آهي، جيتوڻيڪ تو مون کي بنا سبب هن کي برباد ڪرڻ لاءِ ڀڙڪايو.“
4الزام لڳائيندڙ اسان جي پيءُ کي وراڻيو تہ ”چمڙيءَ بدران چمڙي! ماڻهو پنهنجي جان بچائڻ لاءِ جيڪي ڪجھ اٿس سو سڀ ڏئي ڇڏيندو. 5پر هاڻي پنهنجو هٿ ڊگھو ڪري سندس هڏن ۽ گوشت کي ڌڪ هڻ، تہ هو ضرور تنهنجي منهن تي توتي لعنت ڪندو.“
6اسان جي پيءُ الزام لڳائيندڙ کي چيو تہ ”چڱو، هو تنهنجي هٿ ۾ آهي؛ رڳو سندس جان بچائجان.“
7پوءِ الزام لڳائيندڙ اسان جي پيءُ جي حضور مان نڪري ويو ۽ ايوب کي پيرن جي تري کان مٿي جي چوٽيءَ تائين ڏکوئيندڙ ڦوڙن سان ماريائين. 8ايوب سواهہ ۾ ويهي، ڀڳل ٿانءَ جو هڪ ٽڪرو کڻي پاڻ کي ڇلڻ لڳو. 9تڏهن سندس زال چيائينس تہ ”تون اڃا تائين پنهنجي ڪاملائيءَ تي قائم آهين ڇا؟ خدا تي لعنت وجھ ۽ مري وڃ!“ a a v9 ايوب جي زال هتي ”پيءُ“ نہ پر ”خدا“ چوي ٿي — اها ڏورانهين واري ٻولي، جنهن ۾ ڪتاب جا مڪالما تيستائين رهندا جيستائين ايوب آخرڪار اسان جي پيءُ سان منهن ٻئي منهن نہ ملي.
10پر ايوب چيس تہ ”تون ڪنهن بي سمجھ زال وانگر ڳالهائين ٿي. ڇا اسين خدا کان چڱائي وٺنداسين ۽ مصيبت نہ وٺنداسين؟“ انهن سڀني ڳالهين ۾ ايوب پنهنجن چپن سان گناهه نہ ڪيو.
ٽي دوست ويجھو اچن ٿا
11جڏهن ايوب جي ٽنهي دوستن هن تي آيل انهيءَ سڄي مصيبت جي خبر ٻڌي، تڏهن هر هڪ پنهنجي گھران آيو — الفز تيماني، بلدد سوحي ۽ صوفر نعماتي. هنن گڏجي اچي کيس همدردي ڏيکارڻ ۽ تسلي ڏيڻ جو ارادو ڪيو. 12جڏهن هنن پري کان کيس ڏٺو، تڏهن نہ سڃاتائونس. هنن وڏي آواز سان روئڻ شروع ڪيو، ۽ هر هڪ پنهنجو چولو ڦاڙي آسمان ڏانهن مٽي اڇلائي پنهنجي مٿي تي وڌائين. 13هو ساڻس گڏ ست ڏينهن ۽ ست راتيون زمين تي ويٺا رهيا، ۽ ڪنهن بہ ساڻس هڪ لفظ بہ نہ چيو، ڇالاءِ جو هنن ڏٺو تہ سندس ڏک تمام وڏو هو.