યોબ 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹ફરી એક દિવસ એવો આવ્યો જ્યારે આકાશી દરબારના સભ્યો આપણા પિતાની સમક્ષ હાજર થવા આવ્યા, અને આરોપ મૂકનાર પણ તેઓની મધ્યે તેમની સમક્ષ હાજર થવા આવ્યો.

²આપણા પિતાએ આરોપ મૂકનારને કહ્યું, “તું ક્યાંથી આવ્યો?” આરોપ મૂકનારે તેમને જવાબ આપ્યો, “પૃથ્વી પર ફરીને તથા તેના પર આમતેમ ચાલીને આવ્યો.”

³આપણા પિતાએ આરોપ મૂકનારને કહ્યું, “શું તેં મારા સેવક અયૂબ વિશે વિચાર કર્યો છે? પૃથ્વી પર તેના જેવો કોઈ નથી—નિર્દોષ તથા પ્રામાણિક માણસ, જે ઈશ્વરનો ભય રાખે છે અને દુષ્ટતાથી દૂર રહે છે. તેં કારણ વિના તેનો નાશ કરવા મને તેની વિરુદ્ધ ઉશ્કેર્યો, તોપણ તે હજી પોતાની સત્યનિષ્ઠાને દૃઢતાથી વળગી રહ્યો છે.”

⁴આરોપ મૂકનારે આપણા પિતાને જવાબ આપ્યો, “ચામડીના બદલે ચામડી! માણસ પોતાના જીવને માટે પોતાની પાસે જે છે તે સર્વ આપી દેશે. ⁵પણ હવે તમારો હાથ લંબાવીને તેનાં હાડકાં તથા તેના માંસ પર પ્રહાર કરો, તો તે ખચીત તમારે મોઢે તમને શાપ આપશે.”

⁶આપણા પિતાએ આરોપ મૂકનારને કહ્યું, “ઠીક છે, તે તારા હાથમાં છે; માત્ર તેના જીવને બચાવજે.”

⁷તેથી આરોપ મૂકનાર આપણા પિતાની સમક્ષથી ચાલ્યો ગયો અને તેણે અયૂબને તેના પગના તળિયાથી માથાની ટોચ સુધી પીડાદાયક ગૂમડાંથી પીડ્યો. ⁸અયૂબ રાખમાં બેસી રહ્યો, અને તેણે પોતાને ખજવાળવા માટે ઠીકરાનો એક ટુકડો લીધો. ⁹ત્યારે તેની પત્નીએ તેને કહ્યું, “શું તું હજી પોતાની સત્યનિષ્ઠાને દૃઢતાથી વળગી રહ્યો છે? ઈશ્વરને શાપ આપ અને મરી જા!” ^a a v9 અહીં અયૂબની પત્ની “પિતા” નહિ, પણ “ઈશ્વર” કહે છે—એ દૂરનો લહેજો જેમાં આ પુસ્તકના સંવાદો ત્યાં સુધી રહેશે જ્યાં સુધી અયૂબ આખરે આપણા પિતાને મોઢામોઢ ન મળે.

¹⁰પણ તેણે તેને કહ્યું, “તું કોઈ મૂર્ખ સ્ત્રીની જેમ વાત કરે છે. શું આપણે ઈશ્વર પાસેથી સારું સ્વીકારીએ અને સંકટ ન સ્વીકારીએ?” આ બધામાં અયૂબે પોતાના હોઠોથી પાપ ન કર્યું.

ત્રણ મિત્રો પાસે આવે છે

¹¹અયૂબના ત્રણ મિત્રોએ તેના પર આવી પડેલા આ બધા સંકટ વિશે સાંભળ્યું, ત્યારે તેઓ દરેક પોતપોતાના ઘરેથી આવ્યા—અલીફાઝ તેમાની, બિલ્દાદ શૂહી, અને સોફાર નાઅમાથી. તેઓએ સાથે આવીને તેની પ્રત્યે સહાનુભૂતિ દર્શાવવા તથા તેને દિલાસો આપવા નક્કી કર્યું. ¹²જ્યારે તેઓએ તેને દૂરથી જોયો, ત્યારે તેઓ તેને ઓળખી શક્યા નહિ. તેઓએ મોટેથી પોક મૂકી રડ્યા, અને દરેકે પોતાનું વસ્ત્ર ફાડ્યું તથા આકાશ તરફ પોતાના માથા પર ધૂળ ઉછાળી. ¹³તેઓ સાત દિવસ અને સાત રાત તેની સાથે જમીન પર બેસી રહ્યા, અને કોઈએ તેને એક શબ્દ પણ કહ્યો નહિ, કારણ કે તેઓએ જોયું કે તેની પીડા ઘણી મોટી હતી.