ኢዮብ 2

2 ¹የሰማያዊው ጉባኤ አባላት በአባታችን ፊት ሊቀርቡ የመጡበት ቀን እንደ ገና መጣ፤ ከሳሹም ራሱን በፊቱ ሊያቀርብ በመካከላቸው መጣ።

²አባታችን ከሳሹን፣ “ከወዴት መጣህ?” አለው። ከሳሹም መልሶ፣ “ምድርን ስዞር፣ ወዲያና ወዲህ ስመላለስ ነበር” አለው።

³አባታችን ከሳሹን፣ “ባሪያዬን ኢዮብን ተመልክተሃልን? በምድር ላይ እንደ እርሱ ያለ ማንም የለም፤ ፍጹምና ቅን ሰው ነው፤ እግዚአብሔርን የሚፈራ፣ ከክፋትም የሚርቅ ነው። ያለ ምክንያት እንዳጠፋው ብታነሣሣኝም፣ እስካሁን በቅንነቱ ጸንቶ ይኖራል” አለው።

⁴ከሳሹም አባታችንን መልሶ፣ “ቈዳ ስለ ቈዳ! ሰው ስለ ገዛ ነፍሱ ያለውን ሁሉ ይሰጣል። ⁵አሁን ግን እጅህን ዘርግተህ ዐጥንቱንና ሥጋውን ንካ፤ በእርግጥ ፊት ለፊትህ ይረግምሃል” አለው።

⁶አባታችን ከሳሹን፣ “እሺ፣ እነሆ በእጅህ ነው፤ ነፍሱን ግን አትንካ” አለው።

⁷ከሳሹም ከአባታችን ፊት ወጥቶ፣ ኢዮብን ከእግሩ ጫማ እስከ ራሱ አናት ድረስ በሚያሠቃይ ቍስል መታው። ⁸ኢዮብም በዐመድ መካከል ተቀምጦ ሳለ፣ ራሱን የሚፍቅበት የተሰበረ የሸክላ ፍርፋሪ አነሣ። ⁹ሚስቱም፣ “እስካሁን በቅንነትህ ጸንተሃልን? እግዚአብሔርን ረግመህ ሙት!” አለችው። ^a a v9 የኢዮብ ሚስት እዚህ “አባት” ሳይሆን “እግዚአብሔር” ትላለች፤ ይህም ኢዮብ በመጨረሻ አባታችንን ፊት ለፊት እስኪያገኝ ድረስ የመጽሐፉ ንግግሮች ጸንተው የሚኖሩበት የራቀ ዘይቤ ነው።

¹⁰እርሱ ግን፣ “እንደ ሰነፍ ሴት ትናገሪያለሽ። መልካሙን ከእግዚአብሔር ተቀብለን፣ መከራውን አንቀበልምን?” አላት። በዚህ ሁሉ ኢዮብ በከንፈሮቹ ኀጢአት አልሠራም።

ሦስት ወዳጆች ቀረቡ

¹¹የኢዮብ ሦስቱ ወዳጆች በእርሱ ላይ የደረሰውን ይህን መከራ ሁሉ በሰሙ ጊዜ፣ እያንዳንዳቸው ከየቤታቸው መጡ፤ እነርሱም ቴማናዊው ኤልፋዝ፣ ሹሃዊው በልዳዶስ፣ ነዐማታዊው ሶፋር ነበሩ። መጥተው ሊያዝኑለትና ሊያጽናኑት ተስማሙ። ¹²ከሩቅ ባዩት ጊዜ ሊያውቁት አልቻሉም፤ ድምፃቸውን ከፍ አድርገው አለቀሱ፤ እያንዳንዳቸውም ልብሳቸውን ቀደዱ፤ ዐፈርም ወደ ሰማይ አንሥተው በራሳቸው ላይ ነሰነሱ። ¹³ሥቃዩ እጅግ ታላቅ መሆኑን ስላዩ፣ ሰባት ቀንና ሰባት ሌሊት ከእርሱ ጋራ በመሬት ላይ ተቀመጡ፤ ማንም አንዲት ቃል አልተናገረውም።