Sûcdarkar Vedigere
Sûcdarkar vedigere û Bavê me destûrê dide lêdana diduyan: birînên ji serî heta lingan. Jina Eyûb jê re dibêje ku nifiran li Xwedê bike û bimire; ew red dike, bêyî ku xwe wisa nîşan bide ku ev bela heqê wî ye. Sê heval tên, kincên xwe diçirînin û heft rojan bêdeng bi wî re rûdinin.
Bavê me di ayetan de dipeyive 2–3, 6
2 1Dîsa rojek hat ku endamên dîwana ezmanî hatin ku xwe li ber Bavê me pêşkêş bikin, û sûcdarkar jî di nav wan de hat ku xwe li ber wî pêşkêş bike.
2Bavê me ji sûcdarkar re got: “Tu ji ku derê hatî?” Sûcdarkar bersiva wî da: “Ji geştiyana li ser erdê û ji meşa pêş û paş li ser wê.”
3Bavê me ji sûcdarkar re got: “Te li xizmetkarê min Eyûb difikirî? Li ser erdê kesek mîna wî tuneye — mirovekî bêqusûr û rast, ku ji Xwedê ditirse û ji xerabiyê rû dizivirîne. Ew hê jî dürüstiya xwe xurt digire, her çend te ez li dijî wî rakirim ku ez wî bêsebeb helak bikim.”
4Sûcdarkar bersiva Bavê me da: “Çerm ji bo çerm! Mirovek wê her tiştê xwe ji bo canê xwe bide. 5Lê niha destê xwe dirêj bike û hestî û goştê wî lêxe, û ew ê bi rastî li ber rûyê te nifiran li te bike.”
6Bavê me ji sûcdarkar re got: “Baş e, ew di destê te de ye; tenê canê wî biparêze.”
7Loma sûcdarkar ji ber Bavê me çû û Eyûb bi birînên bi êş ji bin tilîyên lingên wî heta serê wî lêxist. 8Û Eyûb parçeyek sifala şkestî girt ku xwe pê bixurîne, dema ku di nav axê de rûnişt. 9Paşê jina wî jê re got: “Tu hê jî dürüstiya xwe xurt digirî? Nifiran li Xwedê bike û bimire!” a a v9 Jina Eyûb li vir dibêje “Xwedê”, ne “Bav” — ew asta dûr a ku diyalogên pirtûkê wê tê de bimînin heta ku Eyûb di dawiyê de bi Bavê me re rû bi rû bibe.
10Lê wî jê re got: “Tu mîna jineke ehmeq diaxivî. Gelo divê em ji Xwedê qenciyê bistînin û tengasiyê nestînin?” Di hemû vê de Eyûb bi lêvên xwe guneh nekir.
Sê Heval Nêzîk Dibin
11Gava ku sê hevalên Eyûb hemû vê tengasiya ku hatibû ser wî bihîstin, her yek ji mala xwe hat — Elîfazê Têmanî, Bildadê Şûhî, û Zofarê Naamatî. Ew li hev kirin ku bên û pê re hevderdî bikin û wî teselî bikin. 12Gava ku ew ji dûr ve dîtin, ew nas nekirin. Dengên xwe bilind kirin û giriyan, û her yekî cilê xwe çirand û li ser serê xwe ber bi ezmên toz reşand. 13Heft roj û heft şev li erdê bi wî re rûniştin, û tu kesî peyvek jê re negot, çimkî dîtin ku êşa wî pir mezin bû.
