Die Aanklaer Keer Terug
Die aanklaer kom terug en ons Vader laat 'n tweede slag toe: swere van kop tot tone. Job se vrou sê vir hom om God te vloek en te sterf; hy weier, sonder om voor te gee dat die swaarkry verdien is. Drie vriende kom, skeur hulle klere, en sit sewe dae lank stil by hom.
2 1Weer het daar ’n dag gekom toe die lede van die hemelse hof gekom het om hulle voor ons Vader te stel, en die aanklaer het ook tussen hulle gekom om hom voor hom te stel.
2Ons Vader het vir die aanklaer gesê: “Waar kom jy vandaan?” Die aanklaer het hom geantwoord: “Ek het op die aarde rondgeswerf en op en af daaroor geloop.”
3Ons Vader het vir die aanklaer gesê: “Het jy my dienskneg Job opgemerk? Daar is niemand soos hy op die aarde nie—’n onberispelike en opregte man, wat God vrees en hom van die kwaad afkeer. Hy hou nog steeds aan sy integriteit vas, al het jy my teen hom opgesit om hom sonder rede te vernietig.”
4Die aanklaer het ons Vader geantwoord: “Vel vir vel! ’n Mens sal alles gee wat hy het vir sy eie lewe. 5Maar steek nou u hand uit en slaan sy been en sy vlees, en hy sal u sekerlik in u gesig vervloek.”
6Ons Vader het vir die aanklaer gesê: “Goed dan, hy is in jou hand; spaar net sy lewe.”
7Die aanklaer het toe van ons Vader se teenwoordigheid af weggegaan en Job met pynlike swere getref, van sy voetsole tot bo-op sy kop. 8En Job het ’n potskerf geneem om hom daarmee te skraap terwyl hy tussen die as gesit het. 9Toe sê sy vrou vir hom: “Hou jy nog steeds aan jou integriteit vas? Vervloek God en sterf!” a a v9 Job se vrou sê hier “God”, nie “Vader” nie—die afstandelike register waarin die boek se gesprekke sal bly totdat Job uiteindelik ons Vader van aangesig tot aangesig ontmoet.
10Maar hy het vir haar gesê: “Jy praat soos ’n dwase vrou. Moet ons die goeie van God ontvang en nie die teëspoed ontvang nie?” In dit alles het Job nie met sy lippe gesondig nie.
Drie Vriende Kom Nader
11Toe Job se drie vriende van al hierdie teëspoed hoor wat oor hom gekom het, het hulle gekom, elkeen van sy eie tuiste af—Elifas die Temaniet, Bildad die Suhiet, en Sofar die Naämatiet. Hulle het ooreengekom om te kom en vir hom medelye te betoon en hom te troos. 12Toe hulle hom van ver af sien, het hulle hom nie herken nie. Hulle het hulle stemme verhef en gehuil, en elkeen het sy kleed geskeur en stof oor sy kop na die hemel toe gegooi. 13Hulle het sewe dae en sewe nagte saam met hom op die grond gesit, en niemand het ’n woord vir hom gesê nie, want hulle het gesien dat sy lyding baie groot was.
