ഇയ്യോബ് 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹മറ്റൊരിക്കൽ, സ്വർഗീയ സദസ്സിലെ അംഗങ്ങൾ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ മുമ്പാകെ ഹാജരാകാൻ വന്ന ഒരു ദിവസം, കുറ്റാരോപകനും അവരുടെ ഇടയിൽ അവിടുത്തെ മുമ്പാകെ ഹാജരാകാൻ വന്നു.

²നമ്മുടെ പിതാവ് കുറ്റാരോപകനോട്, “നീ എവിടെനിന്നു വരുന്നു?” എന്നു ചോദിച്ചു. കുറ്റാരോപകൻ, “ഭൂമിയിൽ ചുറ്റിസഞ്ചരിച്ച്, അതിൽ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നിട്ടുതന്നെ” എന്ന് അവിടുത്തോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

³നമ്മുടെ പിതാവ് കുറ്റാരോപകനോട് പറഞ്ഞു: “എന്റെ ദാസനായ ഇയ്യോബിനെ നീ ശ്രദ്ധിച്ചുവോ? ഭൂമിയിൽ അവനെപ്പോലെ ഒരുവനുമില്ല—നിഷ്കളങ്കനും നേരുള്ളവനും ദൈവത്തെ ഭയപ്പെടുന്നവനും തിന്മയിൽനിന്ന് അകന്നുമാറുന്നവനുമായ ഒരു മനുഷ്യൻ. കാരണംകൂടാതെ അവനെ നശിപ്പിക്കാൻ നീ എന്നെ അവനു വിരോധമായി പ്രേരിപ്പിച്ചിട്ടും, അവൻ ഇപ്പോഴും തന്റെ പരമാർഥതയിൽ ഉറച്ചുനില്ക്കുന്നു.”

⁴കുറ്റാരോപകൻ നമ്മുടെ പിതാവിനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ത്വക്കിനു പകരം ത്വക്ക്! തന്റെ ജീവനുവേണ്ടി മനുഷ്യൻ തനിക്കുള്ളതെല്ലാം കൊടുക്കും. ⁵എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അങ്ങയുടെ കൈ നീട്ടി അവന്റെ അസ്ഥിയെയും മാംസത്തെയും അടിക്കുക; അപ്പോൾ അവൻ അങ്ങയുടെ മുഖത്തുനോക്കി അങ്ങയെ ശപിക്കുമെന്നു തീർച്ച.”

⁶നമ്മുടെ പിതാവ് കുറ്റാരോപകനോട് പറഞ്ഞു: “ശരി, അവൻ നിന്റെ കൈയിലാണ്; അവന്റെ ജീവൻ മാത്രം ഒഴിവാക്കുക.”

⁷അങ്ങനെ കുറ്റാരോപകൻ നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽനിന്നു പുറപ്പെട്ട്, ഇയ്യോബിനെ ഉള്ളങ്കാൽമുതൽ നെറുകവരെ വേദനാജനകമായ പരുക്കളാൽ ബാധിച്ചു. ⁸ഇയ്യോബ് ചാരത്തിന്റെ ഇടയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട്, തന്നെത്തന്നെ ചുരണ്ടാൻ ഒരു ഓട്ടിൻകഷണം എടുത്തു. ⁹അപ്പോൾ അവന്റെ ഭാര്യ അവനോട്, “നീ ഇപ്പോഴും നിന്റെ പരമാർഥതയിൽ ഉറച്ചുനില്ക്കുന്നുവോ? ദൈവത്തെ ശപിച്ച് മരിച്ചുകൊള്ളുക!” എന്നു പറഞ്ഞു. ^a a v9 ഇവിടെ ഇയ്യോബിന്റെ ഭാര്യ “പിതാവ്” എന്നല്ല, “ദൈവം” എന്നാണു പറയുന്നത്—ഇയ്യോബ് ഒടുവിൽ നമ്മുടെ പിതാവിനെ അഭിമുഖമായി കാണുന്നതുവരെ ഈ പുസ്തകത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ നിലനിർത്തുന്ന അകലമുള്ള ശൈലി.

¹⁰എന്നാൽ അവൻ അവളോട്, “നീ ഒരു ഭോഷിയായ സ്ത്രീയെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നു. ദൈവത്തിൽനിന്ന് നന്മ സ്വീകരിക്കുന്ന നാം തിന്മ സ്വീകരിക്കേണ്ടതല്ലയോ?” എന്നു പറഞ്ഞു. ഇതിലൊന്നിലും ഇയ്യോബ് തന്റെ അധരങ്ങളാൽ പാപം ചെയ്തില്ല.

മൂന്ന് സ്നേഹിതർ അടുത്തുവരുന്നു

¹¹ഇയ്യോബിന്റെ മൂന്ന് സ്നേഹിതർ—തേമാന്യനായ എലീഫസ്, ശൂഹ്യനായ ബിൽദാദ്, നയമാത്യനായ സോഫർ—അവന്റെമേൽ വന്ന ഈ കഷ്ടതയെല്ലാം കേട്ടപ്പോൾ, അവർ ഓരോരുത്തനും അവനവന്റെ വീട്ടിൽനിന്നു വന്നു. അവനോട് സഹതാപം കാണിക്കാനും അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും അവർ ഒത്തുചേർന്നു. ¹²ദൂരത്തുനിന്ന് അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവർ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല. അവർ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു; ഓരോരുത്തനും തന്റെ വസ്ത്രം കീറി, ആകാശത്തേക്കു നോക്കി തലയിൽ പൊടിവാരിയിട്ടു. ¹³അവർ ഏഴു പകലും ഏഴു രാവും അവനോടുകൂടെ നിലത്ത് ഇരുന്നു; അവന്റെ വേദന അത്യധികം വലുതാണെന്നു കണ്ടതിനാൽ ആരും അവനോട് ഒരു വാക്കും പറഞ്ഞില്ല.