Ayblovchi yana keladi
Ayblovchi yana keladi va Otamiz ikkinchi zarbaga ruxsat beradi: boshdan oyoq yaralar. Ayubning xotini unga Xudoni laʼnatlab oʻlishni aytadi; u rad etadi, lekin bu kulfatga loyiq ekanman deb oʻzini aldamaydi. Uch doʻst kelib, kiyimlarini yirtadi va yetti kun u bilan jim oʻtiradi.
2 1Yana bir kun keldi: osmon saroyining aʼzolari Otamizning huzurida hozir boʻlish uchun kelishdi, ularning orasida ayblovchi ham Uning huzurida hozir boʻlish uchun keldi.
2Otamiz ayblovchiga dedi: “Qayerdan kelding?” Ayblovchi Unga javob berdi: “Yer yuzini kezib, u boshdan bu boshga yurib keldim.”
3Otamiz ayblovchiga dedi: “Qulim Ayubga eʼtibor berdingmi? Yer yuzida unga oʻxshagani yoʻq — benuqson va halol inson, U Xudodan qoʻrqadi va yomonlikdan yuz oʻgiradi. U hamon oʻz halolligidan mahkam ushlab turibdi, garchi sen Meni unga qarshi, uni sababsiz halok qilish uchun undagan boʻlsang ham.”
4Ayblovchi Otamizga javob berdi: “Teriga teri! Inson oʻz joni uchun bor-budini beradi. 5Lekin endi qoʻlingni uzatib, uning suyagiyu etiga teg, shunda u, albatta, yuzingga qarab Seni laʼnatlaydi.”
6Otamiz ayblovchiga dedi: “Mayli, u sening qoʻlingda; faqat uning joniga tegma.”
7Shunday qilib, ayblovchi Otamizning huzuridan chiqib ketdi va Ayubni tovonidan to boshining tepasigacha ogʻriqli yaralar bilan urdi. 8Ayub kul ustida oʻtirib, badanini qirish uchun bir sopol parchasini oldi. 9Shunda xotini unga dedi: “Sen hamon oʻz halolligingdan mahkam ushlab turibsanmi? Xudoni laʼnatla va oʻl!” a a v9 Ayubning xotini bu yerda “Ota” emas, “Xudo” deydi — bu kitob suhbatlari, Ayub nihoyat Otamiz bilan yuzma-yuz uchrashguncha, shu uzoq ohangda qoladi.
10Lekin u xotiniga dedi: “Sen axmoq ayoldek gapiryapsan. Xudodan yaxshilikni qabul qilamiz-u, baloni qabul qilmaymizmi?” Bularning hammasida Ayub oʻz tili bilan gunoh qilmadi.
Uch doʻst yaqin keladi
11Ayubning uch doʻsti uning boshiga tushgan bu balolarning hammasini eshitganda, har biri oʻz uyidan — Temanlik Elifaz, Shuahlik Bildad va Naamatlik Sofar — kelishdi. Ular borib, unga hamdardlik bildirish va uni ovutish uchun kelishib oldilar. 12Uni uzoqdan koʻrganlarida, uni taniy olmadilar. Ovozlarini koʻtarib yigʻladilar, har biri oʻz choponini yirtib, boshi uzra osmonga qarab chang sochdi. 13Yetti kun va yetti kecha u bilan yerda oʻtirdilar, hech kim unga bir ogʻiz soʻz aytmadi, chunki uning azobi juda katta ekanini koʻrdilar.