Eyüp 2

2 ¹Yine bir gün göksel divanın üyeleri Babamız'ın önünde durmaya geldiler; suçlayıcı da onların arasında, O'nun önünde durmaya geldi.

²Babamız suçlayıcıya, «Nereden geliyorsun?» dedi. Suçlayıcı, «Dünyayı dolaşıp orada bir aşağı bir yukarı yürümekten geliyorum» diye yanıtladı.

³Babamız suçlayıcıya şöyle dedi: «Kulum Eyüp'e dikkat ettin mi? Yeryüzünde onun gibisi yoktur; kusursuz, doğru bir adamdır, Tanrı'dan korkar ve kötülükten kaçınır. Onu boş yere yok etmem için beni ona karşı kışkırtmış olsan da, o hâlâ dürüstlüğüne sımsıkı sarılıyor.»

⁴Suçlayıcı Babamız'a şöyle yanıt verdi: «Cana can! İnsan, canı için sahip olduğu her şeyi verir. ⁵Ama elini uzat da onun kemiğine, etine dokun; yüzüne karşı sana mutlaka lanet edecektir.»

⁶Babamız suçlayıcıya, «Peki, o senin elinde; yalnız canına dokunma» dedi.

⁷Böylece suçlayıcı Babamız'ın huzurundan ayrıldı ve Eyüp'ü tepeden tırnağa acı veren çıbanlarla vurdu. ⁸Eyüp küllerin arasına oturmuş, bir çömlek parçasıyla kendini kaşıyordu. ⁹Karısı ona, «Hâlâ dürüstlüğüne mi sarılıyorsun? Tanrı'ya lanet et de öl!» dedi. ^a a v9 Eyüp'ün karısı burada «Baba» değil, «Tanrı» diyor — kitabın söyleşilerinin, Eyüp sonunda Babamız'la yüz yüze gelene dek içinde kalacağı uzak, mesafeli üslup.

¹⁰Ama Eyüp ona, «Akılsız bir kadın gibi konuşuyorsun. Tanrı'dan iyiliği kabul edelim de, kötülüğü kabul etmeyelim mi?» dedi. Bütün bunlara karşın Eyüp ağzından çıkan sözlerle günah işlemedi.

Üç Dost Yaklaşır

¹¹Eyüp'ün üç dostu, başına gelen bütün bu felaketi duyunca, her biri kendi evinden yola çıkıp geldi: Temanlı Elifaz, Şuahlı Bildat ve Naamalı Sofar. Eyüp'e başsağlığı dilemek ve onu avutmak için bir araya gelmeye karar vermişlerdi. ¹²Uzaktan onu görünce tanıyamadılar. Yüksek sesle ağlayarak her biri kaftanını yırttı, başına göğe doğru toz saçtı. ¹³Yedi gün yedi gece onunla birlikte yerde oturdular. Kimse ona tek söz söylemedi, çünkü acısının ne denli büyük olduğunu görüyorlardı.