दोष लगाउने फेरि आउँछ

दोष लगाउने फेरि आउँछ र हाम्रा पिताले दोस्रो प्रहारको अनुमति दिनुहुन्छ: टाउकोदेखि पैतालासम्म घाउ। इयोबकी पत्नीले परमेश्वरलाई सरापेर मर भन्छिन्; उनी इन्कार गर्छन्, तर यो सङ्कष्ट योग्य थियो भन्ने बहाना गर्दैनन्। तीन मित्र आउँछन्, आफ्ना वस्त्र च्यात्छन्, र सात दिनसम्म उनीसँग चुपचाप बस्छन्।

अध्याय 2।

फेरि एक दिन यस्तो आयो, जब स्वर्गीय सभाका सदस्यहरू हाम्रा पिताको सामु उपस्थित हुन आए, र तिनीहरूकै बीचमा दोष लगाउने पनि उहाँको सामु उपस्थित हुन आयो।

हाम्रा पिताले दोष लगाउनेलाई भन्नुभयो, “तँ कहाँबाट आइस्?” दोष लगाउनेले उहाँलाई जवाफ दियो, “पृथ्वीभरि घुम्दै र यताउता हिँड्दै आएको हुँ।”

हाम्रा पिताले दोष लगाउनेलाई भन्नुभयो, “के तैँले मेरो दास इयोबलाई विचार गरिस्? पृथ्वीमा त्योजस्तो अरू कोही छैन—निर्दोष र सोझो मानिस, जो परमेश्वरको भय मान्छ र दुष्टताबाट अलग रहन्छ। तैँले विनाकारण त्यसलाई नष्ट गर्न मलाई त्यसको विरुद्ध उक्साए तापनि, त्यसले अझै आफ्नो सत्यनिष्ठालाई दृढतासाथ समातिरहेको छ।”

दोष लगाउनेले हाम्रा पितालाई जवाफ दियो, “छालाको सट्टा छाला! मानिसले आफ्नो ज्यानको निम्ति आफूसँग भएको सबै थोक दिनेछ। तर अब तपाईंको हात पसारेर त्यसको हाड र त्यसको मासुमा प्रहार गर्नुहोस्, अनि त्यसले निश्चय नै तपाईंकै सामु तपाईंलाई सराप्नेछ।”

हाम्रा पिताले दोष लगाउनेलाई भन्नुभयो, “ठिक छ, त्यो तेरो हातमा छ; केवल त्यसको ज्यानचाहिँ बचाइराख्।”

त्यसपछि दोष लगाउने हाम्रा पिताको सामुन्नेबाट गयो र इयोबलाई खुट्टाको पैतालादेखि टाउकोको टुप्पोसम्म पीडादायी घाउहरूले प्रहार गर्‍यो। इयोब खरानीको बीचमा बसेर आफ्नो शरीर कन्याउन फुटेको माटाको भाँडाको एउटा टुक्रा लिए। तब तिनकी पत्नीले तिनलाई भनिन्, “के तपाईं अझै आफ्नो सत्यनिष्ठालाई समातिरहनुहुन्छ? परमेश्वरलाई सरापेर मर्नुहोस्!” ^a

तर तिनले तिनलाई भने, “तिमी मूर्ख स्त्रीले झैँ कुरा गरिरहेकी छौ। के हामीले परमेश्वरबाट भलाइ पाउने अनि कष्टचाहिँ नपाउने?” यति सबैमा इयोबले आफ्ना ओठले पाप गरेनन्।

तीन जना मित्र नजिक आउँछन्

इयोबमाथि आइपरेको यो सबै कष्टको विषयमा तिनका तीन जना मित्रले सुनेपछि, तिनीहरू आ-आफ्नो घरबाट आए—तेमानी एलीपज, शूही बिल्दद र नामाती सोपर। तिनीहरूले तिनीकहाँ आएर तिनलाई सहानुभूति देखाउन र सान्त्वना दिन सल्लाह गरे। तिनीहरूले टाढैबाट तिनलाई देख्दा, तिनलाई चिन्न सकेनन्। तिनीहरू ठूलो सोरले रोए, र प्रत्येकले आफ्नो वस्त्र च्यातेर आकाशतिर आफ्नो शिरमाथि धूलो छरे। तिनीहरू तिनीसँग भुइँमा सात दिन र सात रात बसे, र कसैले पनि तिनलाई केही बोलेनन्, किनकि तिनको पीडा अत्यन्तै ठूलो रहेछ भनी तिनीहरूले देखे।