ملامتوونکے بيا راځى

تورن کوونکی بېرته راځي او زموږ پلار دوهم ګوزار ته اجازه ورکوي: له سره تر پښو زخمونه. د ایوب ښځه ورته وایي چې خدای ته ښکنځل وکړه او مړ شه؛ هغه انکار کوي، بې له دې چې دا وښيي چې دا کړاو یې حق دی. درې ملګري راځي، کالي څیري کوي، او اوه ورځې ورسره چوپ کښېني.

څپرکی 2.

بيا داسې يوه ورځ راغله چې د آسمانى دربار غړى زمونږ پلار په وړاندې حاضرېدو دپاره راغلل، او ملامتوونکے هم د هغوئ په مينځ کښې د هغۀ په وړاندې حاضرېدو دپاره راغلو.

زمونږ پلار ملامتوونکى ته وفرمائيل چې، ”تۀ د کومه راغلے يې؟“ ملامتوونکى هغۀ ته جواب ورکړو چې، ”د زمکې په ګرځېدو او په دې باندې دې خوا هغه خوا تلو راتلو نه.“

زمونږ پلار ملامتوونکى ته وفرمائيل چې، ”آيا تا زما خادِم ايوب ته غور کړے دے؟ په زمکه باندې د هغۀ په شان بل څوک نشته، هغه بې‌عيبه او صادق سړے دے، چې د خُدائ پاک نه يرېږى او د بدۍ نه مخ اړوى. هغه لا تر اوسه په خپله ايماندارۍ باندې ټينګ ولاړ دے، که څۀ هم تا زۀ د هغۀ خلاف اُسکارلم چې بې‌سببه يې هلاک کړم.“

ملامتوونکى زمونږ پلار ته جواب ورکړو چې، ”څرمن د څرمنې دپاره! سړے به د خپل ژوند دپاره هر څۀ چې لرى هغه ورکړى. خو اوس خپل لاس اوږد کړه او د هغۀ هډوکى او غوښه ووهه، نو هغه به خامخا ستا په مخ کښې تا له کنځل وکړى.“

زمونږ پلار ملامتوونکى ته وفرمائيل چې، ”ښۀ ده، هغه ستا په لاس کښې دے، خو يواځې د هغۀ ژوند بچ کړه.“

نو ملامتوونکے د زمونږ پلار له وړاندې نه لاړو او ايوب يې د پښو د تلو نه د سر تر څوکې پورې په دردناکو زخمونو باندې ووهلو. او ايوب د مټو يوه مات شوے ټوټه راواخسته چې په دې سره ځان ورټوى، او هغه د اېرو په مينځ کښې ناست وو. بيا د هغۀ ښځې هغۀ ته ووئيل چې، ”آيا تۀ لا تر اوسه په خپله ايماندارۍ باندې ټينګ يې؟ خُدائ پاک له کنځل وکړه او مړ شه!“ ^a

خو هغۀ هغې ته ووئيل چې، ”تۀ د يوې کم‌عقلې ښځې په شان خبرې کوې. آيا مونږ به د خُدائ پاک له نېکى قبُلوو او تکليف به نۀ قبُلوو؟“ په دې ټول کښې ايوب په خپلو شونډو باندې ګناه ونۀ کړه.

درې ملګرى ورنژدے کيږى

کله چې د ايوب درو ملګرو د دې ټول تکليف په حقله واورېدل چې په هغۀ باندې راغلے وو، نو هغوئ هر يو د خپل کور نه راغلل — اليفز تيمانى، بِلدد شوحى او ضوفر نعماتى. هغوئ لوظ وکړو چې راشى او د هغۀ سره همدردى وښايى او تسلى يې ورکړى. کله چې هغوئ هغه د لرې نه وليدو، نو هغه يې ونۀ پېژندلو. هغوئ خپل آوازونه پورته کړل او وژاړل، او هر يو خپله جامه وشلوله او په خپل سر باندې يې د آسمان په لور خاورې واړولې. هغوئ د هغۀ سره په زمکه باندې اووۀ ورځې او اووۀ شپې کښېناستل، او هيچا هغۀ ته يوه خبره هم ونۀ کړه، ځکه چې هغوئ وليدل چې د هغۀ تکليف ډېر لوئ وو.