ଅଭିଯୋଗକାରୀ ପୁନର୍ବାର ଆସିଲା

ଅଭିଯୋଗକାରୀ ପୁଣି ଆସେ ଓ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଘାତର ଅନୁମତି ଦିଅନ୍ତି: ମୁଣ୍ଡରୁ ପାଦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘା। ଆୟୁବଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇ ମରିବାକୁ କହେ; ସେ ମନା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ଛଳନା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତିନି ବନ୍ଧୁ ଆସନ୍ତି, ନିଜ ବସ୍ତ୍ର ଚିରନ୍ତି, ଓ ସାତ ଦିନ ତାଙ୍କ ସହିତ ନୀରବରେ ବସନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 2।

ପୁନର୍ବାର ଦିନେ ସ୍ଵର୍ଗୀୟ ସଭାର ସଦସ୍ୟମାନେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ପାଇଁ ଆସିଲେ, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ଅଭିଯୋଗକାରୀ ମଧ୍ୟ ତାହାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ପାଇଁ ଆସିଲା।

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେହି ଅଭିଯୋଗକାରୀକୁ କହିଲେ, “ତୁ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଲୁ?” ଅଭିଯୋଗକାରୀ ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ପୃଥିବୀରେ ଭ୍ରମଣ କରି ଓ ତହିଁ ଉପରେ ଏଣେତେଣେ ଗମନାଗମନ କରି ଆସିଲି।”

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେହି ଅଭିଯୋଗକାରୀକୁ କହିଲେ, “ତୁ ଆମ୍ଭର ଦାସ ଆୟୁବ ବିଷୟରେ କି ବିବେଚନା କଲୁ? ପୃଥିବୀରେ ତାହା ପରି କେହି ନାହିଁ—ସେ ସିଦ୍ଧ ଓ ସରଳ ଲୋକ, ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଭୟ କରେ ଓ ମନ୍ଦତାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଏ। ତୁ ବିନା କାରଣରେ ତାହାକୁ ବିନାଶ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭକୁ ତାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ କଲୁ, ତଥାପି ସେ ଆପଣା ସରଳତାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖିଅଛି।”

ସେହି ଅଭିଯୋଗକାରୀ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲା, “ଚର୍ମ ବଦଳରେ ଚର୍ମ! ମନୁଷ୍ୟ ଆପଣା ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଆପଣାର ସର୍ବସ୍ଵ ଦେଇ ଦେବ। ମାତ୍ର ଏବେ ତୁମ୍ଭର ହସ୍ତ ବିସ୍ତାର କରି ତାହାର ଅସ୍ଥି ଓ ମାଂସ ଆଘାତ କର, ତେବେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ୍ଭ ମୁଖ ସମ୍ମୁଖରେ ତୁମ୍ଭକୁ ଅଭିଶାପ ଦେବ।”

ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେହି ଅଭିଯୋଗକାରୀକୁ କହିଲେ, “ବେଶ, ସେ ତୋʼ ହସ୍ତରେ ଅଛି; କେବଳ ତାହାର ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା କର।”

ତହିଁରେ ସେହି ଅଭିଯୋଗକାରୀ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ଆୟୁବକୁ ତାହାର ପାଦ ତଳିରୁ ମସ୍ତକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ ବଥରେ ଆଘାତ କଲା। ଆଉ ଆୟୁବ ଭସ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ବସି ଆପଣାକୁ କୁଣ୍ଡାଇବା ପାଇଁ ଏକ ଖଣ୍ଡ ଭଙ୍ଗା ଖପରା ନେଲା। ସେତେବେଳେ ତାହାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ତାହାକୁ କହିଲା, “ତୁମ୍ଭେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆପଣା ସରଳତାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖିଅଛ? ଈଶ୍ଵରଙ୍କୁ ଅଭିଶାପ ଦେଇ ମର!” ^a

ମାତ୍ର ସେ ତାହାକୁ କହିଲା, “ତୁମ୍ଭେ ଜଣେ ମୂର୍ଖ ସ୍ତ୍ରୀ ପରି କଥା କହୁଅଛ। ଆମ୍ଭେମାନେ କି ଈଶ୍ଵରଙ୍କଠାରୁ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହଣ କରିବା, ଆଉ ବିପଦ ଗ୍ରହଣ ନ କରିବା?” ଏହିସବୁରେ ଆୟୁବ ଆପଣା ଓଷ୍ଠାଧରରେ ପାପ କଲା ନାହିଁ।

ତିନି ବନ୍ଧୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ

ଆୟୁବ ଉପରେ ଘଟିଥିବା ଏହିସବୁ ବିପଦ ବିଷୟ ଶୁଣି ତାହାର ତିନି ବନ୍ଧୁ—ତୈମନୀୟ ଇଲୀଫସ୍, ଶୂହୀୟ ବିଲ୍ଦଦ୍ ଓ ନାମାଥୀୟ ସୋଫର ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆପଣା ଆପଣା ଗୃହରୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ତାହା ନିକଟକୁ ଆସି ତାହା ପ୍ରତି ସମବେଦନା ପ୍ରକାଶ କରିବା ଓ ତାହାକୁ ସାନ୍ତ୍ଵନା ଦେବା ପାଇଁ ପରସ୍ପର ପରାମର୍ଶ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଦୂରରୁ ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ ଚିହ୍ନି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଵରରେ ରୋଦନ କଲେ, ପୁଣି ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଆପଣା ଆପଣା ବସ୍ତ୍ର ଚିରି ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଆପଣା ଆପଣା ମସ୍ତକ ଉପରେ ଧୂଳି ଉଡ଼ାଇଲେ। ସେମାନେ ସାତ ଦିନ ଓ ସାତ ରାତି ତାହା ସଙ୍ଗେ ଭୂମିରେ ବସି ରହିଲେ, ଆଉ କେହି ତାହାକୁ ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟ ହେଲେ କହିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ତାହାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼ ବୋଲି ସେମାନେ ଦେଖିଲେ।