ଆୟୁବ 3 FHB Father's Heart Bible™

3 ¹ଏହାପରେ ଆୟୁବ ଆପଣା ମୁଖ ଫିଟାଇ ଆପଣା ଜନ୍ମଦିନକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ। ²ସେ କହିଲେ: ³“ମୁଁ ଯେଉଁ ଦିନ ଜନ୍ମ ହେଲି, ସେହି ଦିନ ବିନଷ୍ଟ ହେଉ, ପୁଣି ଯେଉଁ ରାତ୍ରି କହିଥିଲା, ‘ଏକ ବାଳକ ଗର୍ଭ ଧରାଗଲା।’ ⁴ସେହି ଦିନ—ଅନ୍ଧକାରମୟ ହେଉ! ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵସ୍ଥ ଈଶ୍ଵର ତାହା ଅନ୍ଵେଷଣ ନ କରନ୍ତୁ, କିଅବା ତାʼ ଉପରେ ଆଲୋକ ପ୍ରକାଶିତ ନ ହେଉ। ⁵ଅନ୍ଧକାର ଓ ନିବିଡ଼ ଛାୟା ତାହା ଅଧିକାର କରୁ; ଏକ ମେଘ ତାʼ ଉପରେ ବସ୍ତି କରୁ; ଦିନର କୃଷ୍ଣତା ତାହାକୁ ଭୟଭୀତ କରୁ। ⁶ସେହି ରାତ୍ରି—ଘୋର ଅନ୍ଧକାର ତାହା ଗ୍ରାସ କରୁ; ତାହା ବର୍ଷର ଦିନସମୂହ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ନ କରୁ, କିଅବା ମାସସମୂହ ମଧ୍ୟରେ ଗଣିତ ନ ହେଉ। ⁷ହଁ, ସେହି ରାତ୍ରି ବନ୍ଧ୍ୟା ହେଉ; ତହିଁ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଆନନ୍ଦଧ୍ଵନି ନ ଆସୁ। ⁸ଯେଉଁମାନେ ଦିନସମୂହକୁ ଅଭିଶାପ ଦିଅନ୍ତି, ସେମାନେ ତାହାକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଉନ୍ତୁ—ଯେଉଁମାନେ ଲିବ୍ୟାଥନକୁ ଜଗାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଟନ୍ତି। ^a a v8 ପ୍ରାଚୀନ ଜଗତରେ ଏହା ବିଶ୍ଵାସ କରାଯାଉଥିଲା ଯେ ବୃତ୍ତିଧାରୀ ଅଭିଶାପକମାନେ ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦିନସମୂହ ଉପରେ କ୍ଷମତା ରଖନ୍ତି। ⁹ତାହାର ପ୍ରଭାତର ତାରାଗଣ ଅନ୍ଧକାରମୟ ହେଉନ୍ତୁ; ତାହା ଆଲୋକ ନିମନ୍ତେ ଅପେକ୍ଷା କରୁ, ମାତ୍ର କିଛି ନ ପାଉ, ପୁଣି ପ୍ରଭାତର ପ୍ରଥମ କିରଣ କେବେହେଲେ ନ ଦେଖୁ, ¹⁰କାରଣ ତାହା ମୋʼ ମାତାଙ୍କ ଗର୍ଭର ଦ୍ଵାର ବନ୍ଦ କଲା ନାହିଁ, କିଅବା ମୋʼ ଚକ୍ଷୁରୁ କ୍ଲେଶ ଲୁଚାଇଲା ନାହିଁ। ¹¹ମୁଁ ଜନ୍ମ ସମୟରେ କାହିଁକି ମଲି ନାହିଁ, ଗର୍ଭରୁ ବାହାରି କାହିଁକି ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କଲି ନାହିଁ? ¹²ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ନିମନ୍ତେ କାହିଁକି ଆଣ୍ଠୁ ଥିଲା, କିଅବା ମୋʼ ପାନ କରିବା ନିମନ୍ତେ କାହିଁକି ସ୍ତନ ଥିଲା? ^b b v12 ପ୍ରାଚୀନ ନିକଟ-ପ୍ରାଚ୍ୟରେ ଜଣେ ନବଜାତ ଶିଶୁକୁ କୌଣସି ସମ୍ପର୍କୀୟର ଆଣ୍ଠୁ ଉପରେ ରଖିବା ଶିଶୁଟିକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଏକ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା। ¹³କାରଣ ତେବେ ମୁଁ ନୀରବରେ ଶୟନ କରିଥାʼନ୍ତି; ମୁଁ ନିଦ୍ରିତ ଓ ବିଶ୍ରାମପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥାʼନ୍ତି, ¹⁴ପୃଥିବୀର ଯେଉଁ ରାଜା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଉଜାଡ଼ ସ୍ଥାନ ନିର୍ମାଣ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ¹⁵ଅବା ଯେଉଁ ଅଧିପତିମାନଙ୍କର ସୁନା ଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ଗୃହ ରୂପାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ। ¹⁶ଅବା ମୁଁ ଗୋପନ ହୋଇଥିବା ଏକ ମୃତଜାତ ଶିଶୁ ପରି, ଆଲୋକ କେବେ ନ ଦେଖିଥିବା ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପରି କାହିଁକି ନ ହେଲି? ¹⁷ସେଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉନ୍ମତ୍ତତାରୁ ନିବୃତ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ସେଠାରେ କ୍ଲାନ୍ତମାନେ ବିଶ୍ରାମ ପାଆନ୍ତି। ¹⁸ବନ୍ଦୀମାନେ ଏକତ୍ର ଶାନ୍ତିରେ ଥାʼନ୍ତି; ସେମାନେ ଆଉ ଦାସଚାଳକର ସ୍ଵର ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ। ¹⁹କ୍ଷୁଦ୍ର ଓ ମହାନ ସେଠାରେ ସମାନ, ଆଉ ଦାସ ଆପଣା ପ୍ରଭୁଠାରୁ ମୁକ୍ତ ଥାଏ। ²⁰ଦୁଃଖଗ୍ରସ୍ତ ଜଣକୁ କାହିଁକି ଆଲୋକ ଦିଆଯାଏ, ଆଉ ପ୍ରାଣରେ ତିକ୍ତ ଥିବା ଲୋକକୁ କାହିଁକି ଜୀବନ ଦିଆଯାଏ, ²¹ଯେଉଁମାନେ ନ ଆସୁଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ନିମନ୍ତେ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଆଉ ଗୁପ୍ତ ଧନ ଅପେକ୍ଷା ତାʼ ନିମନ୍ତେ ଅଧିକ ଖୋଳନ୍ତି, ²²ଯେଉଁମାନେ କବର ପାଇଲେ ଆନନ୍ଦରେ ନାଚନ୍ତି ଓ ଆହ୍ଲାଦିତ ହୁଅନ୍ତି? ²³ଯାହାର ପଥ ଗୁପ୍ତ, ଯାହାକୁ ଈଶ୍ଵର ବାଡ଼ ଦେଇ ଘେରିଅଛନ୍ତି, ଏପରି ମନୁଷ୍ୟକୁ କାହିଁକି ଆଲୋକ ଦିଆଯାଏ? ²⁴କାରଣ ମୋʼ ଆହାର ପୂର୍ବରୁ ମୋʼ ଦୀର୍ଘନିଃଶ୍ଵାସ ଆସେ, ଆଉ ମୋʼ କାତରୋକ୍ତି ଜଳ ପରି ଢଳେ। ²⁵କାରଣ ଯାହା ମୁଁ ଭୟ କରୁଥିଲି, ତାହା ମୋʼ ଉପରେ ଆସିଅଛି, ଆଉ ଯାହାକୁ ମୁଁ ଡରୁଥିଲି, ତାହା ମୋତେ ଧରିଅଛି। ²⁶ମୋହର ସୁଖ ନାହିଁ, ନୀରବତା ନାହିଁ, ବିଶ୍ରାମ ନାହିଁ—କେବଳ ଉତ୍ପାତ ଅଛି।”